Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Ο αγώνας ενάντια στη Χρυσή Αυγή ή θα είναι πατριωτικός ή δεν θα υπάρξει


Περιοδικό Άρδην – Εφημερίδα Ρήξη

του Γιώργου Ρακκά

Από τη στιγμή που ο Γιώργος Καραμπελιάς και το Άρδην δημοσιοποίησαν τις απόψεις τους πάνω στο «φαινόμενο Χρυσή Αυγή», και ξεκίνησαν μια καμπάνια ενάντια σε αυτό, πολλοί έσπευσαν να διαφωνήσουν: «Η Χρυσή Αυγή είναι αποκλειστικά προϊόν των θλιβερών συνεπειών του μεταναστευτικού αδιεξόδου. Λύνεις το αδιέξοδο, και λύνεις το πρόβλημα που λέγεται Χρυσή Αυγή», μας είπαν.
Εντούτοις, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, και όσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο διαθέτουν λειψή κατανόηση του φαινομένου. Διότι, δυστυχώς, δεν μπορούμε να το περιορίσουμε μόνο στην όντως ταχύτατη απογείωση που πραγματοποίησε η Χρυσή Αυγή χρησιμοποιώντας με έξυπνο τρόπο το μεταναστευτικό αδιέξοδο.
Σαφώς, υπάρχει ένα μεθοδικό πολιτικό σχέδιο πίσω από τη διαπλοκή της Χρυσής Αυγής με το μεταναστευτικό αδιέξοδο: Πρώτον, βρήκε μια συγκεκριμένη γειτονιά, υποδειγματική του προβλήματος, και εγκαταστάθηκε εκεί κάνοντας «δουλειά στη βάση». Έχτισε την ηγεμονία της μεθοδικά, με καθημερινές παρεμβάσεις και επιδείξεις μιας δύναμης που ισχυροποιούνταν με τον καιρό, όσο οι άρχουσες τάξεις και σύσσωμο το πολιτικό κατεστημένο του εθνομηδενισμού συνέχιζαν την εγκληματική τους στάση έναντι του ζητήματος. Η δράση τους θυμίζει τους «εγκατεστημένους» της κομμουνιστικής παράδοσης, δηλαδή τις ομάδες των αγκιτατόρων που πήγαιναν επί μήνες να ζήσουν στις εργατικές συνοικίες, για να οργανώσουν το κίνημα διεκδικήσεων και την αντίσταση της εργατικής τάξης. Στη συνέχεια, ήρθε η έδρα στο Δημοτικό Συμβούλιο, που συμβόλισε τη γενίκευση της ηγεμονίας, από μια γειτονιά σε όλες τις συνοικίες της πόλης, όπου υπάρχει παρόμοιο πρόβλημα. Την ίδια μέθοδο ακολούθησαν και στις άλλες πόλεις και γειτονιές της χώρας, με αποτέλεσμα, στις εκρηκτικές συνθήκες της γοργής μνημονιακής αποσύνθεσης της ελληνικής κοινωνίας, να γίνει η μεγάλη έκπληξη.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι πέρα από αυτό. Υπάρχει ένα στοιχείο που αναδεικνύεται σήμερα στην ελληνική κοινωνία, το οποίο ερμηνεύει τα ερείσματα της Χρυσής Αυγής μέσα στην ελληνική κοινωνία. Αν δεν το κατανοήσουμε αυτό, δεν θα μπορέσουμε ποτέ πραγματικά να κατανοήσουμε ούτε για το τι πράγμα μιλάμε, ούτε για το τι κινδύνους εγκυμονεί.
Η άνοδος της Χ.Α. εκφράζει το τέλος ενός ολόκληρου αστερισμού αξιών, νοοτροπιών και αντιλήψεων στις οποίες είχαμε συνηθίσει μέσα στη μεταπολίτευση. Η μεταπολίτευση ξεκίνησε με ένα τεράστιο ηθικό, αξιακό, ακόμα και συναισθηματικό κεφάλαιο, που άφησαν οι αιματηροί και πολύχρονοι αγώνες του λαού για την ελευθερία και την ανεξαρτησία του. Αυτό το κεφάλαιο είναι που προσδιόριζε αυστηρά τα όρια της φαντασιακής θέσμισης της μεταπολίτευσης, το τι μπορεί να λέγεται και το τι όχι. Η Χρυσή Αυγή βρέθηκε στο περιθώριο, διότι βρισκόταν έξω από τη ρητά όρια, ζούσε στη σφαίρα της ολοκληρωτικής ιδεολογικής απονομιμοποίησης.
Και όμως! Αρκούσαν 25 χρόνια εθνομηδενισμού και καθεστωτικής μετάλλαξης των προοδευτικών δυνάμεων, μέσα στους ποικίλους εξουσιαστικούς θεσμούς, για να εκφυλιστεί εξ ολοκλήρου αυτό το αξιακό, ηθικό και συναισθηματικό κεφάλαιο. Οι άνθρωποι που το διαχειρίστηκαν, το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά και οι αντιεξουσιαστές, το ξεφτίλισαν εντελώς: το διέστρεψαν σε εθνομηδενισμό, σε μηδενισμό, σε ολοκληρωτική εγωκρατία και σε αμοραλισμό. Το συλλογικό μας ζώο σάπισε από το κεφάλι ρημάζοντας κάθε υψηλή συλλογική αξία, κάθε βαθύτερο νόημα που, με αγώνες και αίμα, έγραψε ο ελληνικός λαός καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Δυστυχώς, σήμερα, μέσα στο τέλμα όπου έχουμε φτάσει, δεν ισχύουν ούτε τα βασικά, που άλλοτε καθιστούσαν την ελληνική κοινωνία ανοιχτή, δημοκρατική, φιλολαϊκή και προοδευτική – με την πραγματική έννοια του όρου, δηλαδή με εκείνην της ανύψωσης και της καλλιέργειας των πιο υψηλών αρχών του ελληνισμού. Σήμερα, τα πάντα τίθενται υπό αμφισβήτηση. Και ο κόσμος, «εκπαιδευμένος» σε συνθήκες γενικευμένου αμοραλισμού και έκπτωσης κάθε αρχής και αξίας, δεν αντιλαμβάνεται, για παράδειγμα, το γιατί είναι πολύ επικίνδυνο να θέσουμε στο επίκεντρο της συλλογικής μας ζωής τη βία και τον νόμο του ισχυρού – βασικό πρόταγμα της Χρυσής Αυγής. Ούτε η ανθρώπινη ζωή ή η αλληλεγγύη έχουν κάποια αξία, εδώ που φτάσαμε. Και δεν είναι μόνο η έκπτωση των ιδεών, είναι και η έκπτωση των πραγματικών, υλικών συνθηκών για την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Υπ’ αυτή την έννοια, η ασχήμια της Χρυσής Αυγής αντικατοπτρίζει την ασχήμια των αδιεξόδων που κατατελματώνουν τις ζωές μας: εκφράζει τη διολίσθηση της καθημερινότητάς μας σε μια επί της ουσίας μη-ανθρώπινη κατάσταση, εξ ου και η ανύψωση της απανθρωποποίησης σε πρόταγμα, που αντιπροσωπεύουν οι μπρουτάλ φιγούρες των Κασιδιάρηδων και των Παναγιώταρων.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο εγγυάται τη χειρότερη δυνατή εξέλιξη της διάχυτης αγανάκτησης που επικρατεί στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας: τον μετασχηματισμό και την καταστάλαξή της σε μίσοςΤι άλλο υπόσχεται η Χρυσή Αυγή, πέρα από τη διαμεσολάβηση της ιδεολογίας από το μίσος, και της πολιτικής από τη βία; Γι’ αυτό και πάντοτε ο εχθρός θα πρέπει να βρίσκεται εκεί που φτάνει η γροθιά τους. Είναι οι μετανάστες και όχι η μετανάστευση, είναι τα «κομμούνια» και όχι ο κοινός, σε δεξιούς και αριστερούς, νεοφιλελεύθερους και αντικαπιταλιστές, εθνομηδενισμός.
Τι εγγυάται, όμως, αυτή η εξέλιξη; Τι θα γίνει, ας πούμε, στα κέντρα των πόλεων, όταν το, καταλυμένο προ πολλού και ανίκανο να προστατέψει τις λαϊκές τάξεις, κράτος δικαίου υποκατασταθεί εκτεταμένα από τις δυνάμεις του μίσους; Η βία θα γίνει ο μοναδικός τρόπος διευθέτησης των συλλογικών μας αναγκών, σε ένα τοπίο δίχως μέλλον.
Διότι είναι εξίσου σημαντικό ότι δεν υφίσταται καμία πρόταση διακυβέρνησης από τη σκοπιά του νέου ναζισμού. Μόνο μια υπόσχεση ότι η επικράτηση των πρακτικών της βίας στην καθημερινότητά μας θα αποκαταστήσει την τάξη και την ασφάλεια – και όλα αυτά στο όνομα μιας αντίληψης για την τάξη, σε χημικά καθαρή μορφή: ένας ολοκληρωτισμός που κινητοποιείται για να καταστείλει τους πολλαπλούς εσωτερικούς εχθρούς στη λογική της συλλογικής ευθύνης. Ήδη διαφαίνεται στον ορίζοντα το κοινωνικό σκηνικό που υπόσχεται η Χρυσή Αυγή, όχι για να αποφύγουμε τη φτώχεια και την ολοκληρωτική χρεοκοπία, αλλά για να την διαχειριστούμε. Γι’ αυτό και η πολιτική της ταιριάζει στη χρεοκοπία, το όνειρό της είναι να προκληθεί στη χειρότερη μορφή της, ώστε, τότε, να αποπειραθεί να υποκαταστήσει, σε μεγάλη κλίμακα, την εκφυλισμένη δημοκρατική αρχή με τη δική της.
Παραδόξως, σε αυτό το σημείο, υφίσταται μια εκλεκτική συγγένεια με το άλλο άκρο του φάσματος, με τον αντιεξουσιαστικό εθνομηδενισμό, ο οποίος ήταν εκείνος που πρώτος γύρευε ν’ αναδείξει πάνω απ’ όλα το «ταξικό μίσος». Τώρα, έντρομος, ανακαλύπτει ότι η πολιτική έκφραση του μίσους, που κυριαρχεί μεταξύ των πιο φτωχών και απελπισμένων, κάθε άλλο παρά τους δικούς τους καρπούς έχει δρέψει. Αυτό, ωστόσο, ανήκει σε μια άλλη πολύ ευρύτερη συζήτηση που θα πρέπει να διεξαχθεί άμεσα και διεξοδικά: στην ευρύτερη αλληλεπίδραση που υφίσταται μεταξύ του ακραίου εθνομηδενισμού και του νέου ναζισμού της Χρυσής Αυγής, στην έμμεση αλληλοτροφοδοτική δυναμική που ανέπτυξαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, κατά τα οποία βρίσκονταν σε κάθετη σύγκρουση. Αυτή η παράδοξη σχέση θεμελιώθηκε πάνω σε κοινά γνωρίσματα των δύο χώρων, τη λατρεία του εμφυλίου, τη μισαλλοδοξία, την έμφαση προς τον ολοκληρωτικό πόλεμο και τη βαθιά απέχθεια –όχι μόνο προς τους δημοκρατικούς θεσμούς αυτούς καθ’ αυτούς, που, εξάλλου, έπνεαν σάπιοι τα λοίσθια κατά την ύστερη μεταπολίτευση– αλλά απέναντι σε αυτή καθεαυτή τη δημοκρατική αρχή.
Υπ’ αυτή την έννοια –της υποστροφής σε μια κατάσταση καθολικού εμφυλίου– η Χρυσή Αυγή αντιπροσωπεύει μια μεγάλη απειλή για την ελληνική κοινωνία, σήμερα. Μια απειλή την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα – και, προφανώς, το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ο εθνομηδενισμός που τροφοδοτεί το φαινόμενο και δρα συμπληρωματικά ως προς αυτό.
Αντίθετα, ο αγώνας ενάντια στους νέους Έλληνες ναζί ή θα είναι πατριωτικός ή δεν θα υπάρξει.
Και θα είναι πατριωτικός με δύο τρόπους.
   Πρώτον, θα κατανοεί τον ιδιαίτερο, εθνικό χαρακτήρα του ελληνικού αδιεξόδου και θα απαντάει αποφασιστικά σε αυτό, αφαιρώντας το χαλί κάτω από τα πόδια της Χρυσής Αυγής. Δηλαδή, να απαντήσουμε επί της ουσίας σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό, η τουρκική απειλή, η τεράστια προδοσία που διαπράττουν ελλαδικές και κυπριακές ελίτ πάνω στο Κυπριακό, να διαμορφώσουμε μια νέα εθνική στρατηγική αξιοπρέπειας για τη χειραφέτησή μας από τους δυτικούς μας πάτρωνες.
   Δεύτερον, και εξίσου καθοριστικό, θα πρέπει να υπάρξει μια πνευματική και παιδευτική αναγέννηση. Να ξαναστήσουμε στα πόδια του το ελληνικό φαντασιακό, γιατί σήμερα κάθε αξία έχει καταρρεύσει, και όλα φαίνονται να επιτρέπονται: Η κατάρρευση της ελληνικής παιδείας, και η ισοπέδωση του ελληνικού πολιτισμού έχει κατεδαφίσει κάθε ηθικό και αξιακό φραγμό εντός της κοινωνίας. Αυτός είναι ο βαθύτερος λόγος που μας κάνει να μην μπορούμε, σήμερα, να αντιμετωπίσουμε τη Χρυσή Αυγή μόνο με καταγγελίες για τον ναζιστικό της χαρακτήρα, την ανοιχτή οικειοποίηση της δικτατορίας κ.ο.κ. Γιατί αυτά είναι ψιλά γράμματα, που χάνονται στον χυλό της αμάθειας και της αποπολιτικοποίησης, που έχτισαν από κοινού τηλεοράσεις και εθνομηδενισμός κατά τις τελευταίες δεκαετίες.
Σε αυτόν τον χυλό επωάζονται όλα τα πνευματικά υποπροϊόντα, που στρώνουν τον δρόμο στη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, και αυτόν τον χυλό θα πρέπει ακριβώς να καταπολεμήσουμε.
Υστερόγραφο: Όποιος «πέφτει από τα σύννεφα», μπροστά στη γοργή και ταχεία ανάδειξη της Χρυσής Αυγής στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, δεν θα πρέπει να ξεχνάει ότι, σήμερα, η Χρυσή Αυγή, πατάει σε στοιχεία που δρούσαν συγκαλυμμένα κατά την εποχή της μεταπολίτευσης. Ο αυριανισμός συσπείρωνε γύρω του πολλά τέτοια στοιχεία, καθώς είχε κατ’ εξοχήν ολοκληρωτικό χαρακτήρα και επώαζε στο εσωτερικό του φασιστικές αντιλήψεις. Η μεταστροφή ενός μεγάλου όγκου του αυριανισμού προς τη Χρυσή Αυγή, πράγμα που επιβεβαιώνουν και οι μετακινήσεις από το ΠΑΣΟΚ προς αυτήν, ιδιαίτερα στις λαϊκότερες και φτωχότερες συνοικίες, σηματοδοτεί όντως μεγάλη πολιτική μεταστροφή, που τελέστηκε μπροστά στο σοκ απώλειας της έστω και σχετικής ευημερίας των προηγούμενων δεκαετιών. Ωστόσο, η μετατόπιση ήταν κυρίως πολιτική και όχι ιδεολογική, καθώς ο κανιβαλικός εκπασοκισμός είχε ήδη επωάσει στο εσωτερικό του το «αυγό του φιδιού». Και κάτι τέτοιο δεν μπορούμε να το λαμβάνουμε υπόψη μόνον σε ό,τι αφορά αποκλειστικά τους ψηφοφόρους ή τους υποστηρικτές του κόμματος. Θα πρέπει να το κατανοήσουμε και γενικότερα, στο επίπεδο της ιδεολογικής ηγεμονίας, δηλαδή στο πώς εκπαίδευσε ο εκπασοκισμός μια ολόκληρη κοινωνία, σε στάσεις και συμπεριφορές που σήμερα στρώνουν τον δρόμο για την άνοδο της Χ.Α.

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

ΣΩΣΤΕ… ΚΡΥΨΤΕ… ΑΣΦΑΛΙΣΤΕ ΣΠΟΡΟΥΣ !!!

(από την "Γαία οικολογικά προϊόντα")

Ήταν απλά θέμα χρόνου οι ελληνικές ντόπιες ποικιλίες σπόρων να βρεθούν στο στόχαστρο της επίθεσης, όπως αυτή εξαπολύεται με την μορφή του κλεισίματος της Τράπεζας Διατήρησης Γενετικού Υλικού.
Η αλήθεια είναι ότι γενικά η συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη για τις φυσικές, ντόπιες ποικιλίες σπόρων σε παγκόσμιο επίπεδο, οι οποίες μ
ε κάθε τρόπο επιχειρείται να εξαφανιστούν και να κυριαρχήσουν όχι απλά τα υβρίδια αλλά οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι.
Με τον ίδιο τρόπο που μέσα σε μόλις 3-4 δεκαετίες οι φυσικές τροφές ξεχάστηκαν σχεδόν εντελώς και μπήκαν στο περιθώριο και οι άνθρωποι πλέον τρέφονται με επεξεργασμένες τροφές γεμάτες κάθε είδους δηλητήρια, με αντίστοιχο τρόπο προχωράει ραγδαία και η εξαφάνιση των φυσικών σπόρων.
Το σχέδιο έχει σε μεγάλο βαθμό ολοκληρωθεί (5 εταιρείες ελέγχουν το εμπόριο σπόρων) και προωθείται με συντονισμένη εκστρατεία των εταιρειών βιοτεχνολογίας, των διεθνών νεοταξικών οργανισμών (με τα ολοκληρωτικά τους νομοθετήματα codex alimentarious, agenda 21) και των κυβερνήσεων πιόνια τους (με νόμους όπως ο S.510 στις ΗΠΑ).
Η νέα τάξη δείχνει μια πρωτοφανή εμμονή να επιβάλλει τους γενετικά τροποποιημένους (GMO) σπόρους και οργανισμούς με κάθε τρόπο, σε σημείο πλέον οι «ανθρωπιστικές» της επεμβάσεις να γίνονται με αυτόν ως έναν από τους κυρίαρχους λόγους.
Γνωρίζουμε ότι στο Ιράκ ένας από τους πρώτους νόμους που πέρασε το κατοχικό καθεστώς ήταν η απαγόρευση στους αγρότες να διατηρούν σπόρους για να ξανασπείρουν την νέα σοδειά, όπως γινόταν για χιλιετίες.
Και όταν αυτό αφορά την περιοχή της αρχαίας Μεσοποταμίας από όπου ξεκίνησε η γεωργία πριν 10 χιλιάδες χρόνια, τότε μια τέτοια ενέργεια είναι πολύ περισσότερο μια ξεκάθαρη δήλωση της νέας τάξης για το τέλος της γεωργίας και της τροφής όπως την ξέραμε.
Μέσα από την επιθετική και παραπλανητική δράση των εταιρειών βιοτεχνολογίας, οι γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες έχουν τώρα εξαπλωθεί σε πάνω από 25 χώρες, έναντι μόλις 3 χωρών (ΗΠΑ, Καναδάς, Αργεντινή) μέχρι πριν λίγα χρόνια. Χαρακτηριστικό και τραγικό παράδειγμα η Ινδία, όπου μέσω της εξαπάτησης των μικρών αγροτών για μεγαλύτερες σοδειές, αυτοί χρεώθηκαν για να αγοράσουν γενετικά τροποποιημένους σπόρους οι οποίοι όμως είχαν πολύ χειρότερη απόδοση από τις δικές τους ντόπιες ποικιλίες.
Το αποτέλεσμα είναι οι χιλιάδες αυτοκτονίες αυτών των αγροτών. Και η ΕΕ, το άλλοτε «ισχυρό» προπύργιο ενάντια στα μεταλλαγμένα, τώρα φαίνεται καθαρά τι ρόλο έπαιζε όλα αυτά τα χρόνια, αφού με συγκεκριμένα νομοθετήματα υποσκάπτει πλέον ενεργά την σταθερή αποστροφή των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στους γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.
Ένα ακόμη ύποπτο στοιχείο είναι ότι οι ίδιες οι εταιρείες που προσπαθούν με απόλυτη μανία να μας επιβάλλουν τα μεταλλαγμένα, φέρονται να έχουν χρηματοδοτήσει την παγκόσμια κιβωτό των σπόρων στο Σβαρμπαλντ της Νορβηγίας. Γιατί άραγε θα πρέπει να ταϊστεί η ανθρωπότητα με μεταλλαγμένα, με κάτι δηλαδή αφύσικο το οποίο δεν είναι τροφή, ενώ οι φυσικοί σπόροι θα είναι όλοι μαζεμένοι και υπό τον έλεγχο τους;
Τι άραγε σχεδιάζουν και τι διακυβεύεται με την τροφή μας και την επιβίωση μας; Όμως ας επανέλθουμε στην Ελλάδα, για την οποία ακούμε συνήθως να λέγεται ότι όλα αυτά που τώρα υφίσταται, είναι ένα μεγάλο πείραμα της νέας τάξης, το οποίο αναμένεται να εφαρμοστεί και αλλού αν πετύχει. Τίποτε δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την πραγματικότητα από όσο αυτή η άποψη. Και αυτό γιατί στην Ελλάδα δεν γίνεται κανένα πείραμα.
Στην Ελλάδα εφαρμόζεται η δοκιμασμένη λύση σε πάνω από 30 χώρες στον κόσμο με συμβολικότερη περίπτωση αυτήν της Αργεντινής. Αν θέλουμε να σώσουμε ότι μπορεί να σωθεί, ας μελετήσουμε προσεκτικά τι έγινε εκεί και πως η Αργεντινή από πλούσια και αυτάρκης χώρα βρέθηκε να πεινάει, να έχει ιδιωτικοποιηθεί ο πλούτος της και το νερό της και να τρώει μεταλλαγμένα.
Αυτή είναι η κληρονομιά του ΔΝΤ και εκεί σκοπεύουν να οδηγήσουν κι εμάς αν δεν μπλοκαριστούν από έξυπνες δικές μας πρωτοβουλίες, οι οποίες έχουν ήδη εμφανιστεί σε τοπικό επίπεδο, όμως θα πρέπει να επεκταθούν σε κάθε πλευρά της ζωής μας και πρώτιστα στον έλεγχο της τροφής.
Ας μην γελιόμαστε η τροφή μας είναι ήδη σοβαρότατα αλλοιωμένη και τα μεταλλαγμένα είναι ήδη εδώ σε κάποιο ποσοστό: στις μεταλλαγμένες ζωοτροφές που δίνονται στα ζώα, στην γλυκαντική ουσία ασπαρτάμη, η οποία προέρχεται από μεταλλαγμένο βακτήριο και είναι τοξική, και ποιος ξέρει που αλλού, αφού δεν υπάρχει σήμανση και έλεγχος. Η κατάσταση είναι πάρα, μα πάρα πολύ σοβαρή και ανεξάρτητα από το αν το έχουμε αντιληφθεί ή όχι, το πρώτο βήμα άλωσης της τροφής μας έχει γίνει.
Αν αύριο έκαναν το τελικό βήμα και προσπαθούσαν να μας επιβάλλουν την καλλιέργεια μεταλλαγμένων σπόρων, θα υπήρχε άραγε η απαιτούμενη γενική κατακραυγή και ενεργοποίηση ή θα πέρναγε κι αυτό όπως όλη η μέχρι τώρα κομπίνα του ψευδοχρέους;
Το ζήτημα της τροφής είναι κορυφαίας και ζωτικής σημασίας και δεν συγκρίνεται με κανένα άλλο ζήτημα, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν για δήθεν άλλες προτεραιότητες. Είναι το πρωτεύον γιατί έχει να κάνει με την υγεία και την επιβίωση, και ειδικά για την Ελλάδα, έχει να κάνει με την αυτάρκεια μέσω της βιοποικιλότητας, και την διατροφική ασφάλεια μας με φρέσκια, αγνή, φυσική τροφή.
Επίσης είναι το πρωτεύον γιατί τελικά η τροφή έχει να κάνει με τον έλεγχο του μυαλού μας, αφού ουσιαστικά μέσω αυτής επιχειρούν και καταφέρνουν να μας κάνουν να συναινέσουμε με το δικό τους σκεπτικό αντίληψης των πραγμάτων, το οποίο όμως αντανακλά τα δικά τους και μόνο συμφέροντα.
Με την «πράσινη επανάσταση» μας έκαναν να συναινέσουμε και να αποδεχθούμε ότι αυτό που θα τρώμε θα περιέχει δηλητήρια (φυτοφάρμακα). Με την βιομηχανική εκμετάλλευση των ζώων μας έκαναν να συναινέσουμε στην καταπίεση των άλλων αισθανόμενων όντων του πλανήτη και έτσι τελικά και εμάς των ίδιων. Τώρα με την «επανάσταση της βιοτεχνολογίας» μας παραπλανούν να συναινέσουμε, ούτε λίγο ούτε πολύ, στο ίδιο το τέλος της ζωής, πάντα μέσα από τις γνωστές, απατηλές κενολογίες περί ασφάλειας, αντιμετώπισης της πείνας, κλπ.
Με απλά λόγια λοιπόν, το κεφάλαιο των σπόρων είναι το τελικό και απόλυτα θεμελιώδες πεδίο αναμέτρησης, γιατί πάνω από όλα είναι ένα ιδεολογικό πεδίο, όπου θα πρέπει να χτυπηθεί μια για πάντα η αντίληψη ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, ότι δηλαδή με το πρόσχημα της παραγωγής τροφής μπορούν να επιδοθούν κάποιοι στην καταστροφή του οικοσυστήματος και στην καταπίεση της πλειοψηφίας των ανθρώπων και όλων των ζώων.
Η τρέχουσα συγκυρία επιθετικής προώθησης των γενετικά τροποποιημένων σπόρων και οργανισμών δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ουρανοκατέβατη, αλλά πατάει σε μια πολλή γερή βάση: στην ιδεολογική χειραγώγηση της ανθρωπότητας ότι είναι «φυσιολογικό» να δηλητηριάζουμε αυτό που θα φάμε, ύστερα από τις 5 και πλέον δεκαετίες συμβατικής, χημικής γεωργίας.
Αφού απέσπασαν την αποδοχή μας στο πρώτο κακό, αφού δηλαδή δεχθήκαμε τον τρόπο παραγωγής τους ο οποίος γεμίζει την τροφή μας με δηλητήρια, τώρα θεωρούν ότι είναι πλέον ανοιχτός ο δρόμος να επεκτείνουν αυτό το κακό εκθετικά, διατηρώντας τα δηλητηριώδη φυτοφάρμακα και επιπλέον προσθέτοντας μια κακόβουλη γενετική μετάλλαξη του DNA, η οποία δεν θα συνέβαινε ΠΟΤΕ στην φύση. Επιμένουν δηλαδή στην απόλυτη ανωμαλία, η οποία αποδείχθηκε τραγικά αδιέξοδη, μη αειφόρος και καταστροφική, και την παρουσιάζουν ως μονόδρομο, ενώ αποσιωπούν με κάθε τρόπο τις πραγματικά αειφόρες και φιλικές μορφές καλλιέργειας, όπως η περμακουλτούρα, η φυσική καλλιέργεια, και η βιολογική veganic καλλιέργεια, οι οποίες είναι οι μόνες που μπορούν να διασφαλίσουν αυτό που πραγματικά θα αξίζει να αποκαλείται τροφή.
Το τελευταίο ύπουλο επιχείρημά τους είναι αυτό της δήθεν «συνύπαρξης» των μεταλλαγμένων και φυσικών σπόρων. Όμως, όπως πολύ εύστοχα είπε κάποιος, «δεν μπορεί να συνυπάρχει η εγκυμοσύνη με την παρθενία», και οι μεταλλαγμένοι σπόροι θα αλλοιώσουν και θα εξαφανίσουν τους φυσικούς σπόρους, με αποτέλεσμα να χαθεί η βιοποικιλότητα.
Κι ενώ όλα τα άλλα ξαναγίνονται, και τα ψευδοχρέη πχ διαγράφονται, η βιοποικιλότητα που θα χαθεί, δεν επανέρχεται. Αν μας πάρουν τους σπόρους, μας παίρνουν και τον τελευταίο έλεγχο στην ίδια μας την ζωή και τότε θα μιλάμε για την πλήρη μετάλλαξή μας, σε ένα άλλο, απόλυτα διαχειρίσιμο και αναλώσιμο είδος, έρμαιο στα κακόβουλα σχέδια της νέας τάξης.
Αν όμως ανατρέψουμε το σκεπτικό τους στο βασικό πεδίο της τροφής και τους αφαιρέσουμε κάθε νομιμότητα να μας ελέγχουν με το δήθεν πρόσχημα ότι παράγουν την τροφή μας, τότε ανοίγει ο δρόμος να τους αμφισβητήσουμε και στον έλεγχο της υγείας και σε κάθε άλλη πλευρά της ζωής μας και τότε φυσικά τα ψέματα θα έχουν τελειώσει για το ανοσιούργημα και την ανωμαλία που λέγεται σύστημα της νέας τάξης.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ




Πόσο "αντισημίτης" ήταν ο εβραϊκής καταγωγής Μαρξ;...

Επανέκδοση του ιστορικού δοκιμίου για το «εβραϊκό ζήτημα», που είχε κυκλοφορήσει το 1932 με πρόλογο του Αβραάμ Μπεναρόγια, του εβραίου ιδρυτή της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ομοσπονδίας Θεσσαλονίκης και ιδρυτικού μέλους του ΚΚΕ, και μετάφραση του Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου, τότε μαρξιστή και αριστερού, κατόπιν θεωρητικού της απριλιανής χούντας

Για τους μαρξιστές όλου του κόσμου, ιδίως τους εβραίους, αυτό το κείμενο ήταν ένα «δηλητηριασμένο δώρο». Μια δοκιμασία για πολύ γερά νεύρα. Κι αυτό επειδή έπρεπε - κι ίσως ακόμη πρέπει- να αποδείξουν ότι δεν πρόκειται για ένα έξαλλο αντισημιτικό έργο, που όποιος άλλος και αν ήταν ο συγγραφέας του θα είχε κατακεραυνωθεί καθολικά, αλλά για κάτι διαφορετικό από εκείνο που σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται. Η υπογραφή του Καρλ Μαρξ σε τοποθετήσεις σαν αυτή που ακολουθεί υπήρξε και παραμένει πραγματικός εφιάλτης για τους «αποστόλους» του:

«Οταν η κοινωνία θα επιτύχει να καταργήσει την εμπειρική φύση του ιουδαϊσμού, την εμπορική δηλαδή συναλλαγή και τις προϋποθέσεις της, ο εβραίος δε θα μπορεί να υπάρχει, γιατί η συνείδησή του δεν θα έχει πια αντικείμενο, γιατί η υποκειμενική βάση του ιουδαϊσμού, η πρακτική ανάγκη θα έχει πάρει ανθρώπινη κατεύθυνση, γιατί θα έχει εξαλειφθεί η σύγκρουση ανάμεσα στην ατομική και αισθητή ύπαρξη του ανθρώπου και στην ύπαρξή του ως γένος. Η κοινωνική χειραφέτηση του εβραίου είναι η χειραφέτηση της κοινωνίας απ΄ τον ιουδαϊσμό».

Με αυτές τις φράσεις, που ξεσήκωσαν σάλο στην εποχή τους και όχι μόνον, ο νεαρός διανοητής Καρλ Μαρξ τελείωνε το βιβλίο του Για το εβραϊκό ζήτημα. Ηταν φράσεις που οδήγησαν σε τέτοια κριτική εναντίον του, ώστε τον ακολουθούσε για όλη του τη ζωή. Ο Μαρξ, εβραίος και ο ίδιος, έγραψε αυτό το βιβλίο πολύ νέος, σε ηλικία μόλις 25 ετών. Την ώρα που για πρώτη φορά τυπωνόταν, στα γραπτά του δεν είχε ακόμη καν εμφανισθεί η λέξη προλεταριάτο, ούτε ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί ποτέ την απήχηση του μεταγενέστερου έργου του στον κόσμο.

Ομως, πέρα από όλα αυτά, το βιβλίο του Μαρξ Για το εβραϊκό ζήτημα έχει πίσω του μια ούτως ή άλλως ιδιαί
[Ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου όταν ήταν υπουργός Παιδείας της χούντας ]
Ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου όταν ήταν υπουργός Παιδείας της χούντας
τερη ιστορία. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν διάλογο με τον γερμανό φιλόσοφο και θρησκειολόγο Μπρούνο Μπάουερ. Ο Μπάουερ ξεκίνησε συντηρητικός, έγινε ακραίος «αριστερός» και ξαναέγινε συντηρητικός στο τέλος της ζωής του. Ηταν εγελιανός, όπως άλλωστε και ο Μαρξ με τον οποίο είχε συνεργαστεί στην «αριστερή» περίοδό του. Το 1843 ο Μπάουερ έγραψε το βιβλίο Το εβραϊκό ζήτημα στο οποίο ο Μαρξ θέλησε να απαντήσει. Κι έτσι, γεννήθηκε το παρόν, πολύ σημαντικό, κείμενό του, όπως και Η Αγία Οικογένεια που έγραψε με τον Ενγκελς το 1844.
[Ο Αβραάμ Μπεναρόγια σε φωτογραφία που είχε τυπώσει το ΚΚΕ το 1919 και την πωλούσε αντί μιας δεκάρας ]
Ο Αβραάμ Μπεναρόγια σε φωτογραφία που είχε τυπώσει το ΚΚΕ το 1919 και την πωλούσε αντί μιας δεκάρας
Οι πιστοί οπαδοί του Μαρξ ανά τον κόσμο προσπάθησαν παντοιοτρόπως να τον προστατεύσουν από την κατηγορία ότι είχε γράψει έναν αντιεβραϊκό λίβελλο. Ετσι φαίνεται να συνέβη και στην Ελλάδα, με την πρώτη έκδοση αυτού του βιβλίου το 1932, από τις Εκδόσεις Γκοβόστη, με πρόλογο του Αβραάμ Μπεναρόγια και σε μετάφραση και σχόλια του, εκείνα τα χρόνια μαρξιστή ακόμη, Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου, του κατοπινού θεωρητικού της χούντας...

Ηταν αναμφίβολα μια ιστορική έκδοση για τις μαρξικές σπουδές στην Ελλάδα, από την οποία όμως... έλειπαν ορισμένα σημεία-κλειδιά του πρωτότυπου κειμένου. Οπως σημειώνει ο Γιώργος Ρούσης, επιμελητής της τωρινής επανέκδοσης και συγγραφέας της ιδιαίτερα εμπεριστατωμένης και εκτενούς εισαγωγικής μελέτης που τη συνοδεύει: «Μεταξύ αυτών, υπάρχει και ένα ιδιαίτερα σημαντικό για την όλη συλλογιστική του Μαρξ απόσπασμα: “Ποια είναι η εγκόσμια λατρεία του εβραίου; Το εμπόριο. Ποιος είναι ο γήινος θεός του; Το χρήμα”». Και ο Ρούσης συνεχίζει: «... η συγκεκριμένη παράλειψη μπορεί και να είχε ως στόχο να “προστατευθεί ο συγγραφέας”»...

Παρά το γεγονός ότι ο Μαρξ, μέσα από αυτό το κείμενο κατηγορήθηκε σκληρά για αντισημιτισμό, είχε κατηγορηθεί και για το ακριβώς αντίθετο, από τον ισχυρό «ανταγωνιστή» του στην πρώιμη φάση της διαμόρφωσης του σοσιαλιστικού κόσμου, τον «πατριάρχη» του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος υποστήριζε ότι ο σκοπός των αναλύσεων του Μαρξ ήταν «να μετατρέψει τους εργάτες σε Γερμανούς και εβραίους»...

Τελικά, ήταν ο Μαρξ αντισημίτης; Ουδείς μπορεί να απαντήσει με ασφάλεια.

Είναι θέμα ερμηνείας. Πάντως, για τον Μπεναρόγια, τον Ρούση και πολλούς άλλους μελετητές του Μαρξ, οι κατηγορίες αυτές είναι επιδερμικές και εντελώς ανυπόστατες. Είναι όμως χαρακτηριστικό το γεγονός ότι η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισαγωγική μελέτη του Ρούση που εξηγεί κατά την άποψή του το γιατί, για να το επιχειρήσει, καταλαμβάνει υπερδιπλάσιο αριθμό σελίδων από το ίδιο το κείμενο του Μαρξ που αναλύει και υπερασπίζεται...

ΤΟ ΕΚΑΨΕ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ 4ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
[Ο Καρλ Μαρξ ]
Ο Καρλ Μαρξ
Η ελληνική ιστορία του βιβλίου έχει τη δική της ιδιαίτερη διαδρομή. Ο οίκος Γκοβόστη, από το 1926 που ιδρύθηκε,ειδικεύτηκε στις μαρξιστικές και αριστερές εκδόσεις.Ο εκδότης Κώστας Γκοβόστης φυλακίστηκε από το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, η οποία, όπως μας πληροφορεί ο Γιώργος Ρούσης,έκαψε δημόσια το στοκ των βιβλίων του κατά το πρότυπο των SS στην Μπέμπελ πλατζ του Βερολίνου.Αλλά και ο πρόλογος του Αβραάμ Μπεναρόγια στην έκδοση του 1932 είναι κι αυτός ένα πολύ σημαντικό κείμενο για την πορεία των μαρξικών μελετών στην Ελλάδα.Ο Μπεναρόγια ήταν, το 1908, ένας από τους ιδρυτές της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ομοσπονδίας Θεσσαλονίκης,που έμεινε γνωστή ως Φεντερασιόν,αλλά και ιδρυτικό μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος το 1918, που εξελίχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος,ΚΚΕ.Σύμφωνα με τον Μπεναρόγια «Για τον Μαρξ λοιπόν το εβραϊκό ζήτημα είναι συνδεδεμένο αδιάρρηκτα με το κοινωνικό ζήτημα,η λύση του οποίου εμπεριέχει και τη λύση του εβραϊκού.Αυτή είναι η γενική ιδέα του έργου».Αποδίδει δε πολύ μεγάλη σημασία στο έργο επειδή «ο Μαρξ τον ιουδαϊσμό εννοεί όχι στο φυλετικό αλλά στο κοινωνικό του περιεχόμενο,δηλαδή στο εμπορομεσιτικό πνεύμα, που έχει επιβληθεί στους εβραίους και στους χριστιανούς και δέχεται ότι μόνο η απελευθέρωση της κοινωνίας από το πνεύμα αυτό θα απελευθερώσει χριστιανούς και εβραίους κοινωνικά. Στη θέση αυτή κρύβεται το έμβρυο του προλεταριακού διεθνισμού». Πρόκειται για μια θέση που,πάντως,δεν δικαιώθηκε στις χώρες του Υπαρκτού Σοσιαλισμού- το αντίθετο μάλιστα.

Για τον Μπεναρόγια όλο το ζήτημα είναι πώς θα απελευθερωθούν οι πάντες από τον καπιταλισμό και τίποτε άλλο.Ομως ο ίδιος ο Μαρξ μοιάζει να έχει αρκετά πιο περίπλοκες απόψεις: «Ο ιουδαϊσμός φτάνει στο απόγειό του με την τελειοποίηση της αστικής κοινωνίας. Αλλά η αστική κοινωνία φτάνει στο ανώτατο σημείο της τελειοποίησής της μέσα στον χριστιανικό κόσμο... Ο χριστιανισμός είναι η υπέρτατη πνευματική εκδήλωση του ιουδαϊσμού,ο δε ιουδαϊσμός είναι η χυδαία πρακτικοποίηση του χριστιανισμού»...

Ήταν ο Μαρξ ρατσιστής ; | Enet Διάλογοι

Ήταν ο Μαρξ ρατσιστής ; | Enet Διάλογοι

Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Ο ΚΑΡΛ ΜΑΡΞ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2012

Ο ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΣ (ΠΑΤΡΟΝΑΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΕΣ) ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ "ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΣ", ΡΙΖΙΚΑ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟΥ!...

Ο σημαντικότερος διανοούμενος του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν, ο οποίος είναι για πολλούς ο πατέρας του αναρχισμού, έγραψε:

“… Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού…Το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας.

Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλ’ αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός… Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή.

Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα,…γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας."


(Γαλλική έκδοση των απάντων Μ. Μπακούνιν, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2012

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΔΗΜΟΤΩΝ ΣΦΑΚΙΩΝ ΠΡΟΣ: ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΗΜΟΥ ΣΦΑΚΙΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ “ΦΑΣΤ ΤΡΑΚ” ΕΚΧΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΣΕ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ



Όταν, το 2009, κατατέθηκε η πρώτη πρόταση σύνδεσης -με υποθαλάσιο καλώδιο- της Κρήτης με την ηπειρωτική Ελλάδα για την μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος παραγόμενου από γιγάντιες ανεμογεννήτριες σε όλο το νησί, μάλλον σαν σενάριο “επιστημονικής φαντασίας” έμοιαζε και όχι ως προμήνυμα του ενεργειακού εφιάλτη που ζει πλέον το νησί.
Οι προτάσεις αυτές στη συνέχεια πολλαπαλασιάστηκαν, έτσι ώστε σήμερα 6 εταιρείες να περιμένουν την αδειοδότηση τους με προϋπόθεση να διοχετεύσουν την ηλεκτρική ενέργεια που θα παράγουν εκτός Κρήτης με υποβρύχιο καλώδιο.
Δύο από τις εταιρείες αυτές, προηγούνται χρονικά και έχουν πάρει ήδη άδειες παραγωγής, η «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.» και η «ELICA GROUP». για τις Στρατηγικές Επενδύσεις (Ν. 3894/2010 ΦΕΚ Α΄ 204/02.12.2010), γνωστό ως “ΦΑΣΤ ΤΡΑΚ”, παραμονές εκλογών από την υπηρεσιακή κυβέρνηση.
Το ίδιο έκανε και μια τρίτη εταιρεία, η «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ ΛΑΣΙΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Μ.Ε.Π.Ε.», για να εγκαταστήσει στη Σητεία ένα ηλιοθερμικό σταθμό, μια τεράστια βιομηχανική μονάδα σαν αυτές που σχεδιάζουν να εγκαταστήσουν στη Σαχάρα.
Συγκεκριμένα πρόκειται για τα σχέδια:
«Αιολικό Σύστημα Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας (Α.Σ.Π.Η.Ε.), που περιλαμβάνει κατασκευή 33 αιολικών σταθμών, συνολικής ισχύος 1.077 MW, (359 ανεμογεννήτριες) στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και κοινή διασύνδεσή τους με το Εθνικό Διασυνδεδεμένο Σύστημα Ενέργειας μέσω υποβρυχίου καλωδίου» κυριότητας της «ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ Α.Β.Ε.Τ.Ε.»,
«Κρήτη Πράσινο Νησί, που περιλαμβάνει κατασκευή 36 αιολικών
σταθμών, συνολικής ισχύος 1.005,10 MW, (437 ανεμογεννήτριες) στους τέσσερις νομούς της Κρήτης και διασύνδεσή τους με το Διασυνδεδεμένο Σύστημα Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας μέσω κοινού υποβρυχίου καλωδίου», κυριότητας του Ομίλου «ELICA GROUP» και «Κατασκευή ηλιοθερμικού σταθμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συνολικής ισχύος 70 MW στη θέση Φουρνιά, του Δήμου Σητείας ενεργειακής παραγωγής 378.306 MWh ετησίως», κυριότητας της «ΣΟΛΑΡ ΠΑΟΥΕΡ ΠΛΑΝΤ ΛΑΣΙΘΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ Μ.Ε.Π.Ε.».
Οι ανεμογεννήτριες της εταιρείας ΤΕΡΝΑ θα είναι των 3 MW και της ELICA των 2,3 MW, έκαστη, με διάμετρο ρότορα (φτερωτής) τα 90 και 71 μέτρα αντίστοιχα. Για να εγκατασταθούν, θα χρειαστεί να ανοιχτούν πολλά χιλιόμετρα νέων δρόμων – λεωφόρων για τη μεταφορά τους, τόννοι μπετόν για τη θεμελίωσή τους και πολλά χιλόμετρα νέων δικτύων για τη σύνδεσή τους.
Αυτά τα φαραωνικά έργα θα καταστρέψουν ανεπιστρεπτί τα βουνά μας, τόπους ανεπανάληπτης φυσικής ομορφιάς, προστατευόμενες περιοχές νατούρα και Ζώνες Ειδικής Προστασίας Πτηνών αφού μέσα σε τέτοιες ζώνες, χωροθετούνται τα περισσότερα και θα ακυρώσουν παραγωγικές δραστηριότητες του πρωτογενή τομέα και του τουρισμού.
Κι όλη αυτή η καταστροφή, θα συντελεσθεί με την «νομότυπη» υφαρπαγή πατρογονικών περιουσιών, με τη μέθοδο των δασικών χαρακτηρισμών που συσκοτίζει το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Το πρόβλημα αυτό επιτείνεται στις περιοχές που κηρύσσονται αναδασωτέες μετά από πυρκαγιές και περιλαμβάνουν γεωργική γη.
Σύμφωνα με τις άδειες παραγωγής που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, στο Νομό Χανίων προγραμματίζουν να εγκαταστήσουν, η ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ 234 MW (78 α/γ) σε 6 θέσεις και η ELICA GROUP 269,1 MW (117 α/γ) σε 10 θέσεις.
Στο Δήμο Σφακίων οι περιοχές που εκχωρούνται είναι:
Στην ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ στη θέση «Ανεμοκεφάλα – Χάλαρα – Μέσα Βατές», Δήμων Σφακίων & Αποκορώνου 45 MW, 15 α/γ
στη θέση «Χιονίστρα – Κεφάλα» Δήμου Σφακίων 33 MW, 11 α/γ
στη θέση «Κόρδα – Αμμολοχιάς – Περυσινάκι - Παπούρα – Αχλαδές» Δήμου Σφακίων 48 MW, 16 α/γ
Στην ELICA GROUP
στη θέση «Κακό Καστέλι» Δήμου Σφακίων 34,5 MW, 15 α/γ
στη θέση «Βορεινά» Δήμου Σφακίων 34,5 MW, 15 α/γ
στη θέση «Πλακιάς-Αγκαθές», Δήμου Σφακίων, 41,4 MW, 18 α/γ
Πολυάριθμοι φορείς και πολίτες της Κρήτης αντιστέκονται απέναντι σ αυτή τη λεηλασία και την καταστροφή του τόπου συμμετέχοντας στο Παγκρήτιο Δίκτυο Αγώνα κατά των βΑΠΕ (ΠΔΑΚΤΒΑΠΕ).
Το ΠΔΑΚΤΒΑΠΕ έχει δώσει ήδη εντολή σε δικηγορικό γραφείο στην Αθήνα, να προσφύγει στο ΣΤΕ κατά των αποφάσεων (ΦΕΚ αρ. 1787 Β/ 6-6-12) που εντάσσουν τα έργα αυτά στο φαστ τρακ.
Ζητούμε από το Δημοτικό Συμβούλιο να συμπαραταχθεί στον αγώνα για να αποτρέψουμε αυτό το έγκλημα συνυπογράφοντας με απόφασή του τις προσφυγές μας στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Για την
Βαγγέλης Γερωνυμάκης
 Τηλ: 6977 694561
 e-mail : pdsfakion@gmail.com

ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙ: Να γιατί διαμαρτυρόμαστε. Δείτε ένα πολύ καλό άρθρ...

ΑΓΚΥΡΟΒΟΛΙ: Να γιατί διαμαρτυρόμαστε. Δείτε ένα πολύ καλό άρθρ...: Σας παραθέτουμε παρακάτω δημοσιεύσεις από το διαδίκτυο που αναφέρονται σε εξοπλισμούς-δραστηριότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων στ...

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΚΟΝΤΡΕΣ ΣΥΡΙΖΑ-ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ



(του Κώστα Ντουντουλάκη)

Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναθεωρεί την (και βαθύτατα αντιμαρξιστική) παλιά πάγια γνωστή του θέση για "νομιμοποίηση όλων των μεταναστών"(πότε,σε ποια επαναστατήσασα ή του πρώην "υπαρκτού σοσιαλισμού" χώρα ίσχυσε αυτό;...) και την θέση (πολλών συνιστωσών του) για "ανοιχτά σύνορα", θα τροφοδοτείται δυστυχώς η Χρυσή Αυγή με δεκάδες χιλιάδες,αυξανόμενους εκρηκτικά, αντιμνημονιακούς/αντισυστημικών προθέσεων νέους οπαδούς τής φαινομενικά αντινεοταξίτικης φρασεολογίας και πρακτικής της...
Επίσης:Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανέστατα, όταν θα γίνει κυβέρνηση, αποκλείεται να ακυρώσει τα μνημόνια,εφόσον, όπως η ΔΗΜΑΡ, διακηρύσσει και αυτός την πάσει θυσία παραμονή στην κατοχή του ξένου νομίσματος,του ΕΥΡΩ. Ούτε θα μπορέσει προφανώς ν΄αρνηθεί το επαχθέστατο, εθνοκαταστροφικό χρέος, ν΄αρνηθεί τη δημιουργία των Ε.Ο.Ζ. διαμελισμού της πατρίδας και της κοινωνίας, να χαράξει πορεία εν γένει με εθνικά κριτήρια κλπ κλπ κλπ... ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ,ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΛΑ "ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΟΛΟ"!!! ΟΥΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ "ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΧΟΡΤΑΤΟ"!...
 Η τεράστια εθνική αποτυχία και λαϊκή απογοήτευση που θα επακολουθήσει  την επερχόμενη,επιθυμητή (όσο διαβεβαιώνει την αφοσίωσή του στην ΕΕ και στην Ευρωζώνη ειδικότερα) για ευνόητους λόγους από το σύστημα κυβερνητική του απόπειρα, θα γεννήσει σίγουρα νεοφασιστικές "λύσεις" πολύ σύντομα...
ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΕΓΚΑΙΡΑ ΠΩΣ ΕΥΡΩ, ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ Ε.Ε. ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ ΩΦΕΛΙΜΗ ΧΑΡΑΞΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕ ΣΥΜΒΑΔΙΖΟΥΝ...
ΑΣ ΔΙΑΛΕΞΕΙ: ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ/ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ Ή ΔΗΜΑΓΩΓΙΚΗ ΨΗΦΟΘΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΑΡ/ΝΔ/ΠΑΣΟΚ; ...ΟΛΟΙ,ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟ/ΕΘΝΟΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΚΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΤΟΥ ΒΑΣΗΣ, ΕΧΟΥΜΕ ΧΡΕΟΣ ΝΑ ΤΟΝ "ΣΠΡΩΧΝΟΥΜΕ" ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΩΣ ΤΩΡΑ ΕΥΡΩΛΙΓΟΥΡΙΚΗΣ (ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ,ΜΑ ΠΡΟ ΠΑΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ) ΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ...

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ


Σπύρος Καγιαλές - Όταν τα κορμιά γίνονται κοντάρια  


(Του Μανόλη Φραγκάκη)  

Σε αυτό το άρθρο, διάλεξα να σας αναφέρω στοιχεία για τον ήρωα – φαινόμενο Σπύρο Καγιαλέ. Διάλεξα τον αγωνιστή – Επαναστάτη Σπύρο Καγιαλέ, γιατί πιστεύω πως έτσι θα «κλείσει» σωστά, αυτός ο πρώτος «κύκλος» άρθρων που ξεκίνησε στις 17/03/2011 με αφορμή την σημαία που πωλείται - και εξακολουθεί να πωλείται - στο διαδίκτυο, της δήθεν ανεξάρτητης Κρητικής πολιτείας, μεσολάβησε το άρθρο της 24/03/2011 με αρκετά άγνωστα στοιχεία και αποκαλύψεις, για το ποιοί είναι οι λόγοι που επιθυμούν αυτοί οι Σκοτεινοί κύκλοι μια Κρήτη ανεξάρτητη. Πως λοιπόν θα μπορούσε όλο αυτό να «κλείσει» σωστά, αν δεν αναφέρω για τον αγωνιστή που έκανε το κορμί του «κοντάρι» για να κυματίσει ψηλά την μία και μοναδική Ελληνική σημαία.
Ο Σπύρος Καγιαλές – Καγιαλεδάκης, ο «Θρύλος του Ακρωτηρίου»
Ο Σπύρος Καγιαλές – Καγιαλεδάκης, ο «Θρύλος του Ακρωτηρίου», έγραψε με τον ηρωισμό του και την αυτοθυσία του, μια από τις πιο ένδοξες στιγμές της Ελλάδος, κατά τον Αγώνα των Κρητών, στις 9 Φεβρουαρίου 1897, για ένωση με την Μητέρα Πατρίδα.
Ο μεγάλος του ηρωισμός δείχνει τον πόθο του ελληνισμού να μένει πάντα ενωμένος. Ήταν τότε που οΕλευθέριος Βενιζέλος, κλαίγοντας αγκάλιασε τον ηγούμενο Ιερόθεο και του είπε: «Ιερόθεε, να για ποιον λαό αγωνιζόμαστε! Η νίκη και η Ένωση μετά από αυτά είναι βεβαία».
Δυστυχώς τα περισσότερα Ελληνόπουλα, ακόμα ακόμα και τα Κρητικόπουλα αγνοούν την ύπαρξη αυτών των ηρώων. Ας όψεται το εκπαιδευτικό μας σύστημα αλλά αυτό είναι ένα μελλοντικό ζήτημα που θ’ ασχοληθούμε.
Τουλάχιστον ας κάνουμε τον κόπο να διαβάσουμε και να διαδώσουμε τη συγκινητική του ιστορία.


Το «ιερό πανί» που υπερασπίστηκε με το κορμί του ο Σπύρος Καγιαλές – Η μία και μοναδική Ελληνική σημαία

Ο Σπύρος Καγιαλές
Ο Σπύρος Καγιαλές γεννήθηκε το 1872. Ο πατέρας του Δημήτρης, καταγόταν από τη Γραμβούσα και ήλθε νωρίς, μαζί με την οικογένειά του, από τα Καμπιά και εγκαταστάθηκε στην οδό Λάκων, στη Χαλέπα. Όταν αργότερα εγκαταστάθηκαν εκεί και τα παιδιά του με τις οικογένειές τους, ολόκληρη η γειτονιά αποκλήθηκε «Καγιαλεδιανά».Η μητέρα του Μαρία, το γένος Ορνεράκη, ήταν από τα Σφακιά.
Όλοι οι άνδρες της οικογένειας έλαβαν μέρος σε όλους τους αγώνες της εποχής τους για την Ελευθερία και την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Στο Ακρωτήρι ο Σπύρος Καγιαλές υπηρέτησε από την αρχή της Επανάστασης του 1897 μαζί με τους αδελφούς του Γιώργο, Μανώλη, Αντώνη και Σήφη. Επίσης, έλαβε μέρος στις μάχες του Δρίσκου κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, όπου και πάλι διακρίθηκε για την ανδρεία του και τιμήθηκε με την απονομή ειδικών μεταλλίων και διπλώματος.
Γενναίος πολεμιστής υπήρξε και ο μονάκριβος γιος του Γιώργος, που διακρίθηκε στα πεδία των μαχών στη Μακεδονία, όπου και έπεσε. Ο χαμός του αγαπημένου του γιου, σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή του και υπήρξε η πραγματική αιτία του θανάτου του, αργότερα. Από τη γυναίκα του Μαρία, το γένος Καπνισάκη, που ήταν από τα Κοντόπουλα των Κεραμειών, απόκτησε εκτός από τον Γιώργο και μία κόρη, την Ειρήνη, που δε ζει πλέον και την οποία είχε παντρέψει στις Η.Π.Α. με ένα άξιο Κρητικόπουλο, τον Παύλο Μαντά.
Από την Ειρήνη, απόκτησε τρία εγγόνια, τον Μάκη (που και αυτός δε ζει πια), τη Μαρία (σύζυγο του Γ. Μακρίδη) και την Κατερίνα (σύζυγο του J. Kentz), που ζουν μεν στις Η.Π.Α. αλλά ποτέ δεν έπαψαν να κλείνουν βαθιά στην καρδιά τους την Κρήτη και την Ελλάδα.
Τι κλίμα της εποχής

Οι χριστιανοί της Κρήτης υπέφεραν αφάνταστα από την αφόρητη κατάσταση που επικρατούσε στο νησί κι έτσι όπως συνέχιζε να εξελίσσεται στις αρχές του 1897.
Στις 20 Ιανουαρίου οι Τούρκοι πυρπολούν πολλές συνοικίες και ιδιοκτησίες χριστιανών στα περίχωρα των Χανίων. Οι Χριστιανοί αναλαμβάνουν δράση, δημιουργούν προγεφυρώματα και πολιορκούν περιοχές όπου κυριαρχούσε το τουρκικό στοιχείο.
Στις 22 η κατάσταση χειροτερεύει και την επόμενη ημέρα και από τις 3.30 μ.μ. οι Τούρκοι πυροβολούν αδιάκριτα κατά παντός.
Οι χριστιανοί κλείνονται στα σπίτια και στα μαγαζιά τους που πυρπολούνται, ενώ προηγουμένως παραβιάζονται και λεηλατούνται «εν μέσω πάσης θηριωδίας». Η κατάσταση είναι φρικτή. Οι φλόγες φαίνονται από μίλια μακριά. Μόχθοι 10ετιών εξαφανίζονται. Πυκνός καπνός σκεπάζει ολόκληρη την πόλη. Διάφορες εύφλεκτες ύλες προκαλούν ισχυρές εκρήξεις, που μαζί με τους κρότους των όπλων και τις «κωδωνοκρουσίες των εκκλησιών δημιουργούν φρικώδες πανδαιμόνιο». Αυτό το σκηνικό κράτησε 3 περίπου μέρες. Τα Χανιά και η Χαλέπα ερημώθηκαν και όσοι χριστιανοί διασώθηκαν, κατέφυγαν σε διάφορα σημεία της ελεύθερης Ελλάδας.
Στις 24 Ιανουαρίου γίνεται σύσκεψη στο σπίτι του Έλληνα πρόξενου στη Χαλέπα, Ν. Γενάδη, στην οποία μετέχουν ο ίδιος και οι Κ. Μητσοτάκης, Α. Σήφακας, Ν. Ζουρίδης και Κ. Φούμης. Αποφασίστηκε να κηρυχθεί η Ένωση και να κληθεί ο βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος να καταλάβει το νησί.
Την επόμενη εκδίδεται ψήφισμα υπέρ της Ένωσης, αναγγέλλεται ότι πρόκειται να καταπλεύσει στο νησί ελληνικός στόλος και καταλαμβάνονται από τους επαναστάτες στρατηγικές θέσεις στο Ακρωτήρι.
Στις 26 αποφασίζεται να ανυψωθεί η ελληνική σημαία στον Προφήτη Ηλία του Ακρωτηρίου
 ( «Ημερολόγιο Ακρωτηρίου» Γ.Σήφακα, έκδοση 1953, σελίδα 23).
Την ίδια ημέρα δημιουργείται προσωρινό στρατόπεδο στον περίβολο του ελληνικού προξενείου και τα μεσάνυχτα, φτάνουν έξω από το λιμάνι των Χανίων τα ελληνικά πολεμικά πλοία «Ύδρα», «Μυκάλη», «Μιαούλης» και «Αλφειός». Την αυγή επιδίδεται το ψήφισμα στους πρόξενους της Ελλάδας και των Μεγάλων Δυνάμεων.
Στις 28 Ιανουαρίου 1897, ο λαός της Επαρχίας Σητείας, ζητά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Την επομένη, με λαϊκό ψήφισμα κηρύσσεται η Ένωση στους Τζερμιάδες Λασιθίου και στην Ιεράπετρα.
Την ίδια ημέρα, αποπλέει με προορισμό την Κρήτη μοίρα του ελληνικού πολεμικού στόλου, υπό τις διαταγές του πρίγκιπα Γεωργίου που την αποτελούσαν τορπιλοβόλα. Ο ίδιος επιβιβάζεται στο πλοίο «Σφακτηρία».
Στις 2 Φεβρουαρίου αποβιβάζεται στο Κολυμπάρι Χανίων ελληνικό εκστρατευτικό σώμα που το αποτελούσαν δύο τάγματα πεζικού, ένας λόχος μηχανικού και μία ορειβατική πυροβολαρχία, συνολικής δύναμης 1.500 περίπου ανδρών. Επικεφαλής τους ήταν ο συνταγματάρχης και υπασπιστής του βασιλιά, Τιμολέων Βάσσος.
Στις 3 Φεβρουαρίου εκδίδει την πρώτη του προκήρυξη ως «αρχηγός του ελληνικού στρατού κατοχής της Κρήτης» από την Ιερά Μονή Γωνιάς και στη συνέχεια ξεκινά για τα Χανιά, αντιμετωπίζοντας με επιτυχία όσες τουρκικές δυνάμεις συνάντησε στον δρόμο του. Η προέλασή του όμως εμποδίστηκε από αγήματα του ενωμένου στόλου των τότε Μεγάλων Δυνάμεων, που διοικούσε ο Ιταλός υποναύαρχος Κανεβάρο. Τα αγήματα αυτά είχαν αποβιβασθεί από τα πλοία του στόλου για να αποτρέψουν σύγκρουση, να προστατεύσουν την πόλη και να διευκολύνουν διαπραγματεύσεις για το καθεστώς του νησιού.
Ο Τιμολέων Βάσσος, ζητά και λαμβάνει οδηγίες από την ελληνική κυβέρνηση του Θεόδωρου Δεληγιάννη, να αποφύγει σύγκρουση με τους «ξένους». Ταυτόχρονα η κυβέρνηση της Ελλάδας απορρίπτει απαίτηση των Μεγάλων Δυνάμεων, που ζητούσαν να αποσύρει από την Κρήτη το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα.
Η δημιουργία στρατοπέδου
Από τις 28 μέχρι και 31 Ιανουαρίου διαμορφώνεται και ενισχύεται το στρατόπεδο του Ακρωτηρίου. Οπλαρχηγοί με περίπου 650 μαχητές άφησαν τα μετερίζια τους και εγκαταστάθηκαν στο Ακρωτήρι. Παράλληλα το στρατόπεδο εφοδιάζεται με πολεμικό υλικό και άλλα χρήσιμα είδη, που έφθασαν κύρια με το πλοίο «Λαύριο» στην θέση Σταυρός και αποθηκεύτηκαν στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος.
Αρχηγός των επαναστατών του στρατοπέδου ήταν ο γενναίος οπλαρχηγός Αντώνης Σήφακας, έμπορος και ποιητής, πρώτος μεταξύ ίσων, ανάμεσα στα μέλη της Επιτροπής του επαναστατικού στρατοπέδου, που την αποτελούσαν μεγάλες προσωπικότητες της εποχής οι Ελευθέριος Βενιζέλος, διδάκτορας του Δικαίου, δικηγόρος και π. βουλευτής, Νικόλαος Πιστολάκης, διδάκτορας του Δικαίου και π. εισαγγελέας, Γεώργιος Μυλωνογιαννάκης, διδάκτορας της ιατρικής και οπλαρχηγός, Χαράλαμπος Παπαδάκης, διδάκτορας του Δικαίου, Κωνσταντίνος Φούμης, διδάκτορας του Δικαίου και π. γενικός διοικητικός σύμβουλος της Διοίκησης Κρήτης. Όλοι τους μιλούσαν ξένες γλώσσες και αργότερα αποτέλεσαν και μέλη της Διοικητικής Επιτροπής Ακρωτηρίου.
(«Ημερολόγιο Ακρωτηρίου», σελίδες 152, 202, 210).
Οι πρώτες συγκρούσεις
Στις 1 και 2 Φεβρουαρίου Έλληνες και Τούρκοι προσπαθούν να προωθήσουν τις δυνάμεις τους σε διάφορες επίκαιρες θέσεις, ενώ ήδη από την 1η Φεβρουαρίου, ο τότε γενικός διοικητής Κρήτης Βέροβιτς Πασάς, που αντιτάχθηκε στις εισηγήσεις των Τούρκων μπέηδων κατά των Χριστιανών, υποχρεώνεται σε παραίτηση.
Στις 4 ο τοποτηρητής του γενικού διοικητή Κρήτης Ισμαήλ Βέης, εκδίδει προκήρυξη για τον αποκλεισμό του νησιού από τους στόλους των Μεγάλων Δυνάμεων, τον οποίο αποκαλεί «επιχείρηση προστασίας της Κρήτης» και καλεί τους Χριστιανούς να καταθέσουν τα όπλα. Η προκήρυξη πέφτει στο κενό.
Την ίδια ημέρα, ο ύπαρχος του θωρηκτού «Ύδρα» Κωνσταντίνος Κανάρης, εγγονός του ένδοξου ναύαρχου Κανάρη, παραδίδει στους Ελευθέριο Βενιζέλο και Χρύσανθο Τσεπετάκη, μεγάλη πολεμική ελληνική Σημαία με την «κορώνα» στη μέση, για να ανυψωθεί στο στρατόπεδο του Ακρωτηρίου.
Στις 7 οι Χαλεπιανοί υπό τους Ε. Βενιζέλο, Γ. Μουντάκη, Μ. Καλορίζικο, Σ. Μουρούζη, Χ. Τσεπετάκη, Ν. Πετρίδη, Κωνσταντίνο, Ιερώνυμο και Ιωάννη Φούμη και 15 οπλίτες από το Γαβαλοχώρι υπό τους Ε. Παπαδάκη και Γ. Κοτζάμπαση, καταλαμβάνουν οριστικά την θέση του Προφήτη Ηλία και σε περίοπτη θέση υψώνουν την Σημαία.
Στις 8 γίνεται συνεννόηση για την ταυτόχρονη προσβολή των τουρκικών θέσεων, από όλες μαζί τις Κρητικές και Ελλαδικές δυνάμεις.
Έτσι, στις 9 Φεβρουαρίου, αρχίζουν ορισμένες «αψιμαχίες» στην περιοχή μεταξύ Μαλάξας και Ναυστάθμου, που γρήγορα επεκτάθηκαν και από τον Ναύσταθμο μέχρι τις Κορακιές.
Η μάχη
Στις 15.30 της 9ης Φεβρουαρίου 1897, δίδεται το αρχικό σύνθημα για τον βομβαρδισμό από το θωρηκτό “Σικελία”, που αποτελούσε την ναυαρχίδα του αρχηγού του ενωμένου στόλου Ιταλού υποναύαρχου Κανεβάρο και που ναυλοχούσε έξω από το λιμάνι των Χανίων.
Αμέσως τα πολεμικά πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων, αρχίζουν χωρίς προειδοποίηση, ένα σφοδρό βομβαρδισμό του στρατοπέδου του Ακρωτηρίου, όπου ήδη κυμάτιζε η ελληνική πολεμική Σημαία.
Ολόκληρη την περιοχή Ακρωτηρίου «κάλυψε βαριά πολεμική αντάρα που έκανε την γη να σείεται μέσα σε πυκνούς καπνούς, δέσμες φωτιάς, σύννεφα σκόνης και βροχή κατακερματισμένων στόχων που τινάζονταν στον αέρα, με την υπόκρουση σφοδρών θορύβων».
Όπως σημειώνεται ειδικότερα στο «Ημερολόγιο του Στρατοπέδου του Ακρωτηρίου»,… «οι ήχοι των ομοβροντιών των πλοίων ήταν εκκωφαντικοί και έμοιαζαν με ισχυρές βροντές που ακούγονται μόνο όταν πέφτουν κεραυνοί. Οι βολιδοφόρες οβίδες κατά την έκρηξή τους, προκαλούσαν κρότο μεγαλύτερο από τις βολές των πυροβόλων. Στο πανδαιμόνιο των κρότων προστίθετο και ο κρότος καταιγιστικών πυροβολισμών. Η ηχώ όλων αυτών, πολλαπλασιαζόταν μέσω των βουνών του Ακρωτηρίου και συγκλόνιζε κυριολεκτικά όλη την ευρύτερη περιοχή, που την μετέβαλε σε πραγματική κόλαση. Το μελανό χρώμα των οβίδων, φαινόταν καθαρά στον αέρα. Την εικόνα συμπλήρωνε η έκρηξή τους. Άφθονος μαύρος καπνός και βαθυκόκκινες φλόγες, ανακατεύονταν με σύννεφα σκόνης και με βροχή από χώματα, λίθους, βράχους και κομμάτια από ερείπια που προκαλούσε η πρόσκρουση των βλημάτων στο έδαφος».
Με μια μόνο από τις οβίδες αυτές που είχαν διαμετρήματα 21, 27 και 32 εκατοστά, μία κατοικία στις Κορακιές έγινε αμέσως σωρός από ερείπια και ογκώδεις βράχους.
Οι Τούρκοι «αλαλάζοντες» επωφελήθηκαν και επιχείρησαν έφοδο κατά του στρατοπέδου για να το καταλάβουν. Αλλά οι ηρωικοί αγωνιστές του Ακρωτηρίου πρόβαλαν σθεναρή αντίσταση και τους απώθησαν με επιτυχία.
Πεντακόσιοι περίπου Ευρωπαίοι αξιωματικοί και πεζοναύτες, παρακολουθούσαν τις σκηνές φρίκης από τις επάλξεις του φρουρίου Χανίων, όπου είχαν στηθεί μαζί με την τουρκική και οι σημαίες των Μεγάλων Δυνάμεων.
Στο μεταξύ, οι αξιωματικοί του ελληνικού θωρηκτού «Ύδρα», νόμιζαν ότι ο ενωμένος στόλος θα βάλλει και εναντίον τους. Γι’ αυτό ο κυβερνήτης Βώκος έδωσε από την αρχή εντολή στο πλήρωμα του, να λάβει θέσεις και να είναι έτοιμο για τον «υπέρ πάντων αγώνα», μέχρι και την τελική πτώση-θυσία στο βωμό της πίστης και της πατρίδας.
Όπως σημειώνεται στο «Ημερολόγιο του Στρατοπέδου του Ακρωτηρίου», τα γερμανικά πυρά ήταν τα πρώτα που ξεκίνησαν τον βομβαρδισμό. Τα αγγλικά ήταν ιδιαίτερα πυκνά. Τα ρωσικά εξαιρετικά ευθύβολα. Τα αυστριακά προφανώς «επίτηδες» ρίχνονταν, μάλλον, κατά των τουρκικών θέσεων και όχι κατά των χριστιανικών. Κατά τους Γάλλους τα πολεμικά πλοία τους, δεν έλαβαν μέρος στον βομβαρδισμό, ενώ κατά Ιταλούς πολεμικούς ανταποκριτές που παρακολουθούσαν τα γεγονότα και τα ιταλικά πολεμικά δεν μετείχαν στην «επαίσχυντη αυτή ενέργεια». Όμως, περισσότερες από 100 οβίδες ρίχτηκαν συνολικά κατά του στρατοπέδου του Ακρωτηρίου και ήταν αρκετές για τον χαλασμό που ακολούθησε.
Η πτώση της σημαίας και το έπος του Καγιαλέ

Ξαφνικά, μία ρωσική οβίδα πλήττει το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία και άλλη, που προερχόταν από το ρωσικό πολεμικό «Μπελίκη» χτυπά και καταρρίπτει τον ιστό με την μεγάλη ελληνική πολεμική Σημαία.
Τότε ο άξιος στρατοπεδάρχης Μιχάλης Καλορίζικος, διατάζει να στηθεί και πάλι στη θέση του ο κομμένος ιστός με τη Σημαία.
Δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει τη διαταγή του και πετάγεται σαν ελατήριο από το ταμπούρι του ο ατρόμητος αγωνιστής Σπύρος Καγιαλές. Με μεγάλο κίνδυνο για την ζωή του μέσα στην πύρινη κόλαση του βομβαρδισμού, έχοντας στα χείλη του -όπως ο ίδιος διηγούταν αργότερα- τους γνωστούς στίχους «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας την ελευθερία», αρπάζει τον ιστό, αναδιπλώνει την τεράστια Σημαία γύρω από τον ώμο του, ξαναστήνει τον ιστό και απλώνει την Σημαία που κυματίζει και πάλι περήφανη, μέσα σε πανδαιμόνιο ενθουσιασμού των επαναστατών.
Νέα οβίδα καταρρίπτει και πάλι τον ιστό. Και πάλι ο Σπύρος Καγιαλές πετάγεται και τον ξαναστήνει όπως πριν, ενώ το στρατόπεδο «σείεται από ουρανομήκης ζητωκραυγές».
Προτού όμως κατασιγάσουν οι ζητωκραυγές, τρίτη οβίδα θρυμματίζει πια τον ιστό και ρίχνει κάτω την Σημαία.
Τότε συνέβη κάτι το απίστευτο, κάτι ανεπανάληπτο:
Ο Σπύρος Καγιαλές, ορμά αμέσως, αρπάζει την σημαία, κάνει το ίδιο του το σώμα ιστό, και ανυψώνει με τα χέρια του τη Σημαία, που συνέχιζε να κυματίζει περήφανη απέναντι από τα κανόνια του ξένου στόλου.
Οι επαναστάτες και τα πληρώματα των ελληνικών πολεμικών πλοίων που παρακολουθούσαν την εξέλιξη του βομβαρδισμού, έγιναν μάρτυρες μίας απρόσμενης έκπληξης, ενός θαύματος που προκάλεσε η τόσο ριψοκίνδυνη όσο και μοναδική ηρωική πράξη του Σπύρου Καγιαλέ και εξέφραζε με μοναδικό τρόπο την αμετάκλητη απόφαση των επαναστατημένων Κρητικών για ελευθερία ή θάνατο.
Μόλις οι ναύαρχοι του ενωμένου στόλου είδαν με τα κιάλια, ότι η Σημαία και πάλι κυματίζει με κοντάρι έναν επαναστάτη, έναν από τους αγωνιστές που ορθώθηκε κόντρα στα κανόνια τους, δεν πίστευαν στα μάτια τους! Θαύμασαν τόσο, που διέταξαν αμέσως παύση πυρός.
Ήταν τότε που ο Ελευθέριος Βενιζέλος, κλαίγοντας αγκάλιασε τον ηγούμενο Ιερόθεο και του είπε: «Ιερόθεε, να για ποιον λαό αγωνιζόμαστε! Η νίκη και η Ένωση μετά από αυτά είναι βεβαία».
(Μαρτυρία του ίδιου του Ιερόθεου στην εφημερίδα “Αθηναϊκή” 13 Νοεμβρίου 1961)
Το στρατόπεδο δονείται από τις ζητωκραυγές και τους πανηγυρισμούς. Στο θωρηκτό “‘Υδρα” ψέλνεται ο εθνικός ύμνος. Ζητωκραυγές και χειροκροτήματα ακούγονται πλέον όχι μόνο από τα ελληνικά, αλλά και από τα ιταλικά και γαλλικά πλοία!!!

Γκραβούρα εποχής που αποτυπώνει την σκηνή που ο Σπύρος Καγιαλές χρησιμοποιεί το κορμί του για κοντάρι.

Ο απόηχος της ηρωικής πράξης του Σπύρου Καγιαλέ
Ο Ιταλός υποναύαρχος τότε, Κανεβάρο, γράφει στα απομνημονεύματά του:
…Μου έκανε βαθιά εντύπωση η ψυχραιμία των επαναστατών.
Μου έφερε δάκρυα στα μάτια η στάση των.
Μου συγκλονιζόταν η ψυχή όταν μετά από κάθε οβίδα ακουγόταν η ζητωκραυγή: Ζήτω η Ελλάς!
Η ανύψωση της σημαίας με αυτόν τον τόσο ηρωικό τρόπο, αποτέλεσε μια στιγμή της ζωής μου που δεν θα λησμονήσω ποτέ.
Η ψυχή μου ήταν απ’ αρχής μαζί τους, όπως και των πληρωμάτων μου, που βομβάρδιζαν με πόνο στην καρδιά και ζητωκραυγάζοντας τους γενναίους….
(Εφημερίδα “Ηνωμένος Τύπος” Χανίων, 9 Φεβρουαρίου 1937)
Όπως διηγήθηκε αργότερα ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ναύαρχος Κανεβάρο του είχε πει τότε, πως έμεινε άναυδος από θαυμασμό για την ωραία αυτή και κατ’ εξοχήν ηρωική πράξη του Σπύρου Καγιαλέ, που εκείνη ακριβώς την ημέρα νίκησε -στην κυριολεξία- την ευρωπαϊκή διπλωματία. Γιατί όχι μόνο προκάλεσε την άμεση παύση του βομβαρδισμού του Ακρωτηρίου, αλλά και την υποβολή, από τους ναυάρχους, ευνοϊκών εισηγήσεων προς τις κυβερνήσεις τους.
(Εφημερίδες: «Έθνος» 24 Ιουλίου 1929 & «Ηνωμένος Τύπος» Χανίων, 9 Φεβρουαρίου 1937)
Η είδηση για την ηρωική πράξη ταξίδευσε γρήγορα στα πέρατα του κόσμου και προκάλεσε “θύελλα”. Σ’ αυτό συνέβαλαν πολλοί ξένοι έγκριτοι δημοσιογράφοι και πολεμικοί ανταποκριτές, όπως ο Binder της εφημερίδας της Βιέννης «Fremdemblatt», o Dillons, αρχισυντάκτης της «Daily Telegraph» του Λονδίνου, Decio Graziotti της «Popolo Romano» της Ρώμης, ο ανταποκριτής Καλαποθάκης των «Times» του Λονδίνου, κ.ά. Ήταν αιτία να οργανωθούν πολλά συλλαλητήρια σε διάφορες χώρες, κατά τα οποία απαίτησαν οι ελεύθεροι λαοί, να βοηθηθεί η Κρήτη και να ζήσει επιτέλους ελεύθερος ο λαός της.
Ο ευρωπαϊκός Τύπος «βάφτισε» τότε τον βομβαρδισμό του Ακρωτηρίου ως «αντιναυαρίνο», εκφράζοντας έτσι την αποδοκιμασία του γι’ αυτόν και εξαιρώντας τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των Κρητικών.
Η ηρωική πράξη του «Θρύλου του Ακρωτηρίου» προκάλεσε μετά από λίγους μήνες την παραχώρηση αυτονομίας στην Κρήτη (16/28 Οκτωβρίου 1897), που προηγήθηκε της Ένωσης της με την Ελλάδα (1/14 Νοεμβρίου 1913).
Η εξέλιξη αυτή «προαναγγέλθηκε» δύο μέρες μετά την ηρωική και ανεπανάληπτη πράξη του Σπύρου Καγιαλέ, με την Προκήρυξη των Ναυάρχων του ενωμένου στόλου Ιταλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Γερμανίας, Αγγλίας και Ρωσίας (11/23 Φεβρουαρίου 1897). Σ’ αυτήν υπογραμμιζόταν, ότι κανένα άλλο σκοπό πια δεν είχε η παρουσία τους, παρά μόνο την εξασφάλιση της ησυχίας και της ειρήνης και την προστασία των κατοίκων της Κρήτης μέχρι να δοθεί ικανοποιητική λύση στο Κρητικό Ζήτημα, μετά από συνεννόηση των δυνάμεων, τις οποίες αντιπροσωπεύουν.
Μετά τον βομβαρδισμό του Ακρωτηρίου, οργανώθηκε και στην Αθήνα μεγάλο συλλαλητήριο, όπου χιλιάδες λαού απαίτησε πλήρη ελευθερία για την Κρήτη.
Έτσι, η απαράμιλλη ανδρεία και ο ηρωισμός του Σπύρου Καγιαλέ ήταν η πιο βροντερή «κανονιά» των Κρητικών επαναστατών, εναντίον εκείνων που προσπαθούσαν με τη βία, εμφανιζόμενοι ως αυτόκλητοι «προστάτες» να τους στερήσουν την ελευθερία.
Η πράξη του «Θρύλου του Ακρωτηρίου» αποτέλεσε την συνέχεια μιας ατέλειωτης σειράς θυσιών και αμέτρητων ηρωισμών του αδούλωτου Κρητικού λαού. Ενός λαού η παράδοση και το όραμα του οποίου είναι εμπνευσμένα «από τον αγώνα τον καλό». Από την πρόγευση ελευθερίας που πηγάζει από τα ιερά κόκαλα των Ελλήνων, που είχαν ανά τους αιώνες γι’ αυτήν θυσιαστεί.
Πρώτος σημαντικός σταθμός για την τελική κατάκτηση της ελευθερίας της Κρήτης, ήταν η ανακήρυξη της αυτονομίας της Μεγαλονήσου υπό τον πρίγκιπα Γεώργιο με 3ετή θητεία. Μέχρι το τέλος του 1897, η ηρωική πράξη του Σπύρου Καγιαλέ, βοήθησε στην αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και της τουρκικής χωροφυλακής από το νησί.
Η ιστορία κατέγραψε στις χρυσές της σελίδες την πράξη του Σπύρου Καγιαλέ. Η επιλογή του να μετατρέψει το σώμα του σε ιστό στην κορυφή του βράχου μέσα στον «ορυμαγδό και την κόλαση του πυρός», εκεί όπου δύο φορές πριν οι εχθρικές οβίδες είχαν πετύχει τον ιστό και τον σώριασαν καταγής, περιέχει την απόφαση της θυσίας, μπροστά στην ευθυβολία των ρωσικών πυρών. Εδώ φαίνεται και το μεγαλείο της πράξης του, που έθεσε τους Ευρωπαίους προ των ευθυνών τους.
Ιστορικά ντοκουμέντα
Αυτή την αξία της πράξης του Σπύρου Καγιαλέ επιβεβαιώνει και η υπ’ αρ. 68/3-10-1897. Πιστοποίηση της Διοικούσας Επιτροπής του Στρατοπέδου του Ακρωτηρίου.
Όπως αναφέρεται στο «Ημερολόγιο του Στρατοπέδου του Ακρωτηρίου» (σελίδες 47 & 97), παρά το σφοδρό και καταιγιστικό πυρ που έπληξε την περιοχή του στρατοπέδου, καμία απώλεια δεν υπήρξε μεταξύ των επαναστατών.
Το απίστευτο και ανεξήγητο φαινόμενο, όλοι το απόδωσαν στην «παντοδύναμη προστασία του Υψίστου». Επειδή όμως κρίθηκε ότι υπήρχε φόβος η έλλειψη θυμάτων να μειώσει την ευνοϊκή εντύπωση που δημιουργήθηκε γι’ αυτούς διεθνώς από τον απάνθρωπο βομβαρδισμό, αναγγέλθηκε στον ναύαρχο Κανεβάρο, ότι σκοτώθηκαν 3 και τραυματίστηκαν 12 άνδρες και 3 γυναίκες, από τις οποίες η μία ήταν καλόγρια.
 Ο θρύλος Σπύρος Καγιαλές
Ο Σπύρος Καγιαλές, μετά τον Βομβαρδισμό του Ακρωτηρίου, έγινε γνωστός και ως «τσικι ντάν». Όπως γράφει ο Ν. Β. Πετρουλάκης στην εφημερίδα «Φωνή του Αποκορώνου» (φύλλο Δεκεμβρίου 1995), «το παράξενο αυτό άκουσμα, ήταν ο απόηχος από το σκάσιμο της οβίδας. Γι’ αυτό και συνήθιζε να απαντά στους άλλους: «Μπόμπα νταν», μιμούμενος τον ήχο από την πρόσκρουση της οβίδας στο έδαφος, που όλα αυτά συμβόλιζαν την ηρωική πράξη στο Ακρωτήρι».
Ο Σπύρος Καγιαλές πέθανε στη Χαλέπα στις 5 Σεπτεμβρίου 1929 και αναπαύεται στον τάφο της οικογένειας στο νεκροταφείο της Αγίας Φωτεινής Χαλέπας.
Μετά τον θάνατό του, ο Σπύρος Καγιαλές τιμήθηκε από τον Δήμο Χανίων, που στις 30 Αυγούστου 1960 έδωσε το όνομά του σε μία γραφική πλατεία κοντά στο σπίτι του, που βρίσκεται στην οδό Γραμβούσης 3 στη Χαλέπα.
Επίσης τιμήθηκε και από την Κοινότητα των Στερνών Ακρωτηρίου , που του έστησε άγαλμα – αναπαράσταση της θρυλικής του πράξης.
Ο δήμος Ακρωτηρίου γιορτάζει κάθε χρόνο την επέτειο του βομβαρδισμού της 9ης Φεβρουαρίου 1897 και μαζί τιμά με καταθέσεις στεφάνων στον ανδριάντα του (δίπλα στους Τάφους των Βενιζέλων), τον ήρωα Σπύρο Καγιαλέ – Καγιαλεδάκη, που έγινε σύμβολο στον αγώνα των Κρητικών για την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα.
Οι Κρήτες των ΗΠΑ (Παγκρητική Ένωση Αμερικής), χρηματοδότησαν την κατασκευή του μεγάλου αγάλματος του «Θρύλου του Ακρωτηρίου» Σπύρου Καγιαλέ Καγιαλεδάκη, που φιλοτέχνησε στα Χανιά ο γλύπτης Γιάννης Μαρκαντωνάκης και που τοποθετήθηκε στο σημείο εκείνο, όπου έπεσε η Σημαία από τις οβίδες και την ύψωσε κάνοντας το ίδιο του το κορμί κοντάρι. Ο ανδριάντας του Σπύρου Καγιαλέ Καγιαλεδάκη βρίσκεται στον Προφήτη Ηλία, παράπλευρα από τους Τάφους των Βενιζέλων.


Φωτογραφία με το άγαλμα του Σπύρου Καγιαλέ από διαφορετικές οπτικές γωνίες.

Τα εγκαίνια του ανδριάντα έγιναν το 1997, στην επέτειο των 100 χρόνων από την ηρωϊκή πράξη του Σπύρου Καγιαλέ και την μεγάλη Επανάσταση του 1897, σε μία λαμπρή τελετή.
Αυτός ήταν ο ήρωας Σπύρος Καγιαλές, ο «Θρύλος του Ακρωτηρίου», που από ταπεινοφροσύνη δεν ζήτησε να πάρει σύνταξη, από αυτές που έδινε ή δίνει το κράτος στους αγωνιστές, ως ελάχιστη αναγνώριση της προσφοράς τους. Ποτέ ο ίδιος δεν κόμπασε για την πράξη του, γιατί απλά θεωρούσε ότι έκανε το χρέος του προς την πατρίδα.

 
Σκίτσο που συσχετίζει την εικόνα του αγάλματος με την πραγματική στάση που «κράτησε» ο Σπύρος Καγιαλές όταν το κοντάρι διαλύθηκε.
 Και να υπενθυμίσω για μια ακόμα φορά, πως αν κάποτε οι Έλληνες ηττηθούν, θα ηττηθούν μόνο απ’ την ημιμάθεια και όχι απ’ τον επίδοξο και φιλόδοξο κατακτητή. Μην αδιαφορείτε, ερευνήστε! Υπάρχει μέσα απ’ τα γραπτά της Ελληνικής ιστορίας γνώση, γνώση που είναι η μεγάλη μας δύναμη.
Αγρυπνείτε Έλληνες Κρήτες – Οι καιροί κρύβουν πολλά και τα σκοτεινά συμφέροντα ακόμα περισσότερα.
Έως την άλλη φορά , φωνάζουμε δυνατά «Η ΚΡΗΤΗ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ  - ΠΟΤΕ»
Η ΚΡΗΤΗ ΔΕΝ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Οι 8 ανεμογεννήτριες στα Ακούμια.



παρασκευή, 14 σεπτεμβρίου 2012



Τα Ακούμια ίσως δεν τα ξέρει πολύς κόσμος, ένα ήσυχο χωριό στο Ρέθυμνο στον δρόμο για μία καταπληκτική παραλία στην Νότια Κρήτη (αν δεν την έχουν καταστρέψει και αυτήν).  ΤαΑκούμια έγιναν είδηση γιατί η ΔΕΗ "Ανανεώσιμες" έβαλε εκεί 8 ανεμογεννήτριες των 900 kW.

Όπως σχολίασα και στο energypress, κάθε Α/Γ των 900 kW, κόστισε, με διασυνδέσεις, υποδομές κλπ, ας πούμε 0,9-1,0 εκατομμύριο.  Το κόστος αυτό κάποιος το πλήρωσε. Και αυτός που το πλήρωσε, έχει να το αποπληρώσει, με τόκους, έξοδα, "εύλογο" κέρδος, κλπ. Πόσο είναι αυτό;  να υποθέσσω περί το 15% ετησίως;  0,9-1,0 * 0,15 = 135-150.000 € τον χρόνο, για 15-20 χρόνια.  Αυτά τα λεφτά τα πληρώνουμε ΕΜΕΙΣ, είτε σε φόρους, είτε σε τέλη υπέρ ΑΠΕ.

Οι Α/Γ αυτές, τυπικά, θα έχουν διαθεσιμότητα 20-24%.  Κάθε μία θα "εγχύει" ή "εγχέει" (τι κ_λολέξη και αυτή... )  0,22 * 24 * 365 * 0,9 = 1.734 MWhr τον χρόνο.  Ακούγεται εντυπωσιακό;  Δεν είναι!  Ενώ η Α/Γ πληρώνεται για την "έγχυση", οι εφεδρείες λειτουργούν κανονικότατα. Άρα το ερώτημα που καίει παραμένει:  Πόσο συμβατικό καύσιμο, πραγματικό, μετρημένο, υποκαθιστούν οι Α/Γ;  4%, 6%, 8% της ονομαστικής ισχύος τους;  4% είπε ο Ολλανδός, 4-6% υπολόγισε η ΕΟΝ το 2005,  7% μας είπε ότι μέτρησε η Γερμανία το 2011, 4-8% μετρήθηκε στα Falklands (που είναι μη διασυνδεμένα). Να πούμε 6%;  6% των 900 kW, για ένα χρόνο είναι  0,06 * 900 * 24 * 365 = 473 MWhrs.  Τόση είναι η υποκατάσταση.

Κάθε Α/Γ στα Ακούμια, θα πληρώνεται για 1.734 MWhrs, με επιδοτούμενη τιμή, 80 ή 90 ή όση είναι, και θα υποκαθιστά 473 MWhrs συμβατικού καυσίμου.   ΕΜΕΙΣ, γλυτώνουμε τις 473.  Μας κόστισαν 85 * 1.734 = €147.390 .  Κατά όχι διαβολική σύμπτωση, περίπου τα €150.000 της δεύτερης παραγράφου (καλά μάντεψα κόστος και απόδοση). Αλλά δεν κόστισε 80-90 η αιολική μεγαβατώρα, αλλά 147.390 / 473 = €312/MWhr!  Τα αιολικά είναι πιο ακριβά και από τα φ/β!

Με ρώτησε σχολιαστής στο energypress, "και που καταλήγει το ρεύμα που εγχέεται από τα αιολικά";  Εξαιρετική ερώτηση, και με ρώτησε το ίδιο πράγμα άτομο του χώρου που εκτιμώ ιδιαίτερα.  Η απάντηση νομίζω είναι η εξής: 1)  Εάν μεν είναι λίγα τα αιολικά, χάνεται. +/- λίγα βολτ στο δίκτυο, δεν νοιάζεται κανείς, και το PC μου έχει "σταθεροποιητή τάσης".  2) Εάν είναι πολλά, έχουμε πρόβλημα:  2α) Αν φυσήξει, τρέχουν στον ΑΔΜΗΕ και ζητάνε να κοπούν εισαγωγές, Υ/Η, αέριο.  Αν είναι αέριο, οι τουρμπίνες εξακολουθούν και καίνε στο ρελαντί. Θυμηθείτε την συμπεριφορά του αυτοκινήτου στο κόκκινο φανάρι, στην επιτάχυνση και την επιβράδυνση.  Καίει το ρημάδι...  2β) Αν σταματήσει να φυσάει πάλι τρέχουν στον ΑΔΜΗΕ να βάλουν Υ/Η, να εισάγουν να (τηλεφωνήσουν για να) μαρσάρουν τουρμπίνες αερίου. 2γ) Όσο δεν βασιζόμαστε σε αέριο, μικρό το κακό της μη υποκατάστασης. Όσο βασιζόμαστε σε αέριο, με πολλά αιολικά, απλά καίμε αέριο σε ρελαντί στο κόκκινο φανάρι, και πολύ αέριο σε επιταχύνσεις και επιβραδύνσεις.  Και, 2δ) γίνεται χειρότερο: Το αέριο που πάει για load following, σχεδόν αναγκαστικά πάει με αναποτελεσματικές (30%, ρουφήχτρες, αλλά φτηνές) μονάδες ανοιχτού κύκλου.  Οι μονάδες διπλού κύκλου είναι στο 45% αλλά εκτός από ακριβές, δεν κάνουν για load following.  Με αέριο και πολλά αιολικά, απλά σπαταλάς αέριο.

Αυτά σε δημόσια θέα, κάθε διόρθωση ευπρόσδεκτη, δεν ντρέπομαι να κάνω λάθη.  Περιμένω εναγωνίως διόρθωση, εγώ ο αδαής.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή που πρέπει να αναφέρω. Όποιος βάζει αιολικά "κερδίζει". Εισπράττει. Από εμάς, αλλά ας το αγνοήσουμε. Η ΔΕΗ έχει επιδότηση από εμάς, τους καταναλωτές από τα αιολικά στα Ακούμια. Κερατιάτικα, αλλά πάνε στην ΔΕΗ. Όσο η ΔΕΗ είναι "δημόσια" είναι φόρος υπέρ ΔΕΗ, δηλαδή υπέρ ...ημών. Την στιγμή που η ΔΕΗ ανήκει σε ιδιώτες, είναι υπέρ των ιδιωτών τα κερατιάτικα. Την στιγμή που οι ιδιώτες είναι αλλοδαποί, τότε τα κερατιάτικα πάνε έξω. Το πιάσατε;

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ - Ε.ΠΑ.Μ.: Εντός, Εκτός και επί τα Αυτά για το Ευρώ.

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ - Ε.ΠΑ.Μ.: Εντός, Εκτός και επί τα Αυτά για το Ευρώ.: του Απ. Αποστολόπουλου (*Σ.Σ. στο τέλος του κειμένου) Νύξεις και ορισμένες μόνο πλευρές μπορεί να θιγούν σε ένα, δημοσιογραφικό, άρθρο για ...

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ - Ε.ΠΑ.Μ.: Μνημόνια και Σοβιέτ!

ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ - Ε.ΠΑ.Μ.: Μνημόνια και Σοβιέτ!: του Θ. Καρτερού Αν υποθέσουμε ότι ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης ξέρει τι λέει, τότε το μεγάλο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας ήταν...

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

ΤΟ ΤΟΥΡΚΟΣΗΡΙΑΛ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΥΛΕΪΜΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΧΑΥΝΟΥΜΕΝΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ


Εισαγωγικό σημείωμα του Δαμιανού Βασιλειάδη, στο άρθρο του Νίκου Χειλαδάκη
                                                                                                     Αθήνα, 6.9.2012
Ο πλήρης αυτοεξευτελισμός και η πνευματική και ηθική καταρράκωση των Ελλήνων. Που είναι το περίφημο «φιλότιμο» των Ελλήνων. Πού είναι η αξιοπρέπειά τους. Που είναι η περιφάνειά τους.
Τόνιζα και τονίζω μετ’ επιτάσεως ότι τα αίτια της παρακμιακής πορείας της χώρας δεν είναι πρωταρχικά οικονομικά, ούτε πολιτικά, αλλά πρωταρχικά πολιτιστικά. Έπεται η πολιτική και ακολουθεί νομοτελειακά η οικονομία.
Οι Έλληνες κατέστρεψαν και συνεχίζουν να καταστρέφουν τον πολιτισμό τους. Γι’ αυτό τελικά κατάντησαν στην πολιτική αγυρτεία και στην οικονομική εξαθλίωση
Η ιδεολογική ηγεμονία των κυρίαρχων τάξεων είναι πλήρης και η αντίσταση από εκείνους που έπρεπε λόγω ιδεολογίας να αντισταθούν παντελώς ανύπαρκτη.
Ο πνευματικός και ηθικός κατήφορος δεν έχει τέλος!
Μας το είπε «κατάμουτρα» ο Αχμέτ Νταβούτογλου: «Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη, περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».[1]


Ο ΣΟΥΛΕΙΜΑΝ, ΤΟ ΧΑΡΕΜΙ ΚΑΙ Η ΗΛΙΘΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ
Την θλιβερή επέτειο της μικρασιατικής καταστροφής και της φρικτής σφαγής της Σμύρνης, καθώς και των τραγικών Σεπτεμβριανών του 1955 όπου ξεκληρίστηκε με τον γνωστό τρόπο η ελληνική ομογένεια της Κωνσταντινούπολης, διάλεξαν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Νεοέλληνες καναλάρχες για να αρχίσουν την προβολή της γνωστής τηλεοπτικής σειράς, «Σουλεϊμάν», του Μεγαλοπρεπή, στην τουρκικά, «Muhteşem Yüzyıl», δηλαδή ο «Μεγαλοπρεπής Αιώνας» της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έτσι οι Νεοέλληνες του 2012, πικραμένοι και εξαθλιωμένοι από την οικονομική κρίση, από τους πολιτικούς τους που σφυρίζουν αδιάφορα στο θλιβερό τους κατάντημα αφού τους εξαπάτησαν με τον χειρότερο τρόπο, τώρα θα «σωθούν» αγαλιαζόμενοι στην νέα τουρκική τηλεοπτική σειρά με τα χαρέμια, τις ετέρες «γκιαούρικης» καταγωγής, τα οθωμανικά φλάμπουρα που θα κυματίζουν πάνω από τα πτώματα των χριστιανών της Ρωμιοσύνης και από τους φανταχτερούς σαρικοφόρους, το νέο ίνδαλμα της νεοελληνικής κουλτούρας και εθνοκτόνου αποχαύνωσης. Δόξα στους καναλάρχες, επιδέξιους αποχαυνωτές του νεοελληνικού «ποιμνίου –προβάτων».
Αλλά αυτή η τουρκική τηλεοπτική εισβολή και «κατάκτηση» της Ελλάδας, μην νομίζετε ότι δεν γίνετε βάσει ενός καλά οργανωμένου σχεδίου. Αποσκοπεί στην ψυχολογική εξόντωση και αλλοτρίωση του ρωμαϊκού φρονήματος και ότι έχει απομείνει από την ελληνική παράδοση και ιστορία. Το σχέδιο αυτό έχει και κάποιες ειδικές φάσεις. Πρώτη φάση, ερωτικά σήριαλ, δεύτερη φάση, οθωμανικά σήριαλ και τρίτη φάση, τουρκικά επιθετικά σήριαλ, (όπως σε ένα όπου η γενοκτονία των Μικρασιατών παρουσιάζετε σαν «εκδρομή» στην Ελλάδα). Έτσι οι «γιουναλήδες» ξαναγίνονται ραγιάδες με την χειρότερη μορφή αφού η οικονομική κρίση τους έχει ρίξει στην χειρότερη ένδεια και στην χειρότερη αδυναμία αντίδρασης θυμίζοντας τις ετέρες του οθωμανικού χαρεμιού. Αυτό ήταν το μόνο για το οποίο τους είχαν ικανούς οι ιθύνοντες του «Ντιβανίου», οι οποίοι όμως οι περισσότεροι ήταν έλληνες εξωμότες, δηλαδή έλληνες εξισλαμισμένοι και κακοί γενίτσαροι. Άλλωστε ήταν γνωστό το ρητό, «ο Ρωμιός που γίνονταν Τούρκος, γίνονταν δυο φορές Τούρκος». Έτσι εκτός των άλλων με τον πιο «ωραίο» τρόπο θα πειστούμε στην επόμενη φάση ότι οι Ρωμιοί-γκιαούρηδες ήταν κλέφτες και εγκληματίες και ότι οι Έλληνες… έσφαζαν και αποκεφάλιζαν τους Τούρκους στην Μικρά Ασία,
Το τελευταίο «μεγαλόπρεπες» τουρκικό σήριαλ, ο «Σουλεϊμάν», είναι η σφραγίδα της τουρκικής νεοοθωμανικής επιβουλής. Να γνωρίζετε ότι είναι τόσο προκλητικά νεοοθωμανικό, ώστε σε κάποιες γειτονικές χώρες που δοκίμασαν στο πετσί τους την οθωμανική λαίλαπα, όπως η Βοσνία –Ερζεγοβίνη και η Βουλγαρία, έχουν ξεσηκωθεί έντονες αντιδράσεις στην προβολή του. Αλλά και στην ίδια την Τουρκία έχει κατηγορηθεί από πολλούς Τούρκους ιστορικούς για χοντρές ιστορικές ανακρίβειες και κυρίως για την έμφαση που δίνει στο χαρέμι που κυριαρχεί σε αυτή την τηλεοπτική σειρά της νεοοθωμανικής επέλασης. Το θλιβερό όμως για τους Νεοέλληνες είναι ότι αυτό το σήριαλ, με τις ευλογίες του ελληνικού τηλεοπτικού κατεστημένου, παρουσιάζει, με τυμπανοκρουσίες έναν σφαγέα του ελληνικού και των λοιπών βαλκανικών λαών, τον Σουλεϊμάν, ως ήρωα, στην ελληνική τηλεόραση. Ο Σουλεϊμάν υπήρξε ένας από τους απηνέστερους διώκτες του Eλληνισμού, κατέλαβε την Ρόδο, σφαγίασε και εξανδραπόδισε τον λαό της Κέρκυρας, μαζί δε με τον Σελίμ Α΄, τον οποίον διαδέχτηκε, ήταν ένας από τους οργανωτές των μεγάλων εκστρατειών του παιδομαζώματος. Ένας μάλιστα από τους καρπούς αυτού του παιδομαζώματος, ήταν ο περίφημος βεζίρης του, ο Ιμπραήμ πασάς, γιος ελληνορθόδοξης οικογένειας από την Πάργα, στενός φίλος του Σουλεϊμάν. Σύμφωνα με τον μεγάλο Οθωμανό ιστορικό, LordKinross, ο Ιμπραήμ ήταν ο μεγάλος εραστής του Σουλεϊμάν με τον οποίο συχνά μοιράζονταν την αυτοκρατορική κλίνη προς μεγάλη ζήλια και φθόνο της σουλτάνας Χιουριέμ, η οποία τελικά κατάφερε και τον εξόντωσε. Εκείνο όμως που δεν προβάλλεται στην τηλεοπτική σειρά και είναι μια ευκαιρία για τους Νεοέλληνες να μάθουν μερικά πράγματα, είναι ότι ο Σουλεϊμάν, (σύμφωνα με τον μεγάλο Τούρκο ιστορικό Χαλίλ Ινανλτσίκ ), ήταν από τους πιο σκληρούς σουλτάνους στην εφαρμογή του Σεριάτ, δηλαδή του άτεγκτου ισλαμικού νόμου. Η εποχή του χαρακτηρίζετε από την εγκαθίδρυση ενός φανατικού ισλαμικού καθεστώτος που το πλήρωσαν με οδυνηρό τρόπο οι χριστιανοί ραγιάδες της αυτοκρατορίας. Το καθεστώς αυτό εκδηλώνονταν στην καθημερινή ζωή με σκληρές σκηνές βίαιης τιμωρίας των παραβατών του ισλαμικού νόμου. Μάλιστα το 1537, όλοι οι επαρχιακοί διοικητές της αυτοκρατορίας ειδοποιηθήκαν πως όποιος αμφισβητούσε τα λόγια του Προφήτη, έπρεπε να εκτελείτε. Ο πατέρας του, ο Σελίμ ο πρώτος, είχε συλλάβει την πρωτοφανή ιδέα να προτείνει στην κυβέρνηση του να υποχρεωθούν όλοι οι χριστιανοί της αυτοκρατορίας να γίνουν μουσουλμάνοι, κάτι που τελικά απορρίφτηκε για πολλούς λόγους, (οι Οθωμανοί σαν πονηροί κατακτητές χρειάζονταν τους χιλιάδες υποτελείς χριστιανούς για να τους υπηρετούν). Ο ίδιος δε ο Σουλεϊμάν επανήλθε στο θέμα το εξισλαμισμού και ζήτησε να κατασχεθούν όλες οι ορθόδοξες εκκλησίες της Κωνσταντινούπολης, κάτι που τελικά αποφεύχθηκε από τον Σεΐχουλισλάμ, (θρησκευτικό ηγέτη), με το αιτιολογικό ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει αφού ο ίδιος ο Πορθητής δεν το έκανε. Αυτός λοιπόν είναι ο περίφημος Σουλεϊμάν, που τώρα θα δοξαστεί από τα ελληνικά χαζοκούτια.
Όμως η σημερινή Τουρκία που έχει αναπτύξει μια καταπληκτική τηλεοπτική σηριαλική βιομηχανία, διέρχεται μια από τις κρισιμότερες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας της και τα θεμέλια της τρίζουν από πολλές λανθασμένες επιλογές της νεοοθωμανικής της πολιτικής. Είναι χαρακτηριστικό το άρθρο του γνωστού Τούρκου αρθογράφου, Sedat Ergin, στην Hürriyet, στις 4/9, όπου αναφέρει ότι η Τουρκία με τα λάθη της στην κρίση της Συρίας, έχει ουσιαστικά εμπλακεί σε πόλεμο με τέσσερις συγχρόνως γειτονικές χώρες, (δηλαδή Συρία, Ιράκ, Ιράν και Ισραήλ). Είναι γεγονός ότι σημαντικότατες εξελίξεις τρέχουν στην ευρύτερη περιοχή μας όπου η Ελλάδα λάμπει δια της απουσίας της. Οι Νεοέλληνες βουλιάζουν από την εσωτερική προδοσία και τα προβλήματα της επιβίωσης θάβουν κάθε δυνατότητα παρέμβασης τους σε όλες αυτές τις εξελίξεις. Τώρα φαίνεται ξεκάθαρα γιατί μας οδήγησαν εκεί που μας οδήγησαν. Για να μας χρυσώσουν δε το χάπι της «αυτοκτονίας» μας, μας σερβίρουν τώρα και την τελευταία τουρκική «τηλεοπτική γαρνιτούρα» για να «νοστιμέψουν» έτσι την εθνική μας ανυπαρξία προς δόξα των πολικών της αυτοκατάργησης μας και των καναλαρχών της τουρκοποίησης μας.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος



[1] Αχμέτ Νταβούτογλου, Στρατηγικό βάθος: Η διεθνής θέση της Τουρκίας, εκδ. «Ποιότητα», Αθήνα 2010, σ. 57.