Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2015

Σχολή της Φρανκφούρτης:Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού και η διαπλοκή μύθου και διαφωτισμού

του Παντελή Θεοδωρίδη.

ημοσιεύτηκε  στο περιοδικό  ΕΝΕΚΕΝ τ. 19)




     Το βιβλίο αυτό, που κατά το μεγαλύτερο μέρος του προέκυψε από σημειώσεις που κράτησε η Γκρέτελ Αντόρνο κατά τη διάρκεια συζητήσεων μεταξύ του Χορκχάιμερ και του Αντόρνο στη Σάντα Μόνικα, είναι αναμφισβήτητα το opus magnum  της Σχολής της Φρανκφούρτης και ένα από τα σημαντικότερα φιλοσοφικά έργα του εικοστού αιώνα. Ολοκληρώθηκε το 1944 και εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα. Η χρονολογία αυτή σχετίζεται άμεσα με το ίδιο το περιεχόμενο του βιβλίου όπως θα φανεί στη συνέχεια.
    Όπως είναι γνωστό, το Ινστιτούτο είχε επιχειρήσει, ήδη από την ίδρυση του, να συνθέσει ένα ευρύ φάσμα επιστημών και να συγκεράσει το στοχασμό με την εμπειρική έρευνα με απώτερο στόχο να ξεπεράσει τον ακαδημαϊκό σολιψισμό της παραδοσιακής φιλοσοφίας. Με άλλα λόγια, αν και αμφισβητούσαν την επάρκεια του ορθόδοξου μαρξισμού, παρέμεναν πιστοί στο πρόταγμα του:
την απώτερη συνένωση της κριτικής θεωρίας και της επαναστατικής πρακτικής.
     Κατά τη δεκαετία του 40 ,όμως, η δυνατότητα μιας προλεταριακής επανάστασης στη Δύση έχει οριστικά  παρέλθει, τα μέλη του Ινστιτούτου έχουν βιώσει στην Αμερική την άνοδο του φαινομένου που θα αποκαλέσουν μαζική κουλτούρα, ενώ ,φυσικά, ο πόλεμος και ο ναζισμός έχουν αποκαλύψει με τα πιο ζοφερά χρώματα, τη βαρβαρότητα για την οποία είναι ικανή η ανθρωπότητα. Οι στοχαστές του Ινστιτούτου, λοιπόν, σταδιακά καταλαμβάνονται από μια γενικότερη, ριζική δυσπιστία για κάθε δυνατότητα απελευθερωτικής πράξης σε τόσο ζοφερούς καιρούς και συνακόλουθα απομακρύνονται από το πρόταγμα μιας ενότητας θεωρίας και πράξης, ή, με διαφορετική ορολογία, από το μαρξιστικό ιδανικό της «πραγμάτωσης» της φιλοσοφίας.
    Αυτή η απαισιοδοξία που αναθεωρεί τις  πρότερες φιλοδοξίες της «Σχολής»  είναι έκδηλη τόσο στις επιστολές του Μαρκούζε στον Χάιντεγγερ την περίοδο 1947-48[1] ,όσο και στη σαρωτική κριτική της δυτικής κοινωνίας και σκέψης στα έργα εκείνης της περιόδου του Αντόρνο και του Χορκχάιμερ, ήτοι στα  Minima Moralia,  Έκλειψη του Λόγου και φυσικά στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού.
    Θα μπορούσαμε ,λοιπόν, ως ένα πρώτο στίγμα αυτού του μεγάλου έργου, να ορίσουμε μια στροφή από μια παραδοσιακότερη μαρξιστική κριτική, μέσω της διέυρυνσης του κοινωνικοθεωρητικού πλαισίου, όπου στρέφει τα βέλη της η κριτική θεωρία προκειμένου να διαγνώσει το παρόν . Ενώ ,δηλαδή, στα δοκίμια της “Zeitschrift furSozialforschung” , η διάγνωση του παρόντος συνδεόταν ακόμα άμεσα με την κριτική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής ,καθώς και των συνεπειών της στο κοινωνικό και πολιτιστικό επίπεδο, τώρα ως υπαίτιο για την παρούσα παρακμή και βαρβαρότητα κρίνεται πλέον το σύνολο των μορφών του αστικού σκέπτεσθαι, του γιγνώσκειν και του πράττειν, τοποθετώντας μάλιστα τις απαρχές αυτής της πορείας προς την συμφορά ,ήδη στην ομηρική εποχή.
    Ήδη στον πρόλογο ,οι συγγραφείς προσδιορίζουν το κύριο θέμα που πρόκειται να διερευνήσουν, τη σχέση μεταξύ διαφωτισμού και μύθου, δυνάμεις που φαινομενικά θεωρούνται αντίρροπες, αλλά στην πραγματικότητα  διαπλέκονται σε μια μυστική συνενοχή. «Ο ίδιος ο μύθος είναι ήδη διαφωτισμός και ο διαφωτισμός μετατρέπεται σε μυθολογία.» [2]
          Η θέση αυτή αναπτύσσεται στη συνέχεια μέσω μιας ερμηνείας της Οδύσσειας, την οποία οι συγγραφείς αντιλαμβάνονται ως ένα μείγμα μυθολογίας αλλά και μιας πρώτης αναπαράστασης μιας υποκειμενικότητας που προσπαθεί να δραπετεύσει από την εξουσία των μυθικών δυνάμεων: «Οι μύθοι ξαναβρίσκονται στις διαστρωματώσεις του ομηρικού έπους. Η εξιστόρηση τους όμως, η ενότητα που δημιουργείται από τους διάσπαρτους θρύλους είναι ταυτόχρονα και περιγραφή της φυγής του υποκειμένου μπρος στις μυθικές δυνάμεις.»[3] Έτσι , οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ, παρακολουθώντας τις περιπέτειες του Οδυσσέα ,ως μια αλληγορία της ανάδυσης της νεωτερικής υποκειμενικότητας μέσω μιας διαπάλης με την μη ιστορική, διαρκή επανάληψη μιας φυσικής κατάστασης στην οποία ήταν παραδεδομένη και τη δεισιδαιμονική πίστη στις μυθικές δυνάμεις που τη συνόδευε, θα διακρίνουν την πρώτη αναπαράσταση της ατελέσφορης προσπάθειας του Διαφωτισμού να ξεφύγει από την εξουσία του Μύθου.
   Πράγματι, στις περιπέτειες του Οδυσσέα, επανέρχεται ως κεντρικό μοτίβο η υπερνίκηση των μυθικών/φυσικών δυνάμεων μέσω θυσιαστήριων πράξεων στις οποίες ενυπάρχει πάντα μια απάτη. Αυτή η εξαγορά και καθυπόταξη του φυσικού κόσμου των αντικειμένων από το υποκείμενο μέσω ενός «πονηρού», εργαλειακού λόγου, που ενυπάρχει σε κάθε θυσιαστήρια πράξη, στρέφεται εν τέλει και ενάντια στο ίδιο το υποκείμενο το οποίο καλείται να ενδοβάλει τη θυσία και να εξαπατήσει την ίδια του τη φύση, προκειμένου να υπακούσει στην αρχή της αυτοσυντήρησης. Όπως ο Οδυσσέας, προκειμένου να εξαπατήσει και να καθυποτάξει το φοβερό αυτό στοιχειό της φύσης, τον Κύκλωπα, καλείται να απαρνηθεί τον εαυτό του αυτοαποκαλούμενος ως «Κανένας», έτσι και ο δυτικός άνθρωπος καλείται να απαρνηθεί τον εαυτό του στο όνομα της αρχής της αυτοσυντήρησης και της εργαλειακής ορθολογικότητας, καλείται επομένως να εξομοιώσει τον εαυτό του με τον κόσμο των αντικειμένων και να τον καθυποτάξει.
   Με μια πρώτη ανάγνωση, μπορούμε να συνδέσουμε τα παραπάνω με την ψυχαναλυτική διάσταση της σκέψης του Ινστιτούτου και ιδιαίτερα με την καχυποψία του απέναντι στη «ψυχολογία του Εγώ» και κάθε συναφούς ψυχολογίας που ταυτίζει την θεραπεία με την οικοδόμηση ενός απαρτιωμένου εγώ.[4] Για τους στοχαστές της Φρανκφούρτης το Εγώ ταυτίζεται με τις λειτουργίες της κυριαρχίας, της διοίκησης και της οργάνωσης. Κατακτά την  ταυτότητα του μέσω μιας αυτοεπιβαλλόμενης παραίτησης μέσω της οποίας απομακρύνει τους κινδύνους αλλά ταυτόχρονα αποχαιρετά την ενότητα με τη φύση , την εξωτερική και την εσωτερική, όπως παραστατικά μας δείχνει το περιστατικό του Οδυσσέα που ακούει τις Σειρήνες, δεμένος στο κατάρτι. Οι άνθρωποι λοιπόν  διαμορφώνουν την ταυτότητα τους μαθαίνοντας να κυριαρχούν πάνω στην εξωτερική φύση, καταπιέζοντας ταυτόχρονα την εσωτερική τους φύση.
     Πέρα όμως από την ψυχαναλυτική διάσταση, η καθολική κριτική της Διαλεκτικής του Διαφωτισμού σε ολόκληρη την παράδοση του Διαφωτισμού που ο Μαξ Βέμπερ θα ονομάσει «απομάγευση του κόσμου», δηλαδή τον υποτιθέμενο αποφενακισμό του κόσμου, στρέφει τα βέλη της και στην ίδια την παράδοση της δυτικής μεταφυσικής. Συγκεκριμένα, στην ίδια την αναπαράσταση της συνείδησης ή της υποκειμενικότητας όπως αυτή εγκαινιάστηκε από τον διαχωρισμό υποκειμένου/αντικειμένου του Ντεκάρτ. Με τον όρο αυτόν εννοούμε την ανάδυση του υποκειμένου μέσα από το χώρο του κόσμου των αντικειμένων ,αφού ο χώρος αυτός έχει αναδιοργανωθεί ως ένα καθαρό ομοιογενές διάστημα. Έτσι το αντικείμενο αποκτά υπόσταση χάρη στο υποκείμενο που το φαντάζεται, το αντιλαμβάνεται, ή όπως λέει ο Χάιντεγγερ, «etwas in Besitz nehmen» ,το παίρνει στην κατοχή του.[5] Το ιστορικό χαρακτηριστικό των νέων χρόνων είναι λοιπόν, ακολουθώντας τον Χάιντεγγερ, το γεγονός ότι η αληθινή ουσία τώρα ταυτίζεται με  την ανθρώπινη παράσταση, με το ego και το cogitatio του. Όλα τα υπόλοιπα Όντα κερδίζουν έτσι την δική τους πραγματικότητα μόνο δια μέσου της ανθρώπινης παράστασης, του cogito του υποκειμένου.[6] Κατά αυτόν τον τρόπο το cogito δεν είναι παρά η λέξη για μια νέα διευθέτηση υποκειμένου και αντικειμένου μέσα σε μια ειδική σχέση γνώσης/κυριαρχίας. Το αντικείμενο δεν υφίσταται παρά μόνο όπως γιγνώσκεται από το υποκείμενο.[7] Ο δυισμός υποκειμένου/αντικειμένου λοιπόν είναι, κατά τη Σχολή της Φρανκφούρτης (όσο και κατά τον Χάιντεγγερ), η βάση της αντίληψης του Διαφωτισμού για τη φύση ως ένα σύνολο ανταλλάξιμων μονάδων και της αντίστοιχης εργαλειακής της χειραγώγησης. Αυτή, όμως η κυριαρχία του υποκειμένου πάνω στο αντικείμενο πληρώνεται με ένα ακριβό τίμημα: « Η αφύπνιση του υποκειμένου πληρώνεται με την αναγνώριση της εξουσίας ως αρχής όλων των σχέσων.»[8] Αυτή η αντικειμενοποίηση του κόσμου, λοιπόν, επιφέρει ένα παρόμοιο αποτέλεσμα στις ανθρώπινες σχέσεις. «Η κυριαρχία του ανθρώπου δεν έχει σαν μοναδικό αποτέλεσμα την αποξένωση του από τα αντικείμενα πάνω στα οποία κυριαρχεί: με την πραγμοποίηση του πνεύματος, οι σχέσεις του ανθρώπου με τους άλλους- αλλά και με τον εαυτό του- μοιάζουν σαν μαγεμένες.»[9]
    Έτσι, οδηγούμαστε στην απώτερη κριτική της «ταυτοποιούσας σκέψης». Κάθε τι  που υπάγεται σε μια γενική έννοια πρέπει αναγκαστικά να απολέσει την ιδιαιτερότητα του και την ιδιότητα του ώστε να γίνει μετρήσιμο και υπολογίσιμο. «Στην ταυτότητα του πνεύματος και στο σύστοιχο της, την ενότητα της φύσης υποκύπτει η πλειάδα των ποιοτήτων.»[10]Αυτή η «μαγεία της ταυτότητας» που προσιδιάζει στην εργαλειακή\υπολογιστική λογική και η οποία υποτάσσει κάθε τι το ιδιαίτερο, μας ξαναγυρνάει τώρα στο μύθο , από τον οποίο προσπάθησε απεγνωσμένα να δραπετεύσει ο Διαφωτισμός. Διότι η δύναμη του μύθου οφείλεται ακριβώς στο ότι κατατάσσει τα μεμονωμένα στοιχεία σε ένα δίκτυο αναλογιών και ομοιοτήτων. Όπως παρατηρεί ο Χάμπερμας: «η μαγική σκέψη δεν επιτρέπει καμιά διάκριση στο επίπεδο των βασικών εννοιών μεταξύ πραγμάτων και προσώπων, μεταξύ άψυχων και έμψυχων, μεταξύ αντικειμένων που μπορούν να υποστούν χειρισμούς και ενεργούντων στους οποίους καταλογίζουμε πράξεις και γλωσσικές εκφράσεις.»[11]
            Στο μύθο λοιπόν θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε το ενέργημα της μεταφοράς ,όπως το ανέλυσε ο Ντε Μαν, στην ευκρινέστερη του παρουσία. Ως την πρώτη εκείνη αφαίρεση, την πρώτη προσπάθεια εννοιολόγησης, κάποιου είδους αρχική απόφαση σχετικά με την ομοιότητα που συνδέει τα μέλη μιας συγκεκριμένη ς ομάδας οντοτήτων.[12] Στο επίπεδο αυτής της αρχικής απόφασης που συντελείται με τη μεταφορά- όπως, άλλωστε, και στην απόπειρα της προ-εννοιολογικής μυθικής σκέψης- οι οντότητες που υπόκεινται στην αφαίρεση και συσχέτιση δεν έχουν τίποτα το κοινό μεταξύ τους, γεγονός που οδηγεί στα εξωφρενικά αποτελέσματα της ταύτισης της αγάπης με ένα λουλούδι που ανθίζει, όσο και της ύπαρξης Κενταύρων, μισών αλόγων-μισών ανθρώπων.
         Αν όμως για τον Ντε Μαν η τυραννία της έννοιας, η βία δηλαδή που ασκείται στο ανομοιογενές μέσα από τις αφαιρετικές ταξινομήσεις του λόγου, έγκειται ήδη στο ίδιο το πεδίο των γλωσσικών συμβάντων και άρα φαντάζει αναπόδραστη, στη «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» οι συγγραφείς προσπαθούν να συγκροτήσουν σε μια εξωτερική, ιστορική αφήγηση την εμφάνιση του «δαίμονα της ταυτότητας», διατηρώντας ίσως και μια ελπίδα διαφυγής από αυτήν. Παραμένουν έτσι κοντά στη μαρξιστική παράδοση της θεωρίας της αξίας, του φετιχισμού του εμπορεύματος και της πραγμοποίησης. Διότι στη βάση της μαρξιστικής θεωρίας εδράζει και πάλι ο γρίφος της μετατροπής ανόμοιων, μοναδικών αντικειμένων μέσω της διαδικασίας της ανταλλαγής σε ισοδύναμες ανταλλακτικές αξίες, αλλά και της αντίστοιχης συσχέτισης μεμονωμένων ατόμων ως εμπορευματοκατόχων, αφηρημένων προσώπων δικαίου, λόγω της γενικευμένης ισοτιμίας που είναι απαραίτητη για τη διακίνηση αξιών και υποχρεώσεων.
      Αλλά, ενώ η μαρξιστική θεωρία ερευνά την εμφάνιση της αφαίρεσης μέσα σε ένα συγκεκριμένο δομικό πλαίσιο, ως αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου τρόπου παραγωγής, στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού η αφήγηση της «μαγείας της ταυτότητας» ξεκινάει, όπως είδαμε, από τις απαρχές της πορείας του πολιτισμού και πρωτοεντοπίζεται στο φόβο και το ευάλωτο των πρώτων ανθρώπων απέναντι στη φύση, έναντι της οποίας μπορούν να επιβιώσουν και να κυριαρχήσουν με μοναδικό εργαλείο τη σκέψη. Η σκέψη αυτή, που ταυτίζεται με την αρχή της αυτοσυντήρησης, παγιώνεται, η υπολογιστική διάνοια (Vestand) ,για να ακολουθήσουμε την κλασική ιδεαλιστική ορολογία, επικρατεί και τελικά υποκαθιστά το Λόγο (Vernuft), πραγμοποιώντας τη σκέψη όσο και τη γλώσσα. Σ’ αυτό το πλαίσιο της πραγμοποίησης της σκέψης και της γλώσσας πρέπει να κατανοηθεί και η κριτική στην ταυτότητα, ως υπερκάλυψη των πραγμάτων από ονομασίες που αποτελούν αφαιρέσεις. Όπως επισημαίνει ο Μπένγιαμιν: «το καθήκον του μεταφραστή [είναι] να ελευθερώσει μέσα στη δική του γλώσσα εκείνη την καθαρή γλώσσα που βρίσκεται κάτω από την επήρεια της άλλης, να ελευθερώσει τη γλώσσα που είναι φυλακισμένη μέσα στο έργο αναδημιουργώντας εξαρχής αυτό το έργο.»[13]
      Αυτή η Ουτοπία του Ονόματος του Μπένγιαμιν («Utopie desNamens»), σύμφωνα με την οποία «το κάθε πράγμα γιγνώσκεται αληθώς μόνο όταν ονομαστεί με το αληθινό του όνομα»[14] μας βοηθάει να ξεκλειδώσουμε τη στρατηγική που χαράσσουν οι συγγραφείς της «Διαλεκτικής του Διαφωτισμού». Πρόκειται, μάλλον, για την ίδια την πράξη της μοντερνιστικής καινοτομίας στην καλλιτεχνική σφαίρα, έτσι όπως την αντιλήφθηκε ο Αντόρνο. Όχι, δηλαδή, ως ένα ζήτημα διαρκούς χρησιμοποίησης νέων υλικών, όσο «για την αδιάκοπη επινόηση νέων ταμπού σε σχέση με τις παλαιότερες θετικότητες.»[15]Όπως ,δηλαδή, κάθε νέα γενιά του καλλιτεχνικού μοντερνισμού νιώθει το κληροδοτημένο γλωσσικό σχήμα ως μια ανεπαρκή, τεχνητή σύμβαση και προσπαθεί να το αντικαταστήσει με ένα νέο, σε μια συνεχή διαδικασία απονομάτισης και επαναπεικόνισης, έτσι και οι Αντόρνο, Χορκχάιμερ στοχεύουν, θα λέγαμε, σε μια διαρκή αποσύνθεση του οικείου προσπαθώντας να απελευθερώσουν το περιεχόμενο της φιλοσοφίας από την πραγμοποίηση. Αυτό είναι, ίσως, και το νόημα της αρνητικής διαλεκτικής του Αντόρνο, ως «αναλογίζεσθαι-ενάντια-στον-εαυτό-σου» («Gegen-sich-Selbst-Andenken») [16]. Αν όμως ισχύουν αυτά τα συμπεράσματα, τότε η έννοια της πραγμοποίησης, όπως εμφανίζεται στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού, απομακρύνεται από το περιεχόμενο που της προσδίδει ο Μαρξ και αποκτά μια μεταφυσική διάσταση προτεραιότητας της διαδικασίας έναντι του πράγματος, του δυναμικού έναντι του στατικού, του διαλεκτικού σκέπτεσθαι έναντι της πραγμοποιημένης συνείδησης. Έτσι, το έργο βρίσκεται εξίσου κοντά, θα λέγαμε, στις φιλοσοφίες της ζωής, όπου το ζωντανό στον πολιτισμό παλεύει ενάντια στο νεκρό, όσο και στον μαρξισμό.[17]   
    Ας ξαναγυρίσουμε όμως στην διαπάλη μύθου και διαφωτισμού. Είδαμε μέχρι τώρα με ποιον τρόπο η προσπάθεια του διαφωτισμού να απελευθερώσει τον άνθρωπο από τις δυνάμεις του πεπρωμένου, από μια φυσική κατάσταση η οποία επαναλαμβάνει αιωνίως τον εαυτό της, βασίστηκε πάνω στην αντίληψη της φύσης ως ένα πεδίο που υπόκειται στην χειραγώγηση και τον έλεγχο του ανθρώπου. Και πώς, εντέλει, απέτυχε, μετατρέποντας τον ίδιο τον άνθρωπο σε αντικείμενο κυριαρχίας και απορρίπτοντας την ιστορική του ικανότητα για ανάπτυξη. Με αυτόν τον τρόπο η δραπέτευση από την κατάρα των μυθικών δυνάμεων δεν ήταν  παρά ο δρόμος για την επιστροφή τους, για την αιώνια επιστροφή του παρόντος ενάντια στην δυναμική δυνατότητα της ιστορικής εξέλιξης. Η κριτική της σφαίρας της ηθικής, της επιστήμης και της τέχνης, όλες ακολουθούν στη «Διαλεκτική του Διαφωτισμού» το ίδιο σχήμα: την ευρύτερη σύγκρουση του ανθρώπου με τη φύση. Στο κεφάλαιο που αφιερώνουν στον Σαντ, οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ αντιλαμβάνονται την ωμή καθυπόταξη των γυναικών στα έργα του ως εκδήλωση της κυριαρχίας πάνω στη φύση και ως ζοφερή προαναγγελία της κατοπινής καταστροφής των Εβραίων. Τόσο οι γυναίκες όσο και οι Εβραίοι θα ταυτιστούν από το πνεύμα του Διαφωτισμού με τη φύση ως αντικείμενα κυριαρχίας. Όπως, στη θεωρία του Χάιντεγγερ, η κυριαρχία πάνω στο Όν οξύνεται ακόμα περισσότερο, καθώς δεν παρουσιάζεται πλέον μόνο ως αντικείμενο της παράστασης, αλλά, επιπλέον ως απόθεμα στα πλαίσια μιας αξιολόγησης του, που χαρακτηρίζεται από την τεχνική, έτσι και η κυριαρχία πάνω στα άτομα ,από τα ολοκληρωτικά κράτη και τα βιομηχανικά τραστ της εποχής, γίνεται όλο και πιο άμεση σε μια πιστή αντανάκλαση της ίδιας σχέσης.[18]
   Θα ήταν λάθος, όμως, να συμπεράνουμε ότι η άρση της σύγκρουσης ανθρώπου-φύσης γίνεται αντιληπτή, για τους συγγραφείς της Διαλεκτικής, ως μια νοσταλγική επιστροφή σε μια «φυσική κατάσταση». Αντίθετα, αυτή η δεξιά εκδοχή της αποθέωσης της φύσης, όπως παρουσιάζεται στο έργο του Κνουτ Χάμσον, θα κατακριθεί από τους στοχαστές του Ινστιτούτου, ως η υποταγή του ανθρώπου στις υποστασιοποιημένες φυσικές δυνάμεις. Ο ίδιος ο φασισμός, άλλωστε, αποτελεί παράδειγμα χρησιμοποίησης της «εξέγερσης της καταπιεσμένης φύσης ενάντιον της {ανθρώπινης} κυριαρχίας, άμεσα χρήσιμη στην κυριαρχία.»[19] Στην «Έκλειψη του Λόγου» ο Χορκχάιμερ αναφέρει: «Η εξέγερση του φυσικού ανθρώπου- με την έννοια των καθυστερημένων στρωμάτων του πληθυσμού- ενάντια στην ανάπτυξη της ορθολογικότητας ουσιαστικά προήγαγε την τυποποίηση του λόγου και χρησίμευσε στη χαλιναγώγηση μάλλον παρά στην απελευθέρωση της φύσης. Υπ΄ αυτό το πρίσμα, μπορούμε να περιγράψουμε το φασισμό ως μια σατανική σύνθεση λόγου και φύσης- το ακριβώς αντίθετο εκείνης της συμφιλίωσης των δυο πόλων που πάντα ονειρευόταν η φιλοσοφία.»[20] Επομένως οι στοχαστές της Φρανκφούρτης στέκονται απέναντι στον φασιστικό ψευδονατουραλισμό και προτείνουν ως μέσο για την απελευθέρωση της φύσης την αποδέσμευση του φαινομενικά αντίθετου της, του Λόγου.
     Κατά πόσο είναι δυνατή, όμως, η πίστη στην αποδέσμευση του Λόγου όταν έχει προηγηθεί μια τόσο ριζική όσο και ζοφερή περιγραφή της απορρόφησης του από την υπολογιστική διάνοια; Εδώ φτάνουμε στο ύστατο ερώτημα της σύντομης αυτής πραγμάτευσης της Διαλεκτικής του Διαφωτισμού, σχετικά με τις πιθανές αντιφάσεις και τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται οι συγγραφείς, όσο και στη σχέση τους με τη ριζοσπαστική πολιτική πράξη, την ενίσχυση και τον εμπλουτισμό της οποίας πάντα έθεταν ως απώτερο στόχο. Χρήσιμο, εδώ, είναι το πλαίσιο στο οποίο τοποθετεί ο Χάμπερμας τη «Διαλεκτική του Διαφωτισμού», ορίζοντας την ως την ύστατη στιγμή αναστοχαστικότητας του ίδιου του διαφωτισμού.[21] Ο Χάμπερμας εξηγεί πως, με την εμφάνιση της κριτικής της ιδεολογίας, ο διαφωτισμός γίνεται για πρώτη φορά αναστοχαστικός. Κι αυτό γιατί η κριτική της ιδεολογίας αμφισβητεί την αλήθεια μιας θεωρίας αποδεικνύοντας ότι, παρόλο που διατείνεται ότι εκθέτει μια απομυθοποιημένη σύλληψη του κόσμου, στην πραγματικότητα παραμένει εγκλωβισμένη στο μύθο. Με αυτόν τον τρόπο ο διαφωτισμός εφαρμόζεται για πρώτη φορά στα ίδια του τα προϊόντα-σε θεωρίες. Με την Διαλεκτική του Διαφωτισμού, όμως, η ίδια η κριτική της ιδεολογίας γεννάει τώρα την υποψία ότι δεν παράγει αλήθειες. Η αμφιβολία εκτείνεται τώρα μέχρι τον ίδιο τον Λόγο, του οποίου η συγκεκριμένη μορφή, έτσι όπως διαμορφώθηκε στον αστικό πολιτισμό, δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση από την κριτική της ιδεολογίας. Η εμπιστοσύνη σε κάποιο έλλογο δυναμικό των αστικών ιδεωδών -η οποία υπάρχει και στην μαρξιστική κριτική της ιδεολογίας, που πάντα πίστευε στην απελευθέρωση του μέσω της απελευθέρωσης των παραγωγικών δυνάμεων- πλέον αίρεται και τα ίδια τα θεμέλια του διαφωτισμού κλονίζονται. Έτσι, οι Χορκχάιμερ και Αντόρνο εφαρμόζουν στον ίδιο το διαφωτισμό, αυτό που ο ίδιος ο διαφωτισμός επέβαλε στο μύθο. Επιτίθενται ενάντια στο ύστατο θεμέλιο της δικής του εγκυρότητας, στο Λόγο, μετατρέποντας την κριτική σε ολική και αυτόνομη σφαίρα. Οι ομοιότητες με τον Νίτσε είναι, εδώ, εμφανείς. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά μεταξύ της εξέγερσης του Νίτσε απέναντι στο Λόγο και του εγχειρήματος της «Διαλεκτικής του Διαφωτισμού». Διότι ο Νίτσε ανάγει την ηθική στα πάθη και την αξίωση για αλήθεια στην θέληση για δύναμη, με απώτερο στόχο την αποδέσμευση από την τεχνητή ηγεμονία του Λόγου ενός αδυσώπητου αγώνα αντικρουόμενων δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο παραδίδει τον κόσμο πίσω στην τυραννία των μυθικών δυνάμεων. Οι Αντόρνο και Χορκχάιμερ, όμως, βρίσκονται στην άβολη θέση να τοποθετούνται εντός του διαφωτιστικού προτάγματος, νασυνεχίζουν την κριτική, μην έχοντας, όμως, διατηρήσει κανένα έλλογο κριτήριο ανέπαφο, με τη βοήθεια του οποίου να μπορέσουν να διακρίνουν την εγκυρότητα από την εξουσία, το αληθές από το ψευδές, το Λόγο από το Μύθο. Η ενασχόληση με τη φιλοσοφία υπό αυτούς τους όρους γίνεται από μια θέση απόγνωσης, μια κατάσταση απορίας. Ίσως έτσι να μπορεί να ερμηνευτεί και η γνωστή φράση του Αντόρνο στα MinimaMoralia: «η φιλοσοφία που κάποτε φαινόταν ξεπερασμένη, διατηρείται στη ζωή, επειδή πέρασε και χάθηκε η στιγμή της πραγματοποίησης της.»
     Καθώς, όμως, η κριτική οξύνεται σε τέτοιον βαθμό, αυξάνεται αντίστοιχα και η δυσπιστία της απέναντι στις υπάρχουσες, τη δεδομένη χρονική στιγμή, απόπειρες ριζοσπαστικής πράξης. Η απαισιόδοξη συνάρτηση Λόγου και εξουσίας που περιγράφεται στη Διαλεκτική του Διαφωτισμού μοιάζει να αυτονομείται από το προθετικό πράττειν των ανθρώπων, να εκτυλίσσεται εν αγνοία τους και παρά τις προθέσεις τους. Έτσι, η Σχολή της Φρανκφούρτης, που πάντα θεωρούσε την χρησιμοποίηση της φιλοσοφίας για τη διεξαγωγή πρακτικών επιταγών και προταγμάτων, όχι ως πραγμάτωση αλλά ως εργαλειοποίηση της, στο τελευταίο αυτό στάδιο της πορείας της θα αποστασιοποιηθεί ακόμα περισσότερο από μια πιθανή σύνδεση της με το ανταγωνιστικό κίνημα της εποχής της.  Σ’ αυτό το πλαίσιο πρέπει να κατανοηθεί και το γνωστό σχόλιο του Αντόρνο για τον Μάη του 68: «Όταν έφτιαχνα το θεωρητικό μοντέλο μου, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποιοι θα προσπαθούσαν να το πραγματώσουν με κοκτέιλ μολότοφ».[22] Στην πραγματικότητα, εδώ, δεν πρόκειται για την απογοήτευση ενός ανθρώπου, του οποίου οι ιδέες κατανοήθηκαν και εφαρμόστηκαν με λανθασμένο τρόπο, αλλά για την αντανάκλαση των συμπερασμάτων της ίδιας της θεωρίας του. Με άλλα λόγια, η Σχολή της Φρανκφούρτης δεν βλέπει τη δυνατότητα μιας κριτικής πράξης, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια των συνθηκών που την περιβάλλουν. Συνεχίζει ωστόσο να γράφει «μηνύματα σε μπουκάλια ριγμένα στη θάλασσα της βαρβαρότητας που κατακλύζει την Ευρώπη»[23]προσδοκώντας πιθανόν σε ένα μελλοντικό ακροατήριο. Για τον Αντόρνο, τον Χορκχάιμερ και τους συνεργάτες τους, η θεωρία είναι η μοναδική έντιμη μορφή πράξης σε καιρούς βαρβαρότητας.








Βιβλιογραφία
Μαξ Χορκχάιμερ, Τέοντορ Αντόρνο, η Διαλεκτική του Διαφωτισμού, εκδ ύψιλον, μτφ Ζήσης Σαρίκας

Μάρτιν Τζέη, Η Διαλεκτική Φαντασία, εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Φώτης Τερζάκης

Γιούργκεν Χάμπερμας, Ο Φιλοσοφικός Λόγος της Νεωτερικότητας, εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Λ Αναγνώστου- Α. Καραστάθη

Φρέντρικ Τζέημσον, Μια Μοναδική Νεωτερικότητα, εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Σ. Μαρκέτος

Φρέντρικ Τζέημσον, Το Μεταμοντέρνο, εκδ Νεφέλη, μτφ Γ. Βάρσος

Περιοδικό Λεβιάθαν, τεύχος 8

Ράσελ Τζάκομπυ, Κοινωνική Αμνησία, εκδ ύψιλον, μτφ Γ.  Σιούνας







[1] Ο ανατριχιαστικός επίλογος της τελευταίας επιστολής του Μαρκούζε προς τον τέως καθηγητή του είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική : «Ἐτσι φαίνεται ότι ο σπόρος έπεσε σε γόνιμο έδαφος: ίσως ζούμε ακόμα την αποπεράτωση του έργου που άρχισε το 1933. Εάν εσείς το θεωρείτε ακόμα ως “ ανανέωση” ,εγὠ δεν το θεωρώ.» βλ «Η Αλληλογραφία Marcuse Heidegger 1947-1948», περιοδικό «Λεβιάθαν», τεύχος 8, μτφ Κ Κατσουρός.  Φαίνεται πως ο Μαρκούζε δεν έχει πιστεί πως η βαρβαρότητα τερματίστηκε με το τέλος του πολέμου, παρά συνεχίζεται παίρνοντας άλλες μορφές, τις οποίες θα καταδείξει μετέπειτα στον Μονοδιάστατο Άθρωπο.
[2] Μαξ Χορκχάιμερ, Τέοντορ Αντόρνο, Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού, , εκδ ύψιλον, μτφ Ζήσης Σαρίκας
[3] Η Διαλεκτική του Διαφωτισμού, ό.π., σελ 64
[4] Για την κριτική της Σχολής της Φρανκφούρτης στην ψυχολογία του Εγώ και τον ρεβιζιονισμό βλέπε Ράσελ Τζάκομπι, Κοινωνική Αμνησία, εκδ ύψιλον, μτφ Γιώργος Σιούνας.  Εδώ αρκεί μόνο να αναφέρουμε ότι η ψυχολογία του Εγώ αρκείται στο να εστιάσει στο «άτομο», στην υποκειμενικότητα, θεωρώντας την ως μια όαση σε μια έρημη κι απανθρωποποιημένη πραγματικότητα. Αντίθετα, η αρνητική ψυχανάλυση της Σχολής της Φρανκφούρτης εστιάζει στην έκταση του ακρωτηριασμού της κρατούσας υποκειμενικότητας και στην αναζήτηση των αντικειμενικών κοινωνικών μορφών που συνθλίβουν το υποκείμενο. Πρόκειται, όπως ορίζει ο Τζάκομπι, για μια αντικειμενική, ή μη-υποκειμενική θεωρία της υποκειμενικότητας.
[5] Βλ Φρέντρικ Τζέημσον «Μια μοναδική νεωτερικότητα» εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Σπύρος Μαρκέτος, σελ 56
[6] Βλ  Ute Guzzoni «Εμπρός και πίσω θέλουμε να κοιτάμε», περιοδικό Λεβιάθαν, τεύχος 8, μτφ Μηνάς Κοντός, σελ 11
[7] Βλ Φρέντρικ Τζέημσον ,ό.π., σελ 62
[8] Διαλεκτική του Διαφωτισμού, ό.π. , σελ 25
[9] Διαλεκτική του Διαφωτισμού, ό.π., σελ 45
[10] Διαλεκτική του διαφωτισμού, ό.π.,  σελ 26
[11] Γιούργκεν Χαμπερμας, Ο Φιλοσοφικός Λόγος της Νεωτερικότητας, εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Λ. Αναγνώστου- Α. Καραστάθη, σελ 149
[12] Βλ Φρέντρικ Τζέημσον, Το Μεταμοντέρνο, εκδ Νεφέλη ,μτφ Γιώργος Βάρσος, σελ 282
[13]  Μπένγιαμιν, The Task of the Translator, όπως παρατίθεται στο Η Διαλεκτική Φαντασία του Μάρτιν Τζέη, εκδ Αλεξάνδρεια μτφ Φώτης Τερζάκης
[14] Βλ Herbert Schnaedelbach, το φιλοσοφείν μετά τουςHeidegger και Adorno, περιοδικό Λεβιάθαν τεύχος 8, μτφ Σοφία Μιχαηλίδου, σελ 85
[15] Βλ Φρέντρικ Τζέημσον, Μια Μοναδική Νεωτερικότητα, εκδ Αλεξάνδρεια, μτφ Σπύρος Μαρκέτος, σελ 167
[16] Με αυτήν την έννοια το εγχείρημα των Αντόρνο και Χορκχάιμερ θυμίζει την αντίστοιχη προσπάθεια του Χάιντεγγερ, ο οποίος με τις προκλητικές του ετυμολογίες παλεύει ενάντια στη «Λήθη του Είναι»  προς ένα «συγκαλυπτόμενο αποκαλύπτεσθαι του Είναι στο Όν».
[17] Βλ για αυτήν τη θέση Herbert Shnaedelbach, ό.π., σελ 75
[18] Η θεωρία του Χάιντεγγερ περί επίτασης της κυριαρχίας πάνω στο αντικείμενο μέσω της μετατροπής του από αντικείμενο παράστασης σε απόθεμα μας θυμίζει αμυδρά τη θεωρία της «αρχής της απόδοσης», (“performance principle” ) του μαθητή του, Μαρκούζε. Και εκεί υπάρχει μια επίταση της ενυπάρχουσας ήδη στην αρχή της πραγματικότητας απώθησης, μέσω της συγκεκριμένης  μορφής που παίρνει η αρχή της πραγματικότητας στο δυτικό πολιτισμό. Αυτή η ομοιότητα των δυο θεωριών αποδεικνύει και πάλι, πιστεύουμε, την ομόρροπη σχέση μεταξύ της κυριαρχίας σε μια αντικειμενοποιημένη εξωτερική φύση και της εσωτερικής καταπίεσης του ανθρώπου
[19] Διαλεκτική του Διαφωτισμού, ό.π., σελ 212
[20] Παρατίθεται στο Μάρτιν Τζέη, Η Διαλεκτική Φαντασία, ό.π, σελ 272
[21] Βλ Γιούργκεν Χάμπερμας, ό.π, σελ 151
[22] Παρατίθεται στο Μάρτιν Τζέη, Η Διαλεκτική Φαντασία, ό.π., σελ 279
[23] Μάρτιν Τζέη, ό.π, πρόλογος για την έκδοση του 1996, σελ ΧΧV

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Η ίδρυση του ΕΑΜ στις 27 Σεπτεμβρίου του 1941 και οι προηγηθείσες της Εθνικής Αλληλεγγύης αρχικά, του ΕΔΕΣ μετά.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΔΑΧΤΗΚΑΜΕ
Στις 27. 9. 1941ιδρύεται το ΕΑΜ - Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο - με έμβλημα του το ηρωικό Τσαρούχι.
- Στην 7η ολομέλεια του ΚΚΕ, με τα δεδομένα ότι ο κόσμος αφέθηκε στην τύχη του από τις Προδοτικές Κυβερνήσεις του, και ότι η Αντίσταση ήταν ανάγκη του, αποφασίζεται η συσπείρωση διαφόρων δυνάμεων και οργανώσεων του λαού για τη δημιουργία ενός και ενιαίου μετώπου του ΕΑΜ.
Εκλήθησαν όλοι οι πολιτικοι, αλλά ελάχιστοι ανταποκρίθηκαν.
Η υπάρχουσα κατάσταση επικίνδυνη και οι οργανωτικές ικανότητες του ΚΚΕ αυτή την εποχή, εντυπωσιακά μικρές. Όμως προχώρησαν μεθοδικά και οργανωμένα, και κάτω από διαρκή αλλαγή και προσαρμογή Το πολιτικό παιχνίδι δεν κρινόταν πλέον στις προσωπικότητες, ούτε και στα κληροδοτήματα του παρελθόντος, αλλά στις κοινωνικές λειτουργίες της δύσκολης και καινοφανούς συγκυρίας.
- Το Ιδρυτικό υπόγραψαν το ΚΚΕ, η ΕΛΔ (Ενωση Λαϊκής Δημοκρατίας)
το ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα) το ΣΚΕ (Σοσιαλιστικό Κόμμα) και ανεξάρτητες προσωπικότητες.*
Τα μεγάλα Αστικά Κόμματα απείχαν.
Χρηματοδότης του ήταν ο στερημένος Ελληνικός λαός.
Το ΕΑΜ, από μαρτυρίες και αποδείξεις, υπήρξε ένα ζωντανό και ενεργό σύμβολο Πατριωτισμού.
Εξέφρασε τεράστιο ποσοστό σχεδόν το 80% του Ελληνικού λαού. Με 1.400.000 μέλη και 130.000 μαχητές στον τακτικόκαι έφεδρο ΕΛΑΣ, εθελοντικά, ακριβώς επειδή ήταν βαθύτατα Πατριωτικό και Κοινωνικό ταυτόχρονα.
Παρ’ όλο που ήταν πολιτικά αδύναμο, όμως είχε σαφείς θέσεις και αρχές, αλλά και στόχους κοινωνικούς πολιτικούς
Πρώτο καθήκον έβαλε την επιβίωση του Λαού (Εθνική αλληλεγγύη) και δεύτερο την Αντίσταση, γιαυτό και καθυστέρησε η συγκρότησή της.
Η γραμμή και η δράση του, όπως ανακοινώθηκε:

1. Στεφάνωσαν τα αγάλματα των Αγωνιστών του 1821 και ξεκίνησαν τη δράση τους.
Πάλη για να μην τσακιστεί ο λαός από την πείνα , την αρρώστια και τις υλικές στερήσεις
Οργάνωσαν τον αγώνα των αναπήρων και φαντάρων του μετώπου που είχαν αφεθεί στην τύχη τους

2.Καθημερινή αντίσταση, παθητική και ενεργητική ενάντια στον κατακτητή και τα κοπέλια του Καταπολέμιση κάθε συμβιβασμού με την σκλαβιά

3. Καθημερινή προσπάθεια να παραλύσουν οι δυνάμεις του κατακτητή, να μην εξυπηρετούνται οι πολεμικοί σκοποί του με την εργασία του Ελληνικού λαού και με τα υλικά του

4. Ενεργητική αντίσταση στη βία, ο ένοπλος αγώνας και η τελική ένοπλη εξέγερση.

Όμως, επειδή η λευτεριά δεν αρκεί να κατακτηθή αλλά και να στερεωθή και να κατοχυρωθεί, υπήρχαν και καθήκοντα για μετά , μόλις διώξη ο λαός τους ξένους, ήτοι:
5. Να βγεί κυβέρνηση από την ηγεσία του εθνικοαπελευθερωτικού παλλαϊκού αγώνα, από τα κομμάτια και τις ομάδες που θα οδηγούνε στην πάλη και την νίκη. Χωρίς την επηρροή ξένων επεμβάσεων και βασιλέων
6. Να αποκατασταθούν αμέσως, όλες οι Λαϊκές Ελευθερίες,του λόγου,του τύπου,της συγκέντρωσης και να δοθή γενική αμνηστία.
7. Να προκηρυχθούν αμέσως εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση που θα συντάξη το Λαοκρατικό πολίτευμα της χώρας, σύμφωνα με την λαϊκή θέληση.
- Το ΕΑΜ, ήταν Λαογέννητο, γι αυτό και στάθηκε δίπλα στον κόσμο στις πιο δύσκολες συνθήκες, ενώ οργάνωσε και τη μαζική ένοπλη πάλη του..
Με τη στάση που κράτησε, κέρδισε την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Διότι όπως απέδειξε, έσωσε το λαό από την πείνα, έβγαλε πλατιές μάζες από την πολιτική καθυστέρηση δημιούργησε φύτρα εξουσίας στις απελευθερωμένες περιοχές (Αυτοδιοίκηση, Λαική Δικαιοσύνη). Τροφοδότησε τη Λαϊκή Πολιτιστική ανάταση.
Χάρη στη δράση του, δεν στάλθηκε ούτε ένας εργάτης για να δουλέψει στα γερμανικά εργοστάσια, με εξαίρεση αυτούς που είχαν συλλάβει ομήρους οι Γερμανοί.
Δεν στάλθηκε ούτε ένας για να πολεμήσει στο μέτωπο κατά της Σοβιετικης ένωσης.
Η ίδρυση και η δράση του ΕΑΜ, στάθηκαν από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας.
Για πρώτη φορά ενώθηκαν και πάλεψαν πλάι πλάι κάτω από τις δοξασμένες σημαίες μιας ενιαίας Πατριωτικής Απελευθερωτικής οργάνωσης, τόσο τεράστια πλήθη, που μετριούνται σε εκατοντάδες χιλιάδες και εκατομμύρια αγωνιστές.
Το ΕΑΜ ήταν δημιούργημα του Λαού ο οποίος άρχισε να βγαίνει από την πολιτική καθυστέρηση.
Είχαν δημιουργηθεί λοιπόν προϋποθέσεις ώστε, μεταπολεμικά να χάσει τη στρατηγική μάχη η άρχουσα τάξη .Αυτό ήταν που φοβόταν και η ντόπια πλουτοκρατία και οι δυνάμεις της που βρισκόταν στην Μέση Ανατολή . Εκτός των άλλων, το ΕΑΜ με τον ΕΛΑΣ, είχαν να αντιμετωπίσουν και την ντόπια ένοπλη αντίδραση με τις δικές της οργανώσεις, από την «Χ»του Γρίβα, την ΠΑΟ, ως τα διαβόητα τάγματα Ασφαλείας, και άλλες που στήριζαν το ντόπιο κατοχικό καθεστώς. Όπως επίσης και τον ΕΔΕΣ του Ν.Ζέρβα, που σαν αντίβαρο των αστικών δυνάμεων στο ΕΑΜ ΕΛΑΣ, ουσιαστικά, δρούσε εναντίον τους, με την συνδρομή και των Αγγλων.
Μαρια Κουτσουράκη Πηγές Αρχειο Εαμικης Εθνικης Αντιστασης

ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ


31. 5. 1941 -- η πρώτη Αντίσταση --
- Η 6η ολομέλεια του ΚΚΕ από την Αθήνα, απευθύνει έκκληση «πρός τον Ελληνικό λαό, τα Κόμματα και τις Οργανώσεις του, να συσπειρωθούν σ’ένα Εθνικό Μέτωπο Απελευθέρωσης»
«Όχι. Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ενας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής Αντίστασης, ο δρόμος τους Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαικός αγώνας για την κατάχτηση της οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της Λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του Ελληνικού λαού μέσα από την αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλέψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλέψει και θα νικήσει..»
(Δ.Γληνός- από το φυλλάδιο που κυκλοφόρησε «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ")
- Σημειώνεται η πρώτη Αντιστασιακή πράξη σε κατεχόμενη περιοχή σ’όλη την Ευρώπη, με το κατέβασμα της Ναζιστικής σημαίας από την Ακρόπολη Αθηνών, από δυό παλλικάρια, 
τον Μανώλη Γλέζο και τον Απόστολο Σιάντα.
.


28 .5. 1941: ΙΔΡΥΕΤΑΙ  Η "ΕΘΝΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ" 
Η πρώτη Πανελλαδικής εμβέλειας Οργάνωση, με στόχο την ανακούφιση των θυμάτων του πολέμου και του Φασισμού, με πρώτες προτεραιότητες τους εγκαταλειμένους φυλακισμένους αγωνιστές στα στρατόπεδα, και τους ανάπηρους πολέμου. 
Δημιουργήθηκε από τις οικογένειες τους, συγκέντρωσε 3.000 .000 μέλη και ίδρυσε σ’ολη τη χώρα 2.095 Ιατρεία και Ιδρύματα . 
Δεν ήταν Φιλανθρωπική αλλά Αγωνιστική Οργάνωση, και παρέμεινε βασικός τομέας του Αντιστασιακού Αγώνα, όπου εκδηλώθηκε σε πρωτόγνωρο βαθμό ο Ανθρωπισμός και το πνέυμα Αλληλεγγύης του Λαού μας
Η Εθνική Αλληλεγγύη – η πιο μαζική εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση της Κατοχής – στάθηκε ο πραγματικός Ερυθρός Σταυρός της Αντίστασης.
Λίγα στοιχεία για το ανθρωπιστικό της έργο
470 χιλιάδες προσωρινά αποκατασταθέντες πυροπαθείς
1008 κέντρα συσσιτίων για τους άπορους πυροπαθείς.
153 χιλίαδες τεμάχια ρουχισμού διανεμήθηκαν στους πυροπαθείς
450 χιλιάδες στρέμματα γής (οικογενειών φυλακισμένων και εκτελεσμένων, ανταρτών κλπ) καλλιεργήθηκαν από συνεργεία της Εθν.Αλληλεγγύης και τη βοήθεια του λαού.
1250 λαικά φαρμακεία στην ύπαιθρο.
680 λαικά ιατρεία.
90 λαικά αναρρωτήρια. 
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΔΑΧΤΗΚΑΜΕ
28 .5. 1941 -- Η Εθνική Αλληλεγγύη -- 
Η πρώτη Πανελλαδικής εμβέλειας Οργάνωση, με στόχο την ανακούφιση των θυμάτων του πολέμου και του Φασισμού, με πρώτες προτεραιότητες τους εγκαταλειμένους φυλακισμένους αγωνιστές στα στρατόπεδα, και τους ανάπηρους πολέμου. 
Δημιουργήθηκε από τις οικογένειες τους, συγκέντρωσε 3.000 .000 μέλη και ίδρυσε σ’ολη τη χώρα 2.095 Ιατρεία και Ιδρύματα . 
Δεν ήταν Φιλανθρωπική αλλά Αγωνιστική Οργάνωση, και παρέμεινε βασικός τομέας του Αντιστασιακού Αγώνα, όπου εκδηλώθηκε σε πρωτόγνωρο βαθμό ο Ανθρωπισμός και το πνέυμα Αλληλεγγύης του Λαού μας 
Η Εθνική Αλληλεγγύη – η πιο μαζική εθνικοαπελευθερωτική οργάνωση της Κατοχής – στάθηκε ο πραγματικός Ερυθρός Σταυρός της Αντίστασης. 
Λίγα στοιχεία για το ανθρωπιστικό της έργο 
470 χιλιάδες προσωρινά αποκατασταθέντες πυροπαθείς
1008 κέντρα συσσιτίων για τους άπορους πυροπαθείς.
153 χιλίαδες τεμάχια ρουχισμού διανεμήθηκαν στους πυροπαθείς
450 χιλιάδες στρέμματα γής (οικογενειών φυλακισμένων και εκτελεσμένων, ανταρτών κλπ) καλλιεργήθηκαν από συνεργεία της Εθν.Αλληλεγγύης και τη βοήθεια του λαού.
1250 λαικά φαρμακεία στην ύπαιθρο.
680 λαικά ιατρεία.
90 λαικά αναρρωτήρια. 
1170 ιδρύματα Προστασίας παιδιού.
Σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς και επικεφαλής τον μεγάλο Δάσκαλο Φιλόσοφο Παιδαγωγό, Κοινωνιολόγο Δημ. Γληνό, φρόντισαν για την λειτουργία των σχολείων, διότι. 
Πάνω από 8.000 Σχολικά κτίρια δεν λειτουργούσαν και τα περισσότερα είχαν καταστραφεί Από τους Γερμανούς, ενώ πάνω από 600.000 παιδιά δεν κατάφεραν να φοιτήσουν . 
Την παιδεία στην Ελλάδα, την αξιοποιούσαν κυρίως τα παιδιά βολεμένων οικογενειών δοσίλογων, μαυραγοριτών και ουδέτερων θεατών των τεκταινομένων, σε ιδιωτικά σχολεία.
(‘Μια προσπάθεια κι ένας άθλος’Εκδοση Κεντρ.Συμβ.Εθν.Αλληλεγγύης)
Η Εθνική Αλληλεγγύη, εξακολούθησε να λειτουργεί σαν Οργάνωση από τους ίδιους τους Αγωνιστές της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης ακόμα και 60 χρόνια και πλέον μετά την Γερμανοκατοχή. Λειτουργούσε σαν φορέας στήριξης και αλληλεγγύης, για να συντηρεί τους άπορους ηλικιωμένους Αντιστασιακούς του ΕΑΜ – ΚΚΕ, από τους οποίους όσοι κατάφεραν να επιζήσουν από τις διώξεις, το επίσημο κράτος τους άφησε στη συνέχεια να φυτοζωούν.

-Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΕΔΕΣ
9 Σεπτεμβρίου 1941: η ίδρυση του ΕΔΕΣ
Ιδρύεται ο ΕΔΕΣ - Εθνικος Δημοκρατικος Ελληνικός Σύνδεσμος στην Ελλάδα (στο πολιτικό του σκέλος).
Προσωποπαγής Οργάνωση, με σαφείς πολιτικούς σχεδιασμούς για την μετά την απελευθέρωση εγκαθίδρυση Δημοκρατικού πολιτεύματος, και εναντίον του κομμουνιστικού, αλλά, για την Παρούσα κατάσταση και στάση απέναντυ στους κατακτητές, τίποτα δεν αναφερόταν. 
Προερχόταν από κύκλους των αξιωματικών που είχαν εξοβελιστεί μετά το αποτυχόν Βενιζελικό πραξικόπημα του 1935, και με επικεφαλείς τον Ν.Ζέρβα και αρχηγό τον Ν.Πλαστήρα
Η Κεντρική Διοικούσα Επιτροπή του ΕΔΕΣ, αποτελούνταν από τους στρατιωτικούς Ζέρβα, Παπαθανασόπουλο, και από τους πολιτικούς Λαιμό, Ροζάκη και Αντωνάτο.
Ο Στ.Γονατάς κηδεμόνας του ΕΔΕΣ , υπαρχηγός του κόμματος των Φιλελευθέρων, σε στενή συνεργασία με τον Ράλλη, συνεργάτης των κατακτητών στην καταπολέμηση του Εθνικο – απελευθερωτικου κινήματος και διορισμένος κατόπιν, από τον υψηλό αρχηγό του ΕΔΕΣ, μέλλοντα πρωθυπουργό Πλαστήρα, στη θέση του Γενικού Διοικητή Μακεδονίας.
Ο ΕΔΕΣ λάβαινε εντολές και χρηματοδότηση από το Βρετανικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, την Υπηρεσία Ειδικών Επιχειρήσεων SOE, την αρμόδια βρετανική υπηρεσία για την εκτέλεση ανατρεπτικών, υπονομευτικών δραστηριοτήτων στις χώρες που βρισκόταν υπο εχθρική κατοχή, και οι ίδιοι τον χρηματοδοτούσαν .
Συνολικά διέθεσαν στον Ζέρβα 4.000 χρυσές λίρες
Ο ΕΔΕΣ αντίστοιχα, ήταν μισθοφορικός στρατός και οι μισθοί σύμφωνα με το αρ.πρωτ. 4801/ 6.7.43 του Σ.Δ Γενικού Αρχηγείου του, οριζόταν ως
α) για κάθε οικογένεια αντάρτου 45.000 μηνιαίως
β) προσθέτως για κάθε προστατευόμενο μέλος από 5-10.000 μηνιαίως
γ) για τους αξιωματικούς το ποσόν διπλασιαζόταν ή τριπλασιαζόταν ανάλογα την περίπτωση.
Ο Ζέρβας προσωπικά, όπως αποδείχτηκε, συνεργάστηκε ταυτόχρονα και εν αγνοία των Βρετανών, και με τους Ιταλούς κατακτητές.
Μαρία Κουτσουρακη Πηγές Αρχείο Εαμικής Εθνικης Αντισταση

Η ΛΟΓΙΚΑ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ ΠΑΡΟΜΟΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΣΥΡΩΝ ΛΙΠΟΤΑΚΤΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

του Κώστα Ντουντουλάκη

ΟιΈλληνες πρόσφυγες, όπως πχ του τελευταίου εμφυλίου το 1949 ή της Μικράς Ασίας το1922:
1.Προέκυψαν μετά από ολοκληρωτική πολεμική ήττα αφού (όποια γνώμη και να έχει κανείς πχ για το αντάρτικο) αγωνίστηκαν όλοι όσοι μπορούσαν να πιάσουν όπλο, ακόμα και πάμπολλες γυναίκες. Και όσοι δεν πολέμησαν, βοηθούσαν με κάθε τρόπο τον διεξαγόμενο αγώνα, παραμένοντας μέσα στα πατρώα εδάφη. Δεν ήταν το άκρως αντίθετο, λιποτάκτες, όπως οι Σύριοι άντρες (εύποροι οι πλείστοι σημειωτέο) που αφήνουν τα "κορόιδα" να βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά και γιαυτό ευνοούν αυτή την μαζική λιποταξία ΗΠΑ,ΕΕ.Τουρκία, Σαουδάραβες,Ισραήλ, όλοι όσοι εξόπλισαν και κατευθύνουν τους ισλαμοφασίστες εισβολείς εκεί. 
Τσιμουδιά απότους παπαγάλους των ΗΠΑ/ΕΕ/ΜΜΕ πχ για της ηρωικές καπετάνισσες στο Κουρδιστάν και την λοχαγό του συριακού στρατού που έπεσαν ηρωικά πρόσφατα,για τους δεκάδες χιλιάδες ηρωικά μαχόμενους Σύριους και Κούρδους υπέρ βωμών και εστιών,  ενώ μυριάδες άνανδροι που είχαν ιερό καθήκον να σταθούν πλάι στους παραπάνω μη ταλιμπανιστές μουσουλμάνους και χριστιανούς αδερφούς των, διευκολυνόμενοι στο έπακρο από τους πλανητάρχες λιποτακτούν, διακινδυνεύοντας,θυσιάζοντας συχνά δυστυχώς και τα παιδιά τους, αφού δώσουν χιλιάδες δολλάρια σε καθάρματα για λαθρομεταφορά τους!
Χρησιμοποιεί με πολύ βρώμικο τρόπο τα πνιγμένα παιδιά η "φιλάνθρωπη" συστημική προπαγάνδα σε όλα τα ΜΜΕ για να διαλύσουν την ηρωικά αμυνόμενη ακόμα Συρία μα και για να έχουν, ΟΠΩΣ ΖΗΤΗΣΕ ΠΡΟ ΗΜΕΡΩΝ Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΩΝ,ΦΤΗΝΟΚΑΙ ΑΦΘΟΝΟ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ!...
2. Όλοι οι Έλληνες πρόσφυγες πήγαν όπου πήγαν με πρόσκληση από τις χώρες που πήγαν.
3.Το σημαντικότερο από γεωπολιτική και πραγματικά ανθρωπιστική, φιλειρηνική σκοπιά:
Αν δούμε ιστορικά τα μαζικά κύματα μεταναστεύσεων λαών από την εποχή των Πελασγών, των ελληνικών ακόμα διαφορετικών φυλών Αχαιών,Μακεδόνων,Δωριέων,Αιγαιατών, Κρητών κλπ, ή των άλλων εθνών, πχ των Βίκινγκς,των Γότθων,των Ούνων και Μογγόλων,των Σλάβων, Αβάρων, Αράβων, Σελτζούκων και Οθωμανών επί Βυζαντίουκλπ, αυτές ήταν μερικές φορές, προσωρινά "ειρηνικές" όταν ήταν μικρής έκτασης ή προέκυπταν από συμμαχίες ή άλλες σκοπιμότητες ηγεμόνων των χώρων που εποίκιζαν, συχνότερα όμως ήταν αιματηρότατες σε σύγκρουση αργά ή γρήγορα με τους προηγούμενους (συχνά εξοντωνόμενου) κατοίκους.
Στα νεότερα χρόνια και σήμερα, βλέπουμε παντού τις αιματηρές εχθρότητες χριστιανών και μουσουλμάνων,τόσο κατά αλλήλων όσο και μεταξύ ομόθρησκων δογμάτων... Βλέπουμε ακόμα τον εποικισμό και την δυσάρεστα διδακτική πληθυσμιακή αλλοίωση και εν τέλει κατοχή της Παλαιστίνης από Εβραίους "ειρηνικούς" αρχικά μετανάστες, του Κόσσοβου και της Βοσνίας από (γηγενείς μάλιστα...) μουσουλμάνους κλπ...
Ας πάψουμε να εθελοτυφλούμε και να εκλαμβάνουμε την ευχή, την ευγενή επιθυμία αδερφοσύνης όλων των εθνών και δογμάτων ως πραγματικότητα, "αγνοώντας" πως ακόμα και μεταξύ τους οι χριστιανοί διαφορετικών δογμάτων αλληλοσφάχτηκαν ανελέητα,οι μουσουλμάνοι σιίτες και σουνίτες αλληλοεξοντώνονται με το ίδιο άσβεστο μίσος όπως αυτό που δείχνουν κατά αλλόθρησκων είτε κατά άθεων/ανεξίθρησκων!
Ας αρχίσουμε να ερευνούμε σοβαρά, πριν να είναι πολύ αργά, ποια στάση επιβάλλεται ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΑ (ΟΧΙ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ, "ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΑ") ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΟΤΗΤΩΝ, ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΜΗ.
-Ο ΜΑΡΞ τι λέει γιαυτό πχ στο έργο του "Οι εργατικοι αγώνες στην Αγγλία" και αλλού;...
-Τα πρώην καθεστώτα του "Υπαρκτού Σοσιαλισμού" , όποια γνώμη θετική, αμφίσημη ή αρνητική έχει κανείς γιαυτά και η σημερινή Κούβα των πιο επαναστατικών και διεθνιστικών παραδόσεων, ποια στάση είχαν πάντα στο ζήτημα; Ανοιχτά σύνορα;...
-Μήπως είναι καιρός να ξαναμάθουν οι πάσης φύσεως "Αριστεροί" "Αντικαπιταλιστές", μα και όλοι οι αντισυστημικά σκεπτόμενοι ανθρωπιστές κάθε ιδεολογικού ρεύματος, αυτό που όλοι οι μεγάλοι και "μικροί" επαναστάτες έλεγαν και προπαντός έκαναν τρόπο ζωής τους;
"ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΑΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΛΑΟΙ, ΚΑΘΕ ΛΑΟ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ"!!!
Αυτή είναι η παράδοση πχ των εράνων ξένων λαών για οικονομική στήριξη της ελληνικής επανάστασης του ΄21, η αποστολή σωμάτων εθελοντών πολεμιστών εδώ, η συμμετοχή (και) Ελλήνων στην επανάσταση του Γαριβάλδη στην Ιταλία, οι περίφημες αντιφασιστικές "Διεθνείς ταξιαρχίες" στην Ισπανία, η απόπειρα επαναστατικοποίησης της Λατιν. Αμερικής από τον Τσε, η υλική, ιατροφαρμακευτική μα και με ένοπλους εθελοντές της, βοήθεια της Κούβας σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής, η τεράστια αλληλεγγύη λαών υπέρ των Βιετκόγκ και κατά της εισβολής των ΗΠΑ, η διεθνής (δυστυχώς αναποτελεσματική σήμερα, εκφυλιζόμενη, αγνοούμενη ύποπτα και από συστημικά "φιλάνθρωπους" ψευτοαριστερούς...) κατακραυγή κατά της ρατσιστικής σιωνιστικής γενοκτονίας των Παλαιστινίων και ειδικά των κατοίκων της Γάζας...
ΙΔΟΥ ΠΕΔΙΟ ΔΟΞΑΣ ΛΑΜΠΡΟ ΓΙΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΥΣ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΕΣ....

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

ΟΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ... (Ποίημα)

Αφιερωμένο σ΄όλους αυτούς που με την ψήφο τους έδειξαν πως εκστασιάζονται γονυπετείς μπροστά στην "νέα" ανακάλυψη του μεγάλου γκουρού τους: Πως η κυρίαρχη αντίθεση σήμερα στην ελληνική πολιτική δεν είναι πια "Μνημόνιο-Αντιμνημόνιο" αλλά (ώ, τι σύλληψη! Τι αποκάλυψη!!!) "Παλιό-Νέο"!!!(Μην έχοντας διαβάσει ποτέ φυσικά το σχετικό ποίημα του Μπρεχτ "Η παρέλαση του Παλιού-Καινούργιου")...
ΟΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ*
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Φοβούνται
Φοβούνται
Οι μικροαστοί ονειρεύονται
Οι μικροαστοί ονειρεύονται να γίνουν μπουρζουάδες
Ονειρεύονται ένα σπιτάκι με κήπο στη εξοχή
Να καλλιεργούν τα ζαρζαβατικά τους
Να ταΐζουν βιταμίνες τα παιδιά τους
Οι μικροαστοί ονειρεύονται, ονειρεύονται
Να βρουν στα τριάντα τους ένα καλό παιδί
Να γείρουν στον ώμο του, να νιώσουν ασφαλείς
Να αράξουν δίπλα του για μια ολόκληρη ζωή
Οι μικροαστοί ονειρεύονται μια ζωή δίχως δόσεις
Τον τόκο να τρέχει στις καταθέσεις
Οι μικροαστοί ονειρεύονται και ονειρεύονται
Βόλτες στη λιακάδα τις Κυριακές
Τάβλι στην πλατεία, περατζάδα στην παραλία
Στο ψυγείο να παγώνει ο φραπές
Οι μικροαστοί ονειρεύονται, ονειρεύονται
Να στείλουν τα παιδιά τους σε μια καλή σχολή
Να γίνουν δικηγόροι, στελέχη ή γιατροί
Οι μικροαστοί ονειρεύονται σύνταξη στα εξήντα
Μια ζωή ανέφελη, ήσυχη, καθαρή
Χωρίς πολλές σκοτούρες, έγνοιες, τσακωμούς
Χωρίς πολλά σάλια, εκκρίσεις και καημούς
Οι μικροαστοί ονειρεύονται, ονειρεύονται
Μα ποτέ δεν ονειρεύονται την επανάσταση
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Οι μικροαστοί φοβούνται
Οι μικροαστοί παίζουν
Παίζουν Πάμε Στοίχημα και τυχερά παιχνίδια
Παίζουν τα φώτα στα κορίτσια, ενώ ξύνουν τ’ αρχίδια
Όταν ακούνε φασαρία, ρωτάνε: Τι παίζει;
Οι μικροαστοί παίζουν, παίζουν
Το παίζουν ντόμπροι και καλοί νοικοκυραίοι
Το παίζουν μάγκες και ωραίοι
Όταν τα πράγματα ζορίζουν, το παίζουνε μαλάκες
Οι μικροαστοί δεν μπορούν τα ζόρια
Οι μικροαστοί τα παίζουν όταν στριμωχτούν
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Φοβούνται
Οι μικροαστοί θυμώνουν
Θυμώνουν όταν τους χαλάνε τη βολή τους
Όταν τους ενοχλούν την ώρα που τρώνε το φαΐ τους
Θέλουν να περνάνε καλά
Όπως αρμόζει στα λαϊκά παιδιά
Οι μικροαστοί θυμώνουν, θυμώνουν, θυμώνουν
Θυμώνουν όταν τους παίρνουν τη θέση στο πάρκινγκ
Όταν δεν πετυχαίνουν κάτι καλό στο ζάπινγκ
Θυμώνουν όταν ντροπιάζονται μπροστά στ’ αφεντικό
Όταν σε κάποιον άλλον κάνουν αύξηση στον μισθό
Θυμώνουν με την κυβέρνηση και τους υπουργούς
Με τους πολιτικούς βγάζουν απ’ τα αυτιά καπνούς
Οι μικροαστοί θυμώνουν και θυμώνουν
Θυμώνουν με τους μετανάστες
Βγάζουν τον θυμό τους πάντα στον πιο αδύναμο
Ποτέ στον πιο δυνατό
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Φοβούνται
Φοβούνται
Φοβούνται
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Θα χάσουν τη θέση τους μπροστά στην τηλεόραση
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Η επανάσταση θα παρασύρει τα πάντα στο διάβα της
Οι μικροαστοί φοβούνται τις αλλαγές
Δεν θέλουν να χάσουν τον ζεστό τους καναπέ
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Θα χάσουν τις αλυσίδες τους
Το αυτοκίνητο, το διαμέρισμά τους
Ξέρεις, έχουν υποθηκεύσει την εργασία τους γι’ αυτά
Οι μικροαστοί φοβούνται
Φοβούνται να μιλήσουν στον ξένο
Ν’ ανοίξουν την πόρτα τους στον πεινασμένο
Οι μικροαστοί φοβούνται τον ίσκιο τους στο δρόμο
Θέλουν σε κάθε γωνία να βλέπουν κι από έναν αστυνόμο
Οι μικροαστοί φοβούνται την επανάσταση
Οι μικροαστοί δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν μικροαστοί
Ο κομμουνισμός απέτυχε, η ταξική πάλη ήταν ψέμα
Οι μικροαστοί ξέρουν
Ότι στην επανάσταση θα χυθεί αίμα
Το δικό τους αίμα
Οι μικροαστοί ξέρουν
Ότι κάποιοι θα πεθάνουν στην επανάσταση
Οι μικροαστοί
-------φοβούνται
---------------την
--------------------επανάσταση
* υπό την επήρεια του omar ben hassen και των τελευταίων ποιητών
[The New Beat]

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Μπέρτολντ Μπρεχτ:"Η παρέλαση του Παλιού Καινούργιου" (Αφιερωμένο στους υποκριτές, μικροαστούς οπαδούς μιας "νέας"- μνημονιακής "αριστεράς"...

Μπέρτολντ Μπρεχτ:"Η παρέλαση του Παλιού Καινούργιου"
(Αφιερωμένο στους υποκριτές, μικροαστούς οπαδούς μιας "αριστεράς" βαθύτατα ξένης προς τον μαρξισμό, προς κάθε ριζοσπαστισμό και ταξική θεώρηση. Μια "αριστερά" παμπάλαιης ιστορικά κοπής, που παριστάνοντας το "νέο", καταντά με μοναδική ευκολία συστημική νεομνημονιακή δύναμη, αντικαθιστώντας την δυσάρεστη για τους μικροαστούς ταξική, αντισυστημική θεώρηση με την "αποενοχοποιητική" γιαυτήν κούφια αποσπασματική φιλανθρωπία, ή και ...ζωοφιλία, και "αντιφασιστική', "αντιρατσιστική"κλπ στόχευση, αλλά ...ως εκεί που χρησιμεύει αυτή για να μη δρα ταξικά και για να αποσιωπά πως τα μνημόνια, η κοινωνική εξαθλίωση, η ταξική εκμετάλλευση γεννούν από απόγνωση εξαθλιωμένων μικροαστικών μα και εργατικών απολίτικων μαζών, τον ναζιφασισμό, αν δεν υπάρξει δυνατό αντισυστημικό κίνημα, το οποίο αυτοί εκφυλίζουν... )

"Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σα Νέο.
Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί και βρομούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει.
Η πέτρα που πέρασε κατρακυλώντας ήταν η νεότερη εφεύρεση.
Και τα ουρλιαχτά από τους γορίλες που βαράγανε τα στήθια τους συνθέτανε την πιο μοντέρνα μουσική.
Παντού μπορούσες να δεις τάφους ανοιχτούς που χάσκανε άδειοι καθώς το Νέο πλησίαζε την πρωτεύουσα.
Ολόγυρα στέκανε όσοι εμπνέονταν από τον τρόμο, κραυγάζοντας: Φτάνει το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς! Κι αυτοί που ακούγανε, τίποτα άλλο δεν ακούγανε από τις κραυγές τους,
Μα αυτοί που βλέπανε, βλέπανε αυτά που δεν φωνάζονταν.
Έτσι το Παλιό έκανε την εμφάνισή του σε Νέο μασκαρεμένο,
Και έφερε αλυσοδεμένο μαζί του το Νέο να το παρουσιάσει σαν Παλιό.Το νέο βάδιζε αλυσοδεμένο και ντυμένο με κουρέλια.
Αποκαλύπτονταν τα θεσπέσια μέλη του.
Κι η πομπή συνέχιζε να προχωράει μες τη νύχτα, μα αυτό που πήρανε για χάραμα ήταν το φως απ’ τις φωτιές στον ουρανό. Και η κραυγή: Φτάνει το Νέο, το Ολοκαίνουργιο, χαιρετήστε το Νέο, γίνεται και εσείς νέοι σαν και εμάς!..."

ΝΤΙΜΠΕΪΤ=ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ "ΔΙΒΑΤΟΝ"! ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ ΟΜΩΣ...

Πριν από χιλιάδες Σεπτέμβρηδες, στο ίδιο μέρος,
ένας αλλόκοτος αλλά πολύ ανοιχτομάτης λαός,
επινόησε ένα σύστημα, για να μπορεί να συγκρίνει
δύο διαφορετικές και αντικρουόμενες απόψεις:
Εστηνε δύο "βήματα", δύο βάθρα, το ένα κοντά στο άλλο.
Στο ένα ανέβαινε ο ρήτορας που υποστήριζε την μία
και στο άλλο βήμα ο υποστηριχτής της άλλης άποψης.
Πρώτα μιλούσε ο ένας και εξέθετε τα επιχειρήματα,
που κατά την γνώμη του στήριζαν την άποψή του,
και ακολούθως μιλούσε ο άλλος και έλεγε τα δικά του.
Το πλήθος άκουγε και τον έναν, άκουγε και τον άλλον
και όταν συμφωνούσε με ένα επιχείρημα που άκουγε,
αναφωνούσε "ΒΡΑΒΕΥΩ, ΒΡΑΒΕΥΩ".
Το σκηνικό αυτό με τα 2 βήματα, ονομάστηκε ΔΙΒΑΤΟΝ,
ακριβώς γιατί είχε ΔΥΟ βήματα.
Το σύστημα αυτό, όπως και πολλά άλλα άλλωστε,
το δανείστηκαν οι νεο-πολιτισμένοι Δυτικοί, σε εποχές
που οι απόγονοι εκείνου του αλλόκοτου λαού,
είχαν τεθεί σε υποχρεωτική πνευματική καταστολή,
που κράτησε 2.000 Σεπτέμβρηδες.
Το ΔΙΒΑΤΟΝ οι νεο-πολιτισμένοι το έγραψαν DEBATE
και το καλύτερο που κατόρθωσαν να προφέρουν,
ήταν... ΝΤΙΜΠΕΪΤ.
Μα ούτε και το "ΒΡΑΒΕΥΩ" μπόρεσαν να μιμηθούν σωστά
και το κατάντησαν... BRAVO.
(Αυτό το "ΕΥ" μέσα στη μέση της λέξης, τους δυσκόλευε
και έτσι το έφαγε η μαρμάγκα...)
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ:
Σε όλους τους νεο-αγράμματους δημοσιογράφους,
μήπως και καταλάβουν ότι απόψε δεν είχαμε ΔΙΒΑΤΟΝ
αλλά... ΠΟΛΥΒΑΤΟΝ, μιας και είχαμε πολλά βήματα!
Αφού συνηθίζουν να δείχνουν την καλλιέργειά τους,
χρησιμοποιώντας αντί Ελληνικών, "ξένες λέξεις" της μόδας,
(που συνήθως είναι στραβο-προφερόμενα Ελληνικά),
ας επινοήσουν επιτέλους τη λέξη MULTIBATE
για όταν είναι πολλά τα βήματα (πολλοί ρήτορες)
κρατώντας την λέξη DEBATE, για όταν είναι ΔΥΟ.
Πάλι σπαστά Ελληνικά, αλλά τουλάχιστον ακριβολογούν...
Στέλιος Καραμανώλης