Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

Σημαία και Σημασία (από τις πλατείες των «αγανακτισμένων»)

Συγγραφέας: Θανάσης Τσιούμπας
 

Πολύς λόγος για τις ελληνικές σημαίες, κι αυτό μου δημιουργεί την ανάγκη να πω κι εγώ μια κουβέντα. Κατεβαίνω στην πλατεία για να ξαναπάρω πίσω την ζωή μου. Και την δική σου ζωή, την δική μας ζωή. Οι ζωές μας εκτυλίσσονται σε ένα τόπο, κι ο τόπος αυτός δεν είναι μόνο τοπία, έχει ανθρώπους, ιστορία, πολιτισμό, έχει όνομα, είναι μια πατρίδα. Όταν κάποιοι διατάσσουν να διαλυθεί η υγεία ή η παιδεία βιάζουν την πατρίδα μου. Όταν κάποιοι θέλουν να αρπάξουν το νερό για να μας το πουλήσουν μετά για χρυσάφι βιάζουν την πατρίδα μου. Όταν κάποιοι θέλουν να μεταβάλλουν ένα πράσινο βουνό σε κρατήρα για να κλέψουν κι αυτό το χρυσάφι, βιάζουν την πατρίδα μου. Όταν με χλευάζουν επειδή είμαι Έλληνας βιάζουν την πατρίδα μου. Όταν έχουν μεταβάλλει την Ελλάδα σε ένα τεράστιο Γκουαντάναμο απελπισμένων ανθρώπων διωγμένων από τις δικές τους πατρίδες, βιάζουν ύστερα από αυτές και την δική μου. Όταν απειλούν να αρπάξουν τα μνημεία, τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, την αξιοπρέπεια μου, βιάζουν την πατρίδα μου. Γιατί η δική μου πατρίδα είναι όλα αυτά, είναι κι αυτή η πλατεία, κι αυτά τα πρόσωπα, κι αυτή η γλώσσα που μας κάνει να καταλαβαινόμαστε, ότι βλέπω γύρω μου επειδή άλλοι κάποτε μάτωσαν για αυτά.
Κάθε ένας και κάθε μία από μας βρίσκεται εδώ μέσα από μια προσωπική διαδρομή, κουβαλάει την δική του ιστορία. Η πατρίδα είναι το σημείο που όλες αυτές οι διαδρομές συναντιούνται μέσα στον χρόνο, είναι η αίσθηση ότι είμαστε κάτι πέρα από άτομα σε ριάλιτι σόου. Αυτή την σημασία κουβαλάω μέσα μου, κι η σημαία είναι το σύμβολο της σημασίας.
Δεν είμαι πολίτης του κόσμου, τέτοιοι είναι ο Στρός Καν και οι γιάπηδες του ΔΝΤ και της GoldmanSacks. Αυτούς θέλουν να μοιάσουν αυτοί που καίνε τις ελληνικές σημαίες σε κάθε ευκαιρία; Εγώ πάντως δεν παραιτούμαι από  το δικαίωμα να σέβομαι και να τιμώ την ταυτότητα μου και γι αυτό ακριβώς τον λόγο τρέφω ανάλογο σεβασμό για όλες τις ταυτότητες, όλους τους πολιτισμούς.
Γι αυτό, την ώρα που όλοι ασελγούν πάνω στο σώμα της χώρας μου, που οι εξουσιαστές της είναι οι ελληνόφωνοι (κι αυτό όχι και τόσο επιτυχημένα) υπάλληλοι της παγκοσμιοποιημένης αγοράς, την ώρα που ετοιμάζονται να λεηλατήσουν την πατρίδα μου και την ζωή μου, την ώρα που χλευάζουν αυτό που είμαι και αισθάνομαι, αυτή την ώρα, την σημαία δεν την υποστέλλω.

Θεωρούμε πολύ σωστές τις παρακάτω θέσεις,στην ίδια κατεύθυνση με του Καζάκη.. Πληκτρολογήστε τον παρακάτω τίτλο:.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ Ε.ΠΑ.Μ. ΧΑΝΙΩΝ


ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ,ΣΤΙΣ 9 μμ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ (ισόγειο) ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΝΙΩΝ (οδός Μάρκου Μπότσαρη,δίπλα στην κλιν.Γαβριλάκη) ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ,Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ,ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ "ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ  ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ.
-ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΣΟΙ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΑΖΑΚΗ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ Ε.ΠΑ.Μ. ΧΑΝΙΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΘΕΙ,ΜΕ ΑΝΤ/ΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ, ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΩΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΙΟΥΛΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.
ΑΣ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠ΄ΟΣΟΥΣ (ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ...) ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ -ΑΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΛΑΪΚΗΣ-ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ! 
           -ΘΑ ΠΑΡΕΥΡΕΘΕΙ  ΓΙΑ ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΤΗΣ, ΑΠΟ ΑΘΗΝΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ


ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜ. ΚΑΖΑΚΗ:

Κάλεσμα για την άμεση συγκρότηση Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.Πα.Μ.) .

Κάτω από το βάρος των δραματικών εξελίξεων, με την επιβίωση της ίδιας της χώρας και του λαού της να έχει τεθεί πλέον ολοφάνερα στην ημερήσια διάταξη, αλλά και με μεγάλο μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας να κινητοποιείται μαζικά ενάντια στο καθεστώς, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση των πολιτών να μετατραπεί σε πολιτική απόφαση. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν. Στην αδιαλλαξία και την αποκτήνωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, πρέπει να αντιτάξουμε την οργανωμένη πάλη του ίδιου του λαού. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: με την συγκρότηση ενός μετώπου της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού ικανό να κερδίσει τον αγώνα που ήδη έχει ξεκινήσει με τις μαζικές κινητοποιήσεις στην πλατεία συντάγματος και αλλού μέσα στην χώρα.
Εμείς που υπογράφουμε το παρών κάλεσμα αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία συγκρότησης ενός Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ) . Στόχος του Μετώπου είναι η πολιτική οργάνωση της αποφασιστικότητας που αποδεικνύει στην πράξη σήμερα ότι έχει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.
Βασικές άμεσες επιδιώξεις του Μετώπου είναι:

• Η ανατροπή του καθεστώτος κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ.
• Η τιμωρία όλων των ενόχων και των δωσιλόγων που οδήγησαν την χώρα σ’ αυτήν την κατάσταση.
• Η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα.
• Η έξοδος από το ευρώ με την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,
• Η εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας και με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων,
• Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό μοχλό ένα άλλο παραγωγικό και αναγεννημένο κράτος, που θα υποστηρίζει και θα στηρίζεται στις ανάγκες των εργαζομένων και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου,
• Η αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα ασφυκτικά δεσμά που της έχουν επιβληθεί.
Βασική προϋπόθεση όλων αυτών είναι η πάλη για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Η διάσωση της χώρας και του λαού δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, όπως είναι σήμερα.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Εμείς που υπογράφουμε το παρόν κάλεσμα πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα τέτοιο Μέτωπο του ίδιου του λαού, που θα απαντήσει αποτελεσματικά σε όλους τους αιφνιδιασμούς και τους σχεδιασμούς του επίσημου πολιτικού συστήματος και των επικυρίαρχων.
Μόνο με τη δημιουργία αυτού του μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να είναι υπόθεση οργανώσεων, ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εντάξεις. Ούτε μπορεί να συγκροτηθεί ως άθροισμα οργανώσεων, ή ως μέσος όρος πολιτικών ιδεολογιών.
Το Μέτωπο είναι ανοιχτό σε όλους με μοναδική προϋπόθεση την συνειδητή στράτευση στους βασικούς στόχους του. Συγκροτείται στη βάση της αυτοκέφαλης οργάνωσης κατά τόπους δουλειάς και γειτονιές.
Καλούμε όλες τις πρωτοβουλίες και κινήσεις που υπάρχουν ανά την Ελλάδα να στρατευθούν στην συγκρότηση του Μετώπου. Καλούμε κάθε έντιμο αγωνιστή που κινητοποιείται στο κίνημα των πλατειών, κάθε πολίτη που ανησυχεί για την τύχη της χώρας του, κάθε εργαζόμενο που δοκιμάζεται από την κατάσταση να αγκαλιάσει και να κάνει δική του υπόθεση τη συγκρότηση του Μετώπου.
Στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί συγκεκριμένα τις επόμενες ημέρες, θα συγκληθεί Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με σκοπό την επίσημη ίδρυση και την έκδοση ιδρυτικής διακήρυξης του Μετώπου.



10/01
Αυτοί και εμείς, άρθρο της Σοφίας Σακοράφα στην εφημερίδα Πριν, 9 Ιανουαρίου 2011

  Η φιλοξενία που μου προσφέρει σήμερα το "Πριν" είναι καταρχήν σημαντική και παράλληλα στο μυαλό μου έχει μία πολυεπίπεδη σημασία. Πυρήνας αυτής της σκέψης μου είναι το γεγονός ότι μπορεί να έχουμε μια διαφορετική αντίληψη ή κοσμοθεωρία για το πώς θα ανατραπεί αυτό το σύστημα, αλλά ταυτόχρονα καταλήγουμε σε μια κοινή διαπίστωση, αυτή που έκανε και ο Θ. Αγγελόπουλος, ότι τελικά αυτός ο κόσμος είναι πολύ κακός για να είναι οριστικός. Με την έννοια αυτή το σημερινό βήμα, είναι βήμα μιας κοινής διαπίστωσης, αλλά και η απαρχή μιας ζύμωσης τόσο σε ιδεολογικό, όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Με απλά λόγια όπως ο κόσμος το αντιλαμβάνεται, σήμερα ξεκινάμε από αυτά που μας ενώνουν, αλλά και συζητάμε για αυτά –όχι που μας χωρίζουν – αλλά μας προβληματίζουν, μας φορτίζουν, μας κινητοποιούν, μας ερεθίζουν στη βάση της θέσης, της αντίθεσης, αλλά και της σύνθεσης.
Το δεύτερο που θα ήθελα ευθύς εξαρχής να εξομολογηθώ είναι ότι είμαι τακτική αναγνώστρια της εφημερίδας, γνωρίζω πολύ καλά τη συγκρότηση των αναγνωστών, με την έννοια αυτή θα προσπαθήσω να προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα από την τοποθέτησή μου γύρω από το εάν το μνημόνιο ήταν μονόδρομος.
Σαφώς το μνημόνιο δεν ήταν μονόδρομος. Και με απόλυτη βεβαιότητα τονίζω ότι αυτά που ζούμε σήμερα δεν είναι απλώς οι συνέπειες μιας κυβερνητικής επιλογής, αλλά το ζητούμενο μιας πολιτικής, ενός στρατηγικού σχεδιασμού.
Επίσης τονίζω ότι αυτή η πολιτική σμιλεύτηκε περίτεχνα μέσα από ισχυρούς μηχανισμούς προπαγάνδας. Η "χρεωκοπία" της χώρας (ως άλλη σύγχρονη αρκούδα), "οι κοπρίτες" του Πάγκαλου είναι η δημόσια έκφραση ενός συμπαγούς ιδεολογικού μηχανισμού.
Ενός μηχανισμού που βασίζεται στο φόβο και τη συνενοχή.
Είναι λύτρωση για όλο το πολιτικό κατεστημένο το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που παράγει ο κοινωνικός αυτοματισμός, που αναπτύσσεται στη βάση της πυραμίδας, ενώ αφήνει τη νοσηρή και ένοχη κορυφή ανέγγιχτη.
Είναι καθαρτήριο που ξεπλένει τις αμαρτίες ενός ολόκληρου συστήματος, γιατί δε δίνει απλώς άφεση, αλλά τις εναποθέτει στις πλάτες του "τεμπέλη" δάσκαλου, του "υψηλόμισθου’’ οδηγού της ΕΘΕΛ, του "αγράμματου" αγρότη, του "διεφθαρμένου" λαού. Το δόγμα της συνενοχής από τη μία, αλλά και το δόγμα του "σοκ και δέος" από την άλλη. Δηλαδή μια ληστρική και εφόλης της ύλης επίθεση χωρίς ανάσα, σε συνθήκες απόλυτου φόβου και μεταφυσικής ενοχής.
Δανείζομαι από το Ζιζέκ την τοποθέτηση περί ιδιωτικοποίησης της διάνοιας. Η πατρίδα Μας, το σπίτι Μας, ο μισθός Μας, οι καταθέσεις Μας, όλο αυτό το καπιταλιστικό οικοδόμημα της ζωής Μας, που ενώ το γκρεμίζουν, μας έχουν πείσει ότι πρόκειται περί κατάρρευσης. Μια κατάρρευση για την οποία εμείς φταίμε, οι γονείς μας και τα παιδιά μας. Ένα προπατορικό αμάρτημα.
Για τη δομική κρίση του συστήματος δεν ευθύνεται το σύστημα, αλλά εμείς. Εμείς εξαντλήσαμε αλόγιστα τα κοινωνικά αποθέματα, εμείς αποσταθεροποιήσαμε την ομαλότητα και με δικές μας ενέργειες φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Όπου ενέργειες βλέπε κοινωνικά κεκτημένα και δικαιώματα, βλέπε Μάη του 36, βλέπε ιστορικές στιγμές και κατακτήσεις του κινήματος.
Ο καπιταλισμός στο ιστορικό του αδιέξοδο στοχοποιεί το συνήθη ύποπτο, που δε συχνάζει πια στην πλατεία Εξαρχείων, αλλά είναι αυτός ο μακρινός "αδαής" πρόγονος του 1821 που έκανε την Επανάσταση, για να βολευτεί με ρουσφέτια.
Άρα χέρι χέρι με το φόβο και τη συνενοχή, έρχεται και η αποκαθήλωση της ιστορίας των αντιστάσεων.
Λαός φοβισμένος, λαός ένοχος, λαός με βεβηλωμένη ιστορία.
Εάν προσθέσει κανείς αυτό το μίγμα, σε αυτό που ήδη το σύστημα έχει επιτύχει, την αλλοτρίωση με τη μαρξιστική έννοια στην παραγωγή, τη μετατροπή της παιδείας σε αγοραίo εργαλείο, την ιδιωτικοποίηση του έρωτα και της φιλίας, μέσω των κωδικοποιημένων προδιαγραφών του Face book, τότε έχουμε μια τέλεια εξίσωση.
Η Διατήρηση του συστήματος συνεπάγεται με λαό – στρατό. Το παλιό δόγμα "Στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας".
Εξόχως έξυπνο. Και προς το παρόν δείχνει να λειτουργεί.
Αφήνω το χώρο του "αυτοί" και περνώ στο χώρο του εμείς.
Του "εμείς" που προς το παρόν, σε αυτή την εξίσωση, είμαστε ο άγνωστος Χ.
Επειδή, όπως πολύ ορθά διάβασα στο Πριν, είμαστε σε εποχές όπου καταργούνται οι αθώοι, όπου η άγνοια δεν είναι εξήγηση και η αδράνεια δεν είναι δικαιολογία, μάλλον πρέπει ο άγνωστος Χ να συστηθεί καταρχήν με τον εαυτό αλλά και με την κοινωνία.
Σε ό,τι αφορά λοιπόν εμάς τους ίδιους. Είναι πλούτος, κατά την άποψή μου, μέσα από αυτό το βήμα να ξαναδιαβάσουμε όλοι αυτό που είπε ο Ζιζέκ στη διάλεξή του στο ΜΑΧ. Το παραθέτω αυτούσιο.  "Λέγεται ότι στην Κίνα αν πραγματικά μισούν κάποιον η κατάρα που εκτοξεύουν είναι "είθε να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς". Στην ανθρώπινη ιστορία ενδιαφέροντες καιροί είναι εποχές αναταραχών, πολέμων, σύγκρουσης για την εξουσία, με βαριές συνέπειες για εκατομμύρια αθώους. Σήμερα είναι φανερό ότι πλησιάζουμε μια νέα εποχή για την οποία αρμόζει η περιγραφή ενδιαφέροντες καιροί…Τι σημαίνει αυτό για την αριστερά της εποχής μας; Στην ψυχαναλυτική θεραπεία οφείλει κανείς να αποσαφηνίσει τι πραγματικά επιθυμεί. Θέλω πράγματι αυτό που νομίζω ότι θέλω… Έτσι λοιπόν έρχεται σήμερα για τους αριστερούς η στιγμή της αλήθειας. Ο Όργουελ περιέγραψε θαυμάσια αυτή τη στάση όταν έγραφε ότι "κάθε επαναστατική γνώμη οφείλει μέρος της δύναμης της στην ανομολόγητη πεποίθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει…" Κι αν εκδηλωθεί πραγματική επανάσταση αυτό πρέπει να συμβεί σε απόσταση ασφαλείας. Στην Κούβα, τη Νικαράγουα, τη Βενεζουέλα, έτσι ώστε ενώ η καρδιά μου θα ζεσταίνεται όσο σκέφτομαι μακρινά γεγονότα, εγώ θα μπορώ να συνεχίζω την κανονικότητά μου". Με πολύ απλά λόγια λοιπόν και με μια διασταλτική ερμηνεία των παραπάνω είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε τη βολή μας;
Όπου βολή, για μένα είναι η με πολλές αναταράξεις αλλά πάντως όχι επικίνδυνη ζωή μου, για τα κόμματα είναι ο μικρός και αδιασάλευτος χώρος εξουσίας που καταλαμβάνουν, για τις νεολαίες η χωροταξική επάρκεια στα πανεπιστήμια που εάν τύχει και διασαλευθεί τότε ο εχθρός δεν είναι το σύστημα, αλλά οι "εκοφίτες" της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Είμαστε; Είναι τώρα η ώρα να το απαντήσει ο καθένας μας στον εαυτό του και μετά να συστηθούμε με ειλικρίνεια και με την κοινωνία.
Και σε αυτή τη σχέση να εξομολογηθούμε τη δική μας αμαρτία. Εμείς ορθώσαμε τείχη ολόκληρα με αδιανόητα "ΔΕΝ".
Δεν μπορείς να συμμετάσχεις σε πορεία που καλεί το ΝΑΡ γιατί αναγκαστικά θα καταλήξεις μηχανισμός του συστήματος
Δεν μπορείς να διαδηλώσεις έξω από την Ισραηλινή πρεσβεία με το ΣΥΡΙΖΑ γιατί αναγκαστικά θα γίνεις ρεφορμιστής.
Δεν μπορείς να συνομιλείς με τον ΠΑΣΟΚΟ τον εργάτη γιατί η αλήθεια είναι μία και αυτός δεν έχει μερίδιο καμίας αλήθειας.
Δεν μπορείς να κλείσεις τα διόδια γιατί το πρωτοσκέφτηκε η ΚΟΕ
Δεν μπορείς να ανέβεις στο καράβι για τη Γάζα, γιατί η πυξίδα του είναι πολύχρωμη
Δεν μπορείς να είσαι με τον Τρότσκι, γιατί ο Στάλιν …
Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη Λούξεμπουργκ γιατί ξέφυγε στον αναρχοσυνδικαλισμό
Δεν μπορείς να κοιτάς τι γεννάει τα αντάρτικα πόλεων γιατί είναι πράκτορες
Δεν μπορείς να μην είσαι χριστιανός γιατί η θρησκεία είναι μία.
Αυτά τα θρησκευτικού τύπου χαρακώματα εμείς οι ίδιοι τα ορθώσαμε, κι εγώ μαζί πολλές φορές. Χαρακώματα μεταξύ μας, χαρακώματα με την κοινωνία.
Απέναντι στον πιο έξυπνο και ώριμο καπιταλισμό, εμείς αφήσαμε ανυπεράσπιστη την κοινωνία και βάλαμε στο εδώλιο τον άλλο μας εαυτό.
Εχουμε όλοι την ιστορική ευθύνη για "Μεγάλα λόγια που φωνάξαμε στους δρόμους, μικρές αλήθειες που αποσιωπήσαμε στον εαυτό μας – χιλιάδες ήττες μέσα μας…".
Χιλιάδες ήττες και έξω…
Και τώρα τι?
Συνεχίζει ο ποιητής "Όλα όσα αρνηθήκαμε αυτό είναι το πεπρωμένο μας".
Ελάχιστοι απέναντι στη συγκυρία, απογυμνωμένοι απέναντι στην κοινωνία, ας ορίσουμε στην πιο κρίσιμη στιγμή το πεπρωμένο μας. Δεν είμαι σε θέση σήμερα να μιλήσω για το όλον, γιατί πραγματικά δεν το γνωρίζω, δηλώνω με απόλυτη τιμιότητα την ανεπάρκειά μου, αλλά ταυτόχρονα δηλώνω και με απόλυτη τιμιότητα ότι όποια σημαία κι αν σηκωθεί δεν πρέπει να βγει από το μπαούλο και να την ξανασιδερώσουμε.
Ψάχνουμε για αυτή τη νέα αρχή, τη μικρή αλλά την ελπιδοφόρα.
Την ανασφαλή αρχή , αλλά με τη γνώση ότι η αμφιβολία είναι καλύτερη από τη γκρεμισμένη βεβαιότητα.
Τη δύσκολη αρχή, αλλά με τη γνώση ότι η ευκολία ανήκει στην άρνηση και όχι στην κατάφαση.
Μια αρχή υπήρξε η πρόταση για την Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου. Μια αρχή εντελώς τακτικού χαρακτήρα. Μια αρχή που ακουμπάει πάνω στους θεσμούς, πάνω σε αστικά αιτούμενα όπως η διαφάνεια και η πληροφορία.
Μια αρχή συστημική, που έχει όμως τη δύναμη να κατασπαράξει την "ιερή αγελάδα".
Μια αρχή από λίγους που έχει όμως τη δύναμη να γίνει ταυτόχρονα και κοινωνικό αιτούμενο.
Για να ξαναβρούμε την ανάσα μας εκεί όπου ανασαίνει η κοινωνία.
Για να απογυμνώσουμε με τη σειρά μας τα πολιτικά ιερατεία και τα οικονομικά διευθυντήρια, που για να γίνουν οι αιμοδότες πυλώνες του συστήματος αφαίμαξαν, βίασαν και καταχράστηκαν τους λαούς.
Μια αρχή, που ακουμπάει και ζεσταίνεται από μια άλλη Αρχή…"Η συνείδηση της εργατικής τάξης δεν μπορεί να γίνει αληθινά πολιτική συνείδηση, εάν οι εργάτες δεν μάθουν να απαντούν σε όλες χωρίς εξαίρεση τις περιπτώσεις αυθαιρεσίας και καταπίεσης, βίας και κατάχρησης". Λένιν



ΤΡΊΤΗ, 14 ΙΟΥΝΊΟΥ 2011

Κατασκευή συναίνεσης και απόκρυψη κερδοσκοπίας: Οι δύο μύθοι ότι δεν παράγουμε τίποτα και δεν υπάρχουν λεφτά

του Κώστα Νικολάου


Όλες οι οικονομικές, πολιτικές και ιδεολογικές δυνάμεις του διεθνώς αποτυχημένου και καταρρέοντος νεοφιλελευθερισμού προσπαθούν να επιβάλλουν την πολιτική τους για την «αντιμετώπιση» της κρίσης στηριζόμενοι στη μαζική διάδοση και επικράτηση διαφόρων μύθων, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχουν ο μύθος ότι σαν χώρα δεν παράγουμε τίποτα και ο μύθος ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Συνοδευτικά στοιχεία αυτών των μύθων είναι οι ισχυρισμοί ότι ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός διεφθαρμένων, κλεφτών, τεμπέληδων, βολεψάκηδων, χαβαλετζήδων κλπ, ότι δεν κάνει τίποτα άξιο λόγου και φυσικά, ότι ζει με δανεικά.

Η επιτυχής έκβαση της παραπάνω προσπάθειας θα έχει σαν συνέπεια την κατασκευή ενός λαού, που θα συναινέσει και θα αποδεχθεί τα πάντα, αφού τίποτα δεν παράγει, άρα κέρδη δεν υπάρχουν και φυσικά, λεφτά δεν υπάρχουν.

Μήπως όμως παράγουμε πολλά μεν, αλλά ο παραγόμενος πλούτος στην Ελλάδα γίνεται στο μεγαλύτερο μέρος του κέρδη και μάλιστα σχεδόν αφορολόγητα και έτσι αναγκαζόμαστε να δανειζόμαστε και γι’ αυτό δημιουργήθηκε το χρέος;

Μήπως αυτό είναι που επιχειρείται με κάθε τρόπο να αποκρυφτεί, επιρρίπτοντας ταυτόχρονα την ευθύνη του χρέους στο δήθεν υπερτροφικό δημόσιο και στους δήθεν τεμπέληδες έλληνες εργαζόμενους, έτσι ώστε –ως ένοχοι - να αποδεχθούν ότι το χρέος είναι δικό τους, ότι πρέπει αυτοί να πληρώσουν (με επιπλέον φόρους σε μισθωτούς και συνταξιούχους, με απολύσεις-ανεργία και με δραματική μείωση εισοδημάτων) και ότι πρέπει να πουληθεί δημόσια περιουσία;

Μήπως;

Τι δείχνουν τα στοιχεία σε ότι αφορά το αν παράγουμε ή όχι και αν υπάρχουν λεφτά;

Δεν παράγουμε τίποτα;

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ), της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) καθώς και του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) προκύπτει ότι η Ελλάδα είναι σημαντική παραγωγός χώρα βασικών μετάλλων, αλλά και βιομηχανικών ορυκτών, ορισμένων με περγαμηνές σε παγκόσμιο επίπεδο. Εταιρείες του κλάδου κατέχουν ηγετικές θέσεις στην Ευρωπαϊκή αλλά και στην διεθνή αγορά σε προϊόντα όπως βωξίτης, αλουμίνα, αλουμίνιο, νικέλιο, καυστική μαγνησία, μπεντονίτης, περλίτης, ελαφρόπετρα και μάρμαρα. Ενδεικτικά, η Ελλάδα, σε παγκόσμια κλίμακα, είναι η μοναδική χώρα παραγωγής χουντίτη, πρώτη χώρα παραγωγής περλίτη, δεύτερη χώρα παραγωγής κίσσηρης (ελαφρόπετρας) και μπεντονίτη καθώς και πρώτη στην εξαγωγή προϊόντων λευκόλιθου/μαγνησίτη στην ΕΕ (βλ. Π. Τζεφέρης, «Η εξορυκτική / μεταλλουργική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Στατιστικά δεδομένα 2007-2008», Ορυκτός πλούτος/Mineral Wealth, 153, 2009)

Η Ελλάδα στο βιομηχανικό-εξορυκτικό τομέα ενδεικτικά:

- Κατέχει την 1η θέση παγκόσμια με μερίδιο πάνω από το 25% της παγκόσμιας παραγωγής περλίτη (ο περλίτης χρησιμοποιείται στην οικοδομική βιομηχανία, στη διήθηση βιομηχανικών λυμάτων, στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών κλπ)
- Κατέχει την 1η θέση στην Ευρώπη και τη 2η θέση παγκόσμια στην παραγωγή μπεντονίτη. Η Ελλάδα έχει τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγό μπεντονίτη στην ΕΕ καθώς και τη μεγαλύτερη εξαγωγική εταιρεία παγκόσμια (ο μπεντονίτης χρησιμοποιείται στα χυτήρια, στα κατασκευαστικά έργα, στην παραγωγή σιδήρου, στις γεωτρήσεις πετρελαίου, στην παραγωγή προσροφητικών υλικών, στη βιομηχανία χάρτου, στη χημική βιομηχανία, τα κεραμικά και την κτηνοτροφία)
- Είναι στις 10 πρώτες χώρες του κόσμου στην παραγωγή και εξαγωγή μαρμάρου (σχεδόν το μισό εξάγεται)
- Είναι στις πρώτες θέσεις της Ευρώπης και του κόσμου μεταξύ των σημαντικότερων εξαγωγικών χωρών τσιμέντου
- Κατέχει την 8η θέση παγκόσμια με τα μεγαλύτερα αποθέματα βωξίτη και είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της ΕΕ. Η Ελλάδα είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή αλουµινίου (ο βωξίτης αποτελεί πρώτη ύλη για την παραγωγή αλουμινίου)
- Έχει τη μεγαλύτερη εξαγωγική επιχείρηση μαγνησίας στην ΕΕ. Η Ελλάδα καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής μαγνησίτη της Δυτικής Ευρώπης (ο μαγνησίτης μετατρέπεται σε προϊόντα με μεγάλη ζήτηση στη χαλυβουργία)
- Είναι μια από τις μεγαλύτερες παραγωγούς χώρες της ΕΕ σε νικέλιο (και μάλιστα η μοναδική στη ΕΕ που το παράγει από εγχώριες πηγές) και καλύπτει το 7% των αναγκών της ευρωπαϊκής αγοράς και το 2-3% του δυτικού κόσμου (το νικέλιο αποτελεί μια βασική πρώτη ύλη για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα – στον καταναλωτή είναι αναγνωρίσιμο στις ανοξείδωτες οικιακές συσκευές)
- Έχει κάνει στροφή, την τελευταία δεκαετία, στην αξιοποίηση νέων βιομηχανικών ορυκτών με καινοτόμες, εξειδικευμένες χρήσεις με περιβαλλοντικό προσανατολισμό και υψηλή προστιθέμενη αξία. Ενδεικτικά αναφέρεται η εξόρυξη και επεξεργασία του ατταπουλγκίτη, τα κοιτάσματα του οποίου είναι μοναδικά τέτοιου μεγέθους στην Ευρώπη και από τα μεγαλύτερα παγκόσμια (ο ατταπουλγκίτης χρησιμοποιείται σε μοριακά φίλτρα, gels κλπ). Επίσης αναφέρεται η εξόρυξη / επεξεργασία του χουντίτη-υδρομαγνησίτη (ο χουντίτης-υδρομαγνησίτης χρησιμοποιείται σε προϊόντα πληρωτικά, επιβραδυντικά πυρός, στα χρώματα, στη χαρτοποιία). Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που διαθέτει τα προϊόντα αυτά.

Η Ελλάδα στον αγροτικό τομέα: οι γεωργικές εξαγωγές αντιπροσωπεύουν κατά μέσο όρο το 24,2% των συνολικών εξαγωγών της χώρας κατά την 6ετία 2004-2009. Οι κυριότερες κατηγορίες προϊόντων στις οποίες πραγματοποιούμε το 85% των γεωργικών μας εξαγωγών, είναι κατά σειρά μεγέθους αξίας: φρούτα και λαχανικά, ψάρια και παρασκευάσματα ψαριών, καπνός και προϊόντα καπνού, δημητριακά και τα παρασκευάσματα τους, φυσικές υφαντικές ίνες (βαμβάκι), έλαια και λίπη, γαλακτοκομικά προϊόντα (ΕΛΣΤΑΤ και Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, 2011). Στον αγροτικό τομέα, η Ελλάδα είναι παγκόσµια 3η στην παραγωγή ελιάς και λαδιού (κατέχει το 15% της παγκόσµιας παραγωγής), 3η σε παραγωγή κρόκου, 5η σε εξαγωγές σπαραγγιών, 7η σε εξαγωγές ßαµßακιού, 11η σε παραγωγή ßαµßακιού, 16η σε εξαγωγές τυροκοµικών προιόντων.

Η Ελλάδα στον τομέα παροχής τουριστικών υπηρεσιών είναι 15η στην παγκόσμια κατάταξη με βάση τις εισπράξεις και 16η με βάση τις αφίξεις τουριστών. Το 2009 το ποσοστό συμμετοχής του ελληνικού τουρισμού στο ΑΕΠ υπολογίζεται στο 15,2% (Σύνδεσμος Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων – ΣΕΤΕ).

Η Ελλάδα στον τομέα της ναυτιλίας είναι 1η παγκόσµια κατέχοντας το 16% του παγκόσμιου εμπορικού στόλου. Η δραστηριότητα της ναυτιλίας (κυρίως δραστηριότητα των ποντοπόρων πλοίων) παράγει το 7% του ελληνικού ΑΕΠ σύμφωνα με μελέτη της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.

Ώστε λοιπόν δεν παράγουμε τίποτα; Όλος ο παραπάνω (ενδεικτικά και μόνον) αναφερόμενος πλούτος και οι παγκόσμιες και ευρωπαϊκές πρώτες θέσεις της Ελλάδας είναι τίποτα; Δεν δίνει κέρδη και έσοδα για το κράτος διαμέσου της φορολογίας; Κι αν όχι, γιατί όχι;

Δεν υπάρχουν λεφτά;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat (Eurostat, Taxation Trends, 2010), σε κάθε 1000 ευρώ νέα προϊόντα και υπηρεσίες που παρήγαγε ετήσια η ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία, τα 560 ευρώ έγιναν επιχειρηματικά κέρδη και μόνο τα 350 ευρώ έγιναν μισθοί (στην ΕΕ η κατανομή είναι ακριβώς η αντίστροφη!). Το Ελληνικό κράτος φορολογεί με 35% τα 350 ευρώ των μισθών και με 16% τα 560 ευρώ των κερδών, αφού ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής στο κεφάλαιο στην Ελλάδα βρίσκεται κάτω από το μισό του μέσου όρου της Ε.Ε. (15,8 στην Ελλάδα, έναντι 32,6 στην Ε.Ε. των 25). Δηλαδή, το Ελληνικό κράτος εισπράττει τους μισούς φόρους κάθε χρόνο από τις επιχειρήσεις και τους εισοδηματίες σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Και όλα αυτά χωρίς να λάβουμε καθόλου υπόψη τη φοροαποφυγή και τη φοροδιαφυγή (βλ. σχετικό άρθρο στα ‘Διαλεκτικά’: «Η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα για το μέγεθος και το κόστος του δημόσιου τομέα και την ανάγκη απολύσεων» http://konstantinosnikolaou.blogspot.com/2010/11/blog-post.html).

Είναι εξαιρετικά ενδεικτικό το γεγονός ότι ενώ η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, τα φορολογικά έσοδα από την ναυτιλία κατά το έτος 2007 (με βάση τις υπάρχουσες φοροαπαλλαγές) ήταν μικρότερα από τα έσοδα που είχε το κράτος από τα παράβολα που πλήρωσαν οι μετανάστες για τη νομιμοποίηση τους! (Α. Κούρος, «Το δημόσιο χρέος, η φορολογία και μια ευφυής περαίωση», Αυγή, 01.10.2010)

Τι έγιναν λοιπόν τα λεφτά που προέκυψαν από τα κέρδη που δεν φορολογήθηκαν όπως στην ΕΕ αλλά στο μισό (τρόπος του λέγειν φορολογήθηκαν); Μήπως έγιναν επενδύσεις; Όχι βέβαια. Έγιναν ιδιωτικός ακίνητος (ακίνητα και γη) και κινητός (μετρητά-ρευστά, χρεόγραφα, μετοχές, ομόλογα, χρυσός, κοσμήματα κλπ.) πλούτος. Σύμφωνα με έκθεση της Credit Suisse (Credit Suisse, Global Wealth Databook, October 2010), ο συνολικός (κινητός και ακίνητος) ιδιωτικός πλούτος των πιο πλούσιων Ελλήνων αυξάνει συνεχώς όλο και περισσότερο. Συγκεκριμένα οι ιδιωτικές κινητές και ακίνητες περιουσίες από 492,6 δις USD που ήταν το 2000 έφθασαν τα 898,6 δις USD το 2010, δηλαδή 3 φορές το ΑΕΠ της χώρας! Τα στοιχεία αυτά αφορούν περίπου 60.000 έλληνες κατοίκους, χωρίς να περιλαμβάνονται όλοι εκείνοι που έχουν κάποια ομόλογα εν είδη αποταμίευσης και πρόκειται για αποθησαυρισμό που δεν χρησιμοποιείται στην οικονομία με την μορφή επενδύσεων (βλ. Δ. Καζάκης, «Υπάρχουν λεφτά»,http://dimitriskazakis.blogspot.com/2011/05/blog-post_25.html).

Ξεκαθαρίζοντας…..

Η Ελλάδα λοιπόν παράγει πλούτο. Παράγει τόσο πλούτο, που αν φορολογούνταν όχι ιδιαίτερα, αλλά όσο και στην ΕΕ, θα έφθανε για να μη δανειζόμαστε και να μην έχουμε χρέος. Στη μη φορολόγηση των κερδών και του πλούτου οφείλεται το χρέος και όχι στο δεν παράγουμε τίποτα, στους τεμπέληδες Έλληνες, στο υπερτροφικό κράτος κλπ.

Και λεφτά υπάρχουν. Τα κατέχει το 1% περίπου του πληθυσμού χάρη στην υποφορολόγησή του, σ’ αυτό οφείλεται το χρέος, αλλά η νεοφιλελεύθερη πολιτική ζητάει να το πληρώσει το υπόλοιπο 99% του πληθυσμού.

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

"Αυτοί που πούλησαν τις γυναίκες και τις αδελφές στον κατακτητή, για να κάνουν τα νταραβέρια μαζί του, και μας σκλάβωσαν διπλά, αυτοί πάνε τώρα να μας πείσουν ότι είναι οι κέρβεροι της τιμής και της ηθικής! Μ' αυτά τα μέσα προσπαθούν να εξαπατήσουν το λαό για να συνεχίσουν το ξεζούμισμα και την εκμετάλλευσή του. Και πολλές φορές το καταφέρνουν αυτό και μας πείθουν μάλιστα ότι έτσι είναι όπως τα λένε"...  
                           
                           ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ
           (Από τον Λόγο στη Λαμία, 22 Οκτωβρίου 1944)

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΙΔΡΥΤΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ Ε.ΠΑ.Μ. ΧΑΝΙΩΝ

ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 7 ΙΟΥΛΙΟΥ,ΣΤΙΣ 9 μμ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ (ισόγειο) ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΧΑΝΙΩΝ (οδός Μάρκου Μπότσαρη,δίπλα στην κλιν.Γαβριλάκη) ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ,Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΕΚΟΨΕ ΤΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ,ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΨΗΦΙΣΗΣ ΤΟΥ "ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ" ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ  ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ.
-ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΣΟΙ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΚΑΖΑΚΗ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΛΛΑΪΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ  ΕΠΙΤΡΟΠΗ Ε.ΠΑ.Μ. ΧΑΝΙΩΝ Η ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΘΕΙ,ΜΕ ΑΝΤ/ΠΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΟΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΥΠΟΔΕΙΞΕΙΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΣ, ΣΤΗΝ ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ, ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΩΣ ΤΑ ΜΕΣΑ ΙΟΥΛΙΟΥ, ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.
ΑΣ ΜΗ ΛΕΙΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠ΄ΟΣΟΥΣ (ΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΟΙ...) ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΑΣΙΚΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ -ΑΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΜΑΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗΣ ΛΑΪΚΗΣ-ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ!


ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΜ. ΚΑΖΑΚΗ:

Κάλεσμα για την άμεση συγκρότηση Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.Πα.Μ.) .

Κάτω από το βάρος των δραματικών εξελίξεων, με την επιβίωση της ίδιας της χώρας και του λαού της να έχει τεθεί πλέον ολοφάνερα στην ημερήσια διάταξη, αλλά και με μεγάλο μέρος της εργαζόμενης κοινωνίας να κινητοποιείται μαζικά ενάντια στο καθεστώς, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τα ψέματα τελείωσαν. Ήρθε η ώρα η αγανάκτηση των πολιτών να μετατραπεί σε πολιτική απόφαση. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν. Στην αδιαλλαξία και την αποκτήνωση του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, πρέπει να αντιτάξουμε την οργανωμένη πάλη του ίδιου του λαού. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με έναν τρόπο: με την συγκρότηση ενός μετώπου της μεγάλης πλειοψηφίας του λαού ικανό να κερδίσει τον αγώνα που ήδη έχει ξεκινήσει με τις μαζικές κινητοποιήσεις στην πλατεία συντάγματος και αλλού μέσα στην χώρα.
Εμείς που υπογράφουμε το παρών κάλεσμα αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία συγκρότησης ενός Ενιαίου Παλλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ) . Στόχος του Μετώπου είναι η πολιτική οργάνωση της αποφασιστικότητας που αποδεικνύει στην πράξη σήμερα ότι έχει το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού.
Βασικές άμεσες επιδιώξεις του Μετώπου είναι:

• Η ανατροπή του καθεστώτος κατοχής της χώρας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ.
• Η τιμωρία όλων των ενόχων και των δωσιλόγων που οδήγησαν την χώρα σ’ αυτήν την κατάσταση.
• Η μη αναγνώριση και η άρνηση της πληρωμής του χρέους εδώ και τώρα.
• Η έξοδος από το ευρώ με την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,
• Η εθνικοποίηση των μεγάλων τραπεζών με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδας και με σκοπό τον έλεγχο της οικονομίας και της κίνησης των κεφαλαίων,
• Η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με βασικό μοχλό ένα άλλο παραγωγικό και αναγεννημένο κράτος, που θα υποστηρίζει και θα στηρίζεται στις ανάγκες των εργαζομένων και στην πρωτοβουλία των ζωντανών παραγωγικών δυνάμεων του τόπου,
• Η αλλαγή του μονομερούς προσανατολισμού της χώρας και την απαλλαγή της από τα ασφυκτικά δεσμά που της έχουν επιβληθεί.
Βασική προϋπόθεση όλων αυτών είναι η πάλη για την κατάκτηση της δημοκρατίας. Η διάσωση της χώρας και του λαού δεν μπορεί να επιτευχθεί με τον λαό στον «γύψο» ούτε με «εθνικές» ή «υπερκομματικές» κυβερνήσεις εκφασισμού της πολιτικής ζωής. Η διέξοδος από την κρίση απαιτεί περισσότερη και όχι λιγότερη δημοκρατία.
Απαιτεί τον λαό στο προσκήνιο, όχι θεατή και θύμα των εξελίξεων.
Απαιτεί μια νέα εξουσία με τον λαό στα κέντρα των αποφάσεων και όχι ένα διεφθαρμένο σύστημα κυβερνητικής απολυταρχίας, όπως είναι σήμερα.
Απαιτεί την κατάκτηση της δημοκρατίας μέσα από την αυθεντική κατοχύρωση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Εμείς που υπογράφουμε το παρόν κάλεσμα πιστεύουμε πώς τώρα είναι η ώρα για να οικοδομηθεί ένα τέτοιο Μέτωπο του ίδιου του λαού, που θα απαντήσει αποτελεσματικά σε όλους τους αιφνιδιασμούς και τους σχεδιασμούς του επίσημου πολιτικού συστήματος και των επικυρίαρχων.
Μόνο με τη δημιουργία αυτού του μεγάλου κοινωνικοπολιτικού μετώπου ολόκληρου του λαού για τη διάσωση και την αναγέννηση της χώρας μπορούμε να ξεφύγουμε από τον καταθλιπτικό μονόδρομο της καταστροφής, της λεηλασίας και της υπερχρέωσης. Αυτό είναι σήμερα το κυρίαρχο εθνικό, πατριωτικό και συνάμα ταξικό καθήκον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο.
Ένα τέτοιο μέτωπο δεν μπορεί να είναι υπόθεση οργανώσεων, ή κομμάτων, αλλά αφορά το σύνολο του λαού πέρα και πάνω από κομματικές τοποθετήσεις και εντάξεις. Ούτε μπορεί να συγκροτηθεί ως άθροισμα οργανώσεων, ή ως μέσος όρος πολιτικών ιδεολογιών.
Το Μέτωπο είναι ανοιχτό σε όλους με μοναδική προϋπόθεση την συνειδητή στράτευση στους βασικούς στόχους του. Συγκροτείται στη βάση της αυτοκέφαλης οργάνωσης κατά τόπους δουλειάς και γειτονιές.
Καλούμε όλες τις πρωτοβουλίες και κινήσεις που υπάρχουν ανά την Ελλάδα να στρατευθούν στην συγκρότηση του Μετώπου. Καλούμε κάθε έντιμο αγωνιστή που κινητοποιείται στο κίνημα των πλατειών, κάθε πολίτη που ανησυχεί για την τύχη της χώρας του, κάθε εργαζόμενο που δοκιμάζεται από την κατάσταση να αγκαλιάσει και να κάνει δική του υπόθεση τη συγκρότηση του Μετώπου.
Στο πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, σε ημερομηνία που θα ανακοινωθεί συγκεκριμένα τις επόμενες ημέρες, θα συγκληθεί Πανελλαδική Συνδιάσκεψη με σκοπό την επίσημη ίδρυση και την έκδοση ιδρυτικής διακήρυξης του Μετώπου.
18/6/2011

Γερμανία, ο μεγαλύτερος αμαρτωλός χρεών του 20ου αιώνα!...





 Περισσότερες επιλογές 24 Ιούν, 10

Από factorx στις 24/06/2011
Λόγω του
ιδιαίτερου ενδιαφέροντός της δημοσιεύουμε ολόκληρη την συνέντευξη του Albrecht Ritsch , Wirtschaftshistoriker (
καθηγητή Ιστορίας της Οικονομίας) στο Spiegel με θέμα τις πολεμικές
αποζημιώσεις
(«Deutscland ist der größte Schuldensünder des
20. Jahrhunderts»)
Spiegel:
Κυριε Ritschl η Γερμανία συζητάει αυτό τον καιρό για περαιτέρω οικονομική
βοήθεια για την Ελλάδα σαν υπεράνω όλων ηθικολόγος. Η κυβέρνηση ενεργεί με
ακαμψία σύμφωνα με τη ρήση : ¨λεφτά θα πάρετε μόνο αν κάνετε αυτό που σας
λέμε¨. Είναι δίκαιη αυτή η συμπεριφορά;
Ritschl:
Οχι, είναι απολύτως αδικαιολόγητη.
Spiegel
Μάλλον δεν το βλέπουν έτσι οι περισσότεροι Γερμανοί.
Ritschl
Μπορεί, αλλά η Γερμανία έζησε τις μεγαλύτερες χρεοκοπίες της νεότερης ιστορίας.
Την σημερινή οικονομική ανεξαρτησία της και τη θέση της ως Διδασκάλου της
Ευρώπης την χρωστάει στις ΗΠΑ, οι οποίες μετά τον 1ο αλλά και τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο παραιτήθηκαν από το δικαίωμα τους για τεράστια χρηματικά ποσά.
Αυτό δεν το θυμάται όμως κανείς.
Spiegel Τι
ακριβώς συνέβη τότε;
Ritschl Η
δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 μέχρι 1929
αποκλειστικά με δανεικά, τα δε χρήματα για τις αποζημιώσεις του 1. Παγκοσμιου
πολέμου δανείστηκε από τις ΗΠΑ. Αυτη η ¨δανειακή Πυραμίδα¨ κατέρρευσε με την
κρίση του 1931. Τα χρήματα των δανείων των ΗΠΑ είχαν εξαφανιστεί, η ζημιά για
τις ΗΠΑ τεράστια, οι συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία καταστροφικές.
Spiegel Το
ίδιο και μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο;
Ritschl Η
Αμερική τότε φρόντισε να μην θέσει κανείς από τους συμμάχους αξιώσεις για
αποζημίωση. Εκτός από μερικές εξαιρέσεις, ματαιώθηκαν όλες οι αξιώσεις μέχρι
μια μελλοντική επανένωση των Γερμανιών (ανατολικής και δυτικής). Αυτό ήταν πολύ
ζωτικό για την Γερμανία, ήταν στην ουσία η οικονομική βάση του γερμανικού
μεταπολεμικού θαύματος. Αλλά παράλληλα, τα θύματα της γερμανικής κατοχής ήταν
αναγκασμένα να αποποιηθούν τα δικαιώματα τους για αποζημίωση, μεταξύ αυτών και
οι Έλληνες.
Spiegel Στη
σημερινή κρίση παίρνει η Ελλάδα από Ευρώπη και ΔΝΤ 110 δις και συζητιέται ένα
πρόσθετο πακέτο, που θα είναι εξ ίσου μεγάλο. Πρόκειται δηλαδή για πολλά
χρήματα. Πόσο μεγάλες ήταν οι γερμανικές χρεοκοπίες;
Ritschl
Αναλογικά με την οικονομικη επιφανεια που είχαν οι ΗΠΑ κατά την εποχή εκείνη,
τα γερμανικά χρέη της δεκαετίας του 30 ισοδυναμούν με το κόστος της κρίσης του
2008. Συγκριτικά, λοιπόν, τα χρέη της Ελλάδας είναι μηδαμινά.
Spiegel Αν
υποθέταμε ότι υπήρχε μια παγκόσμια λίστα για βασιλιάδες της χρεοκοπίας, ποιά θα
ήταν η θέση της Γερμανίας;
Ritschl
Αυτοκρατορική. Σε σχέση με την οικονομική επιφάνεια της χώρας, η Γερμανία είναι
ο μεγαλύτερος αμαρτωλός του 20ου αιώνα και πιθανόν της νεότερης
οικονομικής ιστορίας.
Spiegel Ούτε
η Ελλάδα δεν μπορεί να μας ανταγωνιστεί;
Ritschl Όχι,
η Ελλάδα παίζει ένα δευτερεύοντα ρόλο. Υπάρχει, βέβαια, το πρόβλημα του
κινδύνου της μετάδοσης της κρίσης στις γνωστές ευρωπαϊκές χώρες.
Spiegel Η
ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γερμανίας θεωρείται ως ενσάρκωση της σταθερότητας.
Πόσες φορές έχει χρεοκοπήσει η Γερμανία;
Ritschl
Εξαρτάται πως το υπολογίζει κανείς. Τον τελευταίο αιώνα τουλάχιστο τρεις φορές.
Μετά την τελευταία στάση πληρωμών στη δεκαετία του 30, ανακουφίστηκε η Γερμάνια
από τις ΗΠΑ με μια μείωση χρεών, η αλλιώς ένα „Haircut“, που ισοδυναμεί με ένα
μεγαλόπρεπο Afro-Look που μετατρέπεται σε φαλάκρα. Από τότε κρατάει η χώρα την
οικονομική λάμψη της, ενώ οι υπόλοιποι ευρωπαίοι δούλευαν σαν τα σκυλιά για να
ορθοποδήσουν από τις καταστροφές του πολέμου και τη γερμανική κατοχή. Κι ακόμη
το 1990 είχαμε επίσης μια στάση πληρωμών.
Spiegel Πως
είπατε;
Ritschl
Βεβαίως! Ο τότε καγκελάριος Kohl αρνήθηκε να υλοποιήσει τη Συμφωνία του
Λονδίνου, του 1953. Η συμφωνία έλεγε ότι οι γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις
στην περίπτωση της επανένωσης των Γερμανίων θα πρέπει να τεθούν υπό
επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμάνια όμως δεν πλήρωσε αποζημιώσεις μετά το 1990
(εκτός πολύ λίγων) ούτε τα αναγκαστικά δανεια, ούτε τα έξοδα κατοχής. Η Ελλάδα
είναι ένα από τα κράτη, που δεν πήραν δεκάρα.
Spiegel Σε
αντίθεση με το 1953, συζητείται επί του παρόντος η διάσωση της Ελλάδας,
λιγότερο μέσω μιας μείωσης των χρεών και περισσότερο μέσω μιας παράτασης του
χρόνου πληρωμής των κρατικών ομολόγων, δηλαδή μιας ήπιας αναπροσαρμογής των
χρεών. Μπορούμε εδώ να μιλάμε για επαπειλούμενη χρεοκοπία;
Ritschl
Οπωσδήποτε. Ακόμη κι αν ενα κράτος δεν είναι εκατό τα εκατό ανίκανο να
ικανοποιήσει τους πιστωτές του, μπορεί να είναι υπό χρεοκοπία. Ακριβώς όπως
στην περίπτωση της Γερμανίας τη δεκαετία του 50, ειναι ψευδαίσθηση να
πιστεύουμε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει μόνη της να πληρώσει τα χρέη. Και όποιος
δεν το μπορεί είναι εξ ορισμού χρεοκοπημένος. Τώρα θα έπρεπε να καθοριστεί,
ποια χρηματικά ποσά είναι έτοιμοι οι πιστωτές να θυσιάσουν. Δηλαδή θα πρέπει να
βρούμε ποιός θα πληρώσει το μάρμαρο.
Spiegel Το
κράτος που πληρώνει τα περισσότερα είναι η Γερμανία.
Ritschl
Μάλλον κάπως έτσι θα πρέπει να γίνει. Αλλά ήμασταν στο παρελθόν πολύ ανέμελοι.
Η βιομηχανική μας παραγωγή κέρδισε πολλά από τις υπέρογκες εξαγωγές. Οι
αντιελληνικές θέσεις που προβάλλονται από τα ΜΜΕ εδώ είναι πολύ επικίνδυνες.
Μην ξεχνάτε ότι ζούμε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: Το οικονομικό μας θαύμα έγινε
δυνατό αποκλειστικά και μόνο επειδή δεν αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε
αποζημιώσεις.
Spiegel Η
Γερμανία δηλαδή θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένη;
Ritschl Η
Γερμανία στον 20ο αιώνα άρχισε δυο πολέμους, τον δεύτερο δε τον
διεξήγαγε ως πόλεμο αφανισμού και εξολόθρευσης και στη συνέχεια οι εχθροί της
αποποιήθηκαν το δικαίωμα τους εν μέρει η και καθολικά για αποζημιώσεις. Το ότι
η Γερμανία πραγματοποίησε το θαύμα της πάνω στις πλάτες άλλων ευρωπαίων δεν το
έχουν ξεχάσει οι Έλληνες.
Spiegel Τι
εννοείτε;
Ritschl Οι
Έλληνες ξέρουν τα εχθρικά άρθρα και γνώμες στα γερμανικά ΜΜΕ πολύ καλά. Αν η
διάθεση των Ελλήνων γίνει πολύ πιο επιθετική, μπορεί να αναβιώσουν οι παλιές
διεκδικήσεις, αρχίζοντας από την Ελλάδα, και αν η Γερμανία ποτέ αναγκαστεί να
πληρώσει, θα μας «πάρουν ακόμη και τα σώβρακα». Θα έπρεπε αντίθετα να είμαστε
ευγνώμονες, να εξυγιάνουμε την Ελλάδα με τα λεφτά μας. Αν εμείς εδώ παίξουμε το
παιγνίδι των ΜΜΕ, παριστάνοντας τον χοντρό Εμίλ, που καπνίζει το πούρο του και
αρνείται να πληρώσει, κάποτε κάποιοι θα μας στείλουν τους παλιούς λογαριασμούς.
Spiegel
Τουλάχιστον στο τέλος μερικές ηπιότερες σκέψεις: Αν μπορούσαμε να μάθουμε κάτι
από τις εξελίξεις, ποια λύση θα ήταν η καλύτερη για την Ελλάδα και τη Γερμανία;
Ritschl Οι
χρεοκοπίες της Γερμανίας τα περασμένα χρόνια το δείχνουν: Το λογικότερο είναι
τώρα να συμφωνηθεί μια μείωση του χρέους. Όποιος δάνεισε λεφτά στην Ελλάδα,
πρέπει να χάσει ένα μεγάλο μέρος τους. Αυτό θα ήταν καταστροφικό για τις τράπεζες,
γι’ αυτό θα ήταν αναγκαίο ένα πρόγραμμα βοήθειας. Μπορεί αυτή η λύση να είναι
ακριβή για τη Γερμανία, αλλά έτσι κι αλλιώς θα πρέπει να πληρώσουμε. Κι έτσι θα
είχε και η Ελλάδα μια ευκαιρία για μια νέα αρχή.
Albrecht
Ritsch , Wirtschaftshistoriker ( καθηγητής Ιστορίας της Οικονομίας)
SPIEGEL
Μετάφραση:
Πάρις Μπαρμπάτσαλος.
http://sipsischristos.blogspot.com/

Γερμανία.doc

Εθνομηδενιστικός μεταμοντερνισμός




Ο Αντώνης Λιάκος υποστηρίζει ότι η Ιστορία τίθεται στην υπηρεσία των ιδεολογιών, και αυτή είναι η κοινωνική σημασία της στο μέτρο που οι ιδεολογίες γράφουν με τη σειρά τους τη συνέχεια τηςΙστορίας, καθοδηγώντας τις πράξεις των ανθρώπων. Και συμπεραίνει ότι έτσι εξηγείται  γιατί επιχειρείται συχνά το ξαναγράψιμο της Ιστορίας όταν το προϊόν της ιστορικής έρευνας και η αποδεκτή «ιστορική αλήθεια» δεν εξυπηρετούν επαρ­κώς την ιδεολογία που τα αξιοποιεί(«Πως το παρελθόν γίνεται ιστορία», σελ 44,50, 178). Ακολουθώντας τον συλλογισμό του, είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια και μετά την κατάρρευση της σοβιετομαρξιστικής ουτοπικής ιδεολογίας, η ιδεολογία που κυριολεκτικά έχει σαρώσει την Ελληνική κοινωνία σε ότι αφορά τις κοινωνικές και ιστορικές επιστήμες, είναι ο εθνομηδενιστικός μεταμοντερνισμός.

Ο εθνομηδενισμός  είναι η ιδεολογική στάση της ολοκληρωτικής απόρριψης των αντίθετων ως προς τις νεωτερικές/μετανεωτερικές απόψεις σε ότι αφορά την γενεαλογία του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας. Ο εθνομηδενισμός χρησιμοποιεί μια «επιστημονική μεθοδολογία», μέσω της οποίας έχει ήδη προκατασκευάσει συμπεράσματα, τα οποία προσπαθεί να τα τεκμηριώσει μέσω της έρευνάς του. Οι περισσότεροι το κάνουν αυτό, δομούν το υλικό της έρευνάς τους σύμφωνα με τα πιστεύω τους επάνω στο θέμα. Έτσι, οι περισσότερες μελέτες, εθνομηδενιστών επιστημόνων, δεν πείθουν πλέον γιατί, προσπαθούν να  οδηγήσουν σε προαποφασισμένα συμπεράσματα. Αυτή η «επιστημονική μεθοδολογία»  είναι ο σχετικιστικός μεταμοντερνισμός.

Ο μεταμοντερνισμός, οδηγεί σε μια συνειδητή παιγνιότητα και αυθαιρεσία της γλώσσας, η οποία βρίθει από λογοπαίγνια και μεταφορές, ασάφειες και διαφορετικές έννοιες συνδεδεμένες μεταξύ τους με υπόρρητες μεταμοντέρνες αποχρώσεις, με αποτέλεσμα το ατέλειωτο παιχνίδι των σημασιών να αρχίζει στο εσωτερικό του ίδιου του κειμένου. Στην πράξη όμως, ακόμα και οι πιο ακραίοι αποδομιστές δεν δέχονται ότι οι θεωρίες τους μπορούν πραγματικά να εφαρμοστούν στο δικό τους έργο. Αντίθετα, επιθυμούν να διατηρούν τη συγγραφική τους ταυτότητα και τον έλεγχο των ερμηνειών στις οποίες υπόκεινται τα δικά τους κείμενα. Όταν χρησιμοποιούν τη δική τους ορολογία, προβάλλουν απόλυτη αξίωση στην ανάπτυξη μιας επιστημονικής μεθόδου ανάλυσης των κειμένων, για την οποία πιστεύουν ότι έχει μεγαλύτερη εγκυρότητα από άλλες μεθόδους(Έβανς:254). Στην πράξη όμως, τίποτε απ' όλα αυτά δεν εμποδίζει κανένα να εφαρμόσει στους μεταμοντέρνους συγγραφείς τις ίδιες έννοιες και μεθόδους που και οι ίδιοι εφαρμόζουν στους άλλους. Άπαξ και ανοίξει η πνευματική πύλη προς τον καθολικό σχετικισμό, δεν μπορεί να κλείσει ξανά προς όφελος της μιας προνομιούχας θεωρίας έναντι της άλλης.

Κατά κανόνα, οι μεταμοντέρνοι θεωρούν ότι ανήκουν στην πολιτική αριστερά(Έβανς:254, Σοκάλ/1998:198). Ισχυρίζονται δε ότι η απελευθέρωση από τους περιοριστικούς φραγμούς του αντικειμενικού γεγονότος θα καταστήσει την ιστορία πιο δημοκρατική, πιο σκεπτικιστική και πιο ανεκτική. Ο μεταμοντέρνος σχετικισμός συνοδεύτηκε από την πολυπολιτισμικότητα, την πολιτική ιδέα ότι διαφορετικές και μη προνομιούχες πολιτισμικές ομάδες της κοινωνίας έχουν εξίσου έγκυρες προοπτικές στην ιστορική αλήθεια, οι οποίες πρέπει να υποστηριχτούν με οποιοδήποτε τρόπο προκειμένου να ενισχυθούν απέναντι στην επικρατούσα αντίληψη της ιστορικής αλήθειας που πρεσβεύει η πλειοψηφούσα ελίτ. Αν όμως τα μόνα κριτήρια που έχουμε για να προτιμήσουμε μια θεώρηση ή ερμηνεία του παρελθόντος έναντι κάποιας άλλης είναι αισθητικά, σεξιστικά, ηθικά ήπολιτικά, αν η πειστικότητα μιας ιστορικής ερμηνείας είναι απλώς ζήτημα της εξουσίας που κατέχουν οι υποστηρικτές της στην κοινωνία και στους κόλπους του ιστορικού επαγγέλματος, τότε κάθε άλλο παρά συνάγεται ότι η ιστορία πρέπει αναγκαστικά να είναι ένα δημοκρατικό, ανεκτικό ή σκεπτικιστικό εγχείρημα, ή ότι θα έπρεπε οπωσδήποτε να ευνοεί τους πολιτικά ή πολιτισμικά μειονεκτούντες. Η ιστορία ως ιστορία μπορεί εξίσου να είναι ένα φασιστικό ή σταλινικό εγχείρημα, μπορεί να απεικονίζει το παρελθόν με γνώμονα τον αγώνα των διαφορετικών φυλών για την επιβίωση του ισχυρότερου ή την αναπόφευκτη πρόοδο προς τη σταλινική ουτοπία, όπως έκανε τη δεκαετία του '30, χωρίς το φόβο ότι πέφτει σε αντιφάσεις άλλες από ηθικές, αισθητικές, ή πολιτικές. Στην προκειμένη περίπτωση, η ιστορική σύγκρουση ουσιαστικά υποβιβάζεται σε ηθική ή πολιτική διαμάχη. Επομένως, ο μεταμοντερνισμός επιτρέπει σε όποιον το επιθυμεί να αποκρύψει, να διαστρεβλώσει ή να καλύψει το παρελθόν ενώ και  διαχωριστική γραμμή  που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα σε όλα αυτά και στη θεμιτή μεθερμηνεία είναι ανύπαρκτη.

Οι μεταμοντέρνοι  υποστηρίζουν –πολλές φορές αυταρχικά- ότι καμία ιστορική αφήγηση δεν μπορεί να θεωρηθεί γνήσια, διότι οι συγγραφείς πάντοτε έχουν πολιτικά κί­νητρα, είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Οι μεταμοντερνιστές, εν ολίγοις, πιστεύουν ότι δεν υπάρχει αντικειμενικότητα. Κάθε ισχυρισμός είναι ύποπτος, ειδικότερα εάν γίνεται γενικά αποδεκτός ως αληθινός. Τα κίνητρα κάθε ιστορικού πρέπει επομένως να εξετάζονται λεπτομε­ρώς, εκτός από εκείνα των ίδιων των μεταμοντερνιστών.(Λέφκοβιτς:13)

Κύριος στόχος λοιπόν των μεταμοντέρνων είναι οι λεγόμενοι«μη μεταμοντέρνοι» και οι θεωρίες τους. Μη μεταμοντέρνεςθεωρίες, είναι αυτές του μοντερνισμού/νεωτερικότηταςδιαχρονικότητας, αρχεγονισμούεθνοσυμβολισμούιστορικιστικού εμπειρισμού, οι οποίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνεργάζονται, θετικά αλληλοκρίνονται και αλληλοσυμπληρώνονται, να  μαθαίνουν από τις αδυναμίες τους, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται. Ο Ελληνικός μεταμοντερνισμός, είναι ακραίος και αντιρρεαλιστικός,  υποστηρίζει την ιδέα ότι τα γεγονότα δεν είναι τίποτε περισσότερο από απόψεις, ότι η αντικειμενικότητα είναι αδύ­νατη και ότι δεν υπάρχει η αλήθεια παρά μόνο η άποψη της πλειο­ψηφίας, ή μια κυρίαρχη παραδοχή, σε όλα τα πεδία επιστημονικής έρευνας. Για αυτό μόνιμος στόχος του είναι η αντίθετη γνώμη. Διευκρινίζω ότι ο εθνομηδενιστικός μεταμοντερνισμός, χρησιμοποιεί τις νεωτερικές απόψεις, αλλά μόνο εκείνες τις οποίες είναι εκμεταλλεύσιμες σε ότι αφορά τον προκατασκευασμένο συμπέρασμά του.

Ίσως το πιο κραυγαλέο παράδειγμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού είναι η πλήρης άρνηση  του στην ανάλυση των όρων μιας γλωσσικής  δομής όπως διατυπώνεται στα λεξικάΣτις μη μεταμοντέρνες αναλύσεις, θα δεις ότι όλες ξεκινούν από το βασικό όργανο έρευνας και μελέτης,  όταν θέλουν να αναλύσουν μία λέξη, το οποίο είναι το λεξικό. Ο Anthony Smith στο «Nationalism» αλλά και στο «The Ethnic origin of the nations», ο Steve Fenton στο «Ethnicity», η Jackson Preece  στο «Minority Rights» χρησιμοποιούν το  λεξικό της Οξφόρδης ή και το Lidell & Scott  στις αναλύσεις τους, προκειμένου να δώσουν την λεξικογραφική ερμηνεία της λέξης που θέλουν να αναλύσουν και να την διευρύνουν. Αντίθετα οι μεταμοντέρνοιεπικεντρώνουν από την αρχή τις αναλύσεις τους  στην δομή και στο αφηρημένο, το οποίο συνήθως  είναι μεταφορά από ξένες αναλύσεις, οι οποίες ελάχιστα ως καθόλου δεν έχουν μελετήσει την Ελληνική ιστορία, κοινωνία και διαχρονία και όσες φορές το έχουν κάνει είναι εσφαλμένες, ενώ πολλές φορές ακόμα και η μετάφραση που κάνουν είναι συνήθως αλλαγμένη από αυτήν του αρχικού κειμένου. Σύνηθες είναι το φαινόμενο η αλλοίωση των αγγλικών όρων nationality και nationτις οποίες τις μεταφράζουν ως εθνότητα  ή ακόμα και η ερμηνεία της ελληνογενούς λέξης ethnicity.

Άλλο παράδειγμα του μεταμοντέρνου σχετικισμού είναι η χρήση των πηγών και της βιβλιογραφίας. Οι μεταμοντέρνοι  σαν μία πιστή ομάδα, χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον σαν πηγή, με αποτέλεσμα ο μη συνειδητοποιημένος αναγνώστης να μην αντιλαμβάνεται την παγίδα στην οποία έχει πέσει.

Συνοπτικά :
  • Οι μη μεταμοντέρνες αντιλήψεις δί­νουν έμφαση στην διαχρονικότητα και στην ιστορικότηταεις βάρος πολλές φορές τηςσυγχρονικότητας/σύμπτωση (ή συγχρονότητας, ή συγχρονιστικότητας) ο μεταμοντερνισμός δίνει έμφαση στην συγχρονίαεπιθυμώντας να εξαλείψει τους οποιουσδήποτε δεσμούς με την διαχρονία ενώ την ιστορικότητα την θεωρεί ως προκατειλημμένη μιας και δεν γράφτηκε από αυτόν.
  • Οι μη μεταμοντέρνες αντιλήψεις εμφο­ρούνται από την αντίληψη της γραμ­μικής Ιστορικήςεξέλιξης, ενώ ο μεταμοντερνισμόςχαρακτηρίζεται από μία στατική και ανιστορικήανθιστορική  αντίληψης για την γλώσσα.
  • Οι μη μεταμοντέρνες  θεωρίες αναγνωρίζουν την προτεραιότητα στον γραπτό λόγοενώ ο μεταμοντερνισμός στον προφο­ρικό.
  • Οι μη μεταμοντέρνοι έχουν ως ιδανικό του τον ορθό  αλλά και τον κριτικό λόγοκαι επομένως την αιτιοκρατικήαντίληψη και την έννοια των (οιονεί «φυσικών») νόμωνενώ ο μεταμοντερνισμός τον αποτελεσμα­τικό λόγοκαι επομένως την σχετικι­στικήαντίληψη και την έννοια της χρηστικότητας/λειτουργικότητας.
  • Τις μη μεταμοντέρνες  σκέψεις  τις απασχολούν  η ιστορία των εθνικώνομάδων, εθνών, γλωσσολογικών εννοιών και οι συγκεκριμένεςσχέσεις μεταξύ τους, την στιγμή πού ο μεταμοντερνισμός στρέφει την προσοχή του σε αφηρημένες, υπερεθνικές και «κα­θολικές» δομές.
  • Οι μη μεταμοντέρνες  θεωρίες δίνουν έμφαση στην ανάλυση των όρων μιας δομής (ιστορικής, γλωσσικής κλπ) καθ' εαυτούς, και επομένως στον ορισμό των εννοιών και συ­νακόλουθα στην ειδική ορολογία και τον επαγωγικό τρόπο σκέψης, ενώ ομεταμοντερνισμός επικεντρώνει το ενδιαφέρον της στην δομή, το αφηρημένο όλον, που σύμφωνα με την ολι­στική του αντίληψη καθορίζει τα επί μέρους.
  • Κριτήριο επιλογής των κειμένων στην μη μεταμοντέρνα  διδασκαλία είναι η καταλληλότητα τους για την γλωσσι­κή διδασκαλία, την εθνική και ηθική διαπαιδαγώγηση και τέλος η αντοχή τους στον χρόνο. Αντίθετα, ο μεταμοντερνισμόςαρέσκεται σε κείμενα μη επικεντρωμένα σε συγκεκριμένα συντακτικά ή γραμματικά φαινόμενα (τα όποια άλλωστε δεν δι­δάσκονται συστηματικά), και επίσης κείμενα χρηστικά (από διαφημίσεις μέχρι συνταγές μαγειρικής), ή ευχά­ριστα παραλογοτεχνικά προϊόντα μιας χρήσεως, συχνά συνοδευόμενα από εντυπωσιακή εικονογράφηση.
  • Η μεταμοντέρνα  σκέψη δίνει προτεραιότη­τα στην εικόνα, αφού τείνει να αντι­λαμβάνεται και να παρουσιάζει ακό­μα και τις λέξεις ως εικόνες, την στιγμή που η μη μεταμοντέρνα  δι­δασκαλία δίνει προτεραιότητα στην λογική ανάλυση των λέξεων «εις τα εξ ων συνετέθησαν».
Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω ότι  δεν είμαι κάποιος ειδικός, παρά ένας πολίτης που αναζητά και επιδιώκει να είναι ενημερωμένος. Είμαι απλά ένας Έλληνας, ένας πολίτης που ανήκει και ζει σε ένα χρεοκοπημένο κράτος, στο πιο διαφθαρμένο της Ευρώπης. Ένα κράτος όπου η πνευματική του ελίτ είναι αλωμένη από τις παραπάνω εθνομηδενιστικές γραμμές, οι οποίες κατασκεύασαν τον  Έλληνα του 2011(να χρησιμοποιήσω και την δικιά τους ορολογία) και τις θεωρώ υπεύθυνες για το σημερινό χάλι.  Άλλωστε εδώ και 2 χρόνια αυτές οι δυνάμεις αποσύρθηκαν διακριτικά από το προσκήνιο και δεν έχουν αρθρώσει ούτε ένα λόγο για το πώς η κοινωνία μας θα μπορέσει να βγει από το τέλμα που αυτοί την  έριξαν.  Διότι οι μεταμοντέρνοι  επιτίθενται ή αρνούνται την Ελληνική κληρονομιά, εκμηδενίζουν τον ορθό λόγο και την επιστήμη δύο από τα μεγαλύτερα Ελληνικά επιτεύγματα(Thornton/2007:20). Εάν κάποιος διαφωνεί και έχει αντίθετη γνώμη είμαι πρόθυμος να τη συζητήσω.

Βιβλιογραφία/Πηγές

  1. Alan Sokal & Jean Brichmont, «Fashionable Nonsense», 1998
  2. Perez Zagorin, «History, the Referent, and Narrative: Reflections on Postmodernism Now», 1999
  3. V.D. Davis/J. Heath/Bruce Thornton, «Bonfire of the Humanities», 2001
  4. Bruce Thornton, «Plagues of the mind», 1999
  5. Alan Sokal, «Beyond the Hoax», 2006
  6. Bruce Thornton, «Ελληνικοί τρόποι», 2007
  7. Ρίτσαρντ Έβανς, «Για την υπεράσπιση της ιστορίας», 2009
  8. Μαίρη Λέφκοβιτς, «Μαθήματα Ιστορίας», 2010
  9. Χρίστος Δάλκος, «Η ανάγκη υπέρβασης της νεωτερικής και μετανεωτερικής αντίληψης της γλώσσας και την διδασκαλία της», Νέος Ερμής ο Λόγιος, τεύχος 1.