Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Αυτή που εκτέλεσε τον δολοφόνο του Τσε Γκεβάρα

Η κόρη του αρχιναζί που έγινε αντάρτισσα και εκτέλεσε τον δολοφόνο του Τσε Γκεβάρα. 

Εκτελέστηκε αργότερα εν ψυχρώ από τους Βολιβιανούς φασίστες

Του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη

  Βολιβιανή ζούγκλα, χωριό Λα Ιγκέρα, πρόποδες Άνδεων, ξημέρωμα 9ης Οκτωβρίου 1967. Ο συνταγματάρχης του βολιβιανού στρα­τού Ρομπέρτο Κιντανίλια Περέιρα είχε κάθε λόγο να πετάει στα σύννεφα από χαρά. Ίσιωσε με τον δείκτη και τον αντίχειρά του το λεπτό, φροντισμένο μαύρο μουστάκι του και προέταξε το σαγόνι του, ώστε να μη φαίνεται το προ­γούλι του. Στη συνέχεια πλησίασε τον λιγομίλητο άνδρα με τα πολιτικά ρούχα, τον οποίο φώναζε Φέλιξ Ροντρίγκες και που γνώριζε ότι ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της CIA. Με στόμ­φο του ανακοίνωσε: «Σενιόρ, μέσα στο σχολείο βρίσκεται αιχμάλωτος, έπειτα από καταδίωξη και μάχη με τις δυνάμεις μας, ο νούμερο ένα επικίνδυνος εχθρός των χωρών μας. Ακολουθή­στε με, παρακαλώ». Οι δυο άνδρες πέρασαν από την πόρτα του σχολείου, το οποίο είχε μεταβληθεί σε φρού­ριο. Φαντάροι με τα όπλα στο χέρι φυλούσαν σκοπιά και άλλοι είχαν ζώσει τον εξωτερικό χώρο και περιπολούσαν. Καταμεσής μιας αί­θουσας που είχε αδειάσει από τα θρανία και υπήρχε μόνο ο μαυροπίνακας και ένας Εσταυ­ρωμένος στον τοίχο, καθόταν ήρεμος, σχεδόν χαμογελαστός ένας μαυρομάλλης άνδρας. Το αριστερό του πόδι τον πονούσε φριχτά και το αίμα από τη σφαίρα που τον είχε τραυματίσει, είχε καταβρέξει το σκούρο χακί, στρατιωτικό του παντελόνι. Η έκφρασή του όμως συνέχιζε να είναι γαλήνια. Ο φαντάρος στην πόρτα της αίθουσας έκανε στην άκρη και ο Κιντανίλια μαζί με τον Ροντρί­γκες μπήκαν μέσα. Οι υπόλοιποι στρατιώτες που βρίσκονταν στην αίθουσα εξαφανίστηκαν σε ελάχιστα δευτερόλεπτα αφήνοντας μόνους τους τρεις άνδρες. «Σενιόρ» είπε ο συνταγμα­τάρχης «σας παρουσιάζω τον αιχμάλωτο. Χάρη στην αμέριστη βοήθειά σας ο ταραξίας Ερνέστο Τσε Γκεβάρα βρίσκεται στα χέρια μας. Τον συλλάβαμε προχθές στην περιοχή της χαρά­δρας του ξεροπόταμου Quebrada del Churo». Ο Ροντρίγκες δεν πίστευε στα μάτια του. Είχε μπροστά του τον άνδρα που είχε ξεφτιλίσει τις ΗΠΑ στην Κούβα λίγα χρόνια πριν. Είχε μπρο­στά του τον γιατρό από την Αργεντινή που το ό­νομά του και μόνο έκανε τους νέους σε όλο τον κόσμο να βράζει το αίμα τους και δημιουργού­σε πρόβλημα σε ολόκληρη τη δυτική κοινωνία, και προπαντός στα συμφέροντα των ΗΠΑ. Είχε μπροστά του έναν επικίνδυνο άνδρα. «Εύγε, συνταγματάρχα» αρκέστηκε να πει ο Ροντρίγκες και βγήκε από την αίθουσα. Αμέσως, με ένα ε­λικόπτερο που τον περίμενε με αναμμένες τις μηχανές στο προαύλιο του σχολείου, απογει­ώθηκε για το Βαλεγκράντε για να ενημερώσει τους ανωτέρους του στις ΗΠΑ Ο Κιντανίλια ξαναμπήκε μέσα στο σχολείο. Πήγε στη γεμάτη από στρατιώτες αίθουσα και άρχισε να κοροϊδεύει τον Τσε: «Ήταν θέμα ω­ρών να πέσεις στα χέρια μας. Είσαι ένα κατακά­θι που του πρέπει ο θάνατος, σιχαμένε» πρό­λαβε να πει και, πριν κάποιος από τους φαντά­ρους καταλάβει τι συμβαίνει, ο αιχμάλωτος, που δεν ήταν δεμένος, σηκώθηκε αστραπιαία από την καρέκλα και άστραψε ένα χαστούκι στον θρασύδειλο συνταγματάρχη. Ύστερα ξανακάθισε ήρεμα. Ο Κιντανίλια βγήκε κατακόκκινος και ντρο­πιασμένος από την αίθουσα. Πήγε στο γρα­φείο του διευθυντή του σχολείου όπου είχε εγκαταστήσει το «αρχηγείο» του και ύστερα από μια σύντομη σύσκεψη με τους αξιωματι­κούς Οβάλντο, Μιγκέλ Αγιορόα και Αντρές Σελντίσες, αποφάσισαν την εκτέλεση του αιχ­μαλώτου. Ο συνταγματάρχης ενημέρωσε τον δικτάτορα της χώρας και προϊστάμενό του, στρατηγό Ρενέ Μπαριέντος, ο οποίος συμφώ­νησε αμέσως και άναψε το «πράσινο φως». «Φωνάξτε μου τον λοχία Μάριο Τεράν» πρόσταξε ο συνταγματάρχης στον φαντάρο έξω α­πό το γραφείο του και σε λίγα λεπτά ένας άν­δρας που η ανάσα του βρομούσε αλκοόλ προ­σπαθούσε να σταθεί προσοχή μπροστά του. «Τεράν, η πατρίδα σού αναθέτει ένα ύψιστο κα­θήκον. Θα την απαλλάξεις από έναν βρομιάρη κομμουνιστή που θέλει να σας πάρει τα σπίτια και να σας πετάξει στους δρόμους. Είναι στην αίθουσα του πρώτου ορόφου, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις» είπε ο συνταγματάρχης και ο Τεράν, σαν να βρισκόταν ξαφνικά σε πλήρη διαύγεια, χαιρέτισε και εξαφανίστηκε με σταθερό βήμα. Ο συνταγματάρχης κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα του, άναψε ένα τσιγάρο και χαμογέ­λασε. Από τον πρώτο όροφο ακούστηκε μια δυνατή φωνή: «Ήρθατε να με σκοτώσετε. Ρίξε, δειλέ, έναν άντρα θα σκοτώσεις». Μια ριπή α­πό πολυβόλο έκανε τη φωνή να σωπάσει. Στη συνέχεια δυο μεμονωμένοι πυροβολισμοί. Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είχε δολοφονηθεί με 9 σφαίρες. Γαζώθηκε από το στέρνο μέχρι την κοιλιά, ενώ δυο σφαίρες στον κρόταφο και τον αυχένα τον αποτελείωσαν. Το ρολόι στο γραφείο του διευθυντή έδειχνε μία ώρα μετά το μεσημέρι… Βερολίνο, 28 Δεκεμβρίου 1939 Το κουδούνι του εντυπωσιακού σπιτιού στην οδό Σαρλοτμπούρκερ 17 χτύπησε αρκετές φο­ρές. Το οίκημα φιλοξενούσε δυο εξέχοντα στελέχη του ναζιστικού κόμμα­τος. Την προσωπική σκηνοθέτιδα και φωτογρά­φο του ίδιου του Αδόλφου Χίτλερ, την ‘Ελενα Μπέρτα Αμάλιε «Λένι» Ρίφενσταλ, και το δεξί της χέρι, τον κινηματογραφιστή Χανς Ερτλ. Η πόρτα άνοιξε και ο λοχαγός με τη στολή των Υπηρεσιών Ασφαλείας (SD) των Ες-Ες μπή­κε και τίναξε το χιόνι από το παλτό του. Μια παι­δική φωνούλα από ένα κοριτσάκι τριών χρόνων που έτρεχε και κατέβαινε τα σκαλοπάτια της πολυτελούς κατοικίας, έκανε τον λοχαγό να α­φήσει τα δώρα στο πάτωμα, να σκύψει και να πάρει στην αγκαλιά του το παιδάκι. «Θείε Κλάους, ήρθες. Πόσο μου έλειψες, α­γαπημένε μου θειούλη» του είπε και τον γέμισε φιλιά. «Βρε, κάθισε να σε δω, πόσο μεγάλωσες εσύ» είπε ο Γερμανός αξιωματικός. «’Εγινες ο­λόκληρη γυναίκα από την τελευταία φορά που σε είδα στο Μόναχο. Πάρε αυτό, είναι για σένα» και στο χέρι του εμφανίσθηκε διά μαγείας μια παιδική κούκλα τυλιγμένη σε πολυτελές αμπαλάζ. «Πάμε επάνω, ο μπαμπάς και η μαμά σε περιμένουν. Το φαγητό έχει σερβιριστεί και πει­νάω πολύ» είπε το κοριτσάκι με μια αθωότητα και τράβηξε τον άνδρα από το χέρι. Εκείνο το βράδυ η μικρή Μόνικα Ερτλ, κόρη του Χανς και της Λένι, μόλις τελείωσε το φαγη­τό της, παρακάλεσε τη μητέρα της να μην πάει αμέσως για ύπνο. Βολεύτηκε στα μπράτσα της πολυθρόνας όπου καθόταν ο «θείος Κλάους» και απολάμβανε το μπράντι του ενώ συζητούσε με τους γονείς της, δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Το τι έλεγαν οι μεγάλοι, η μικρή Μόνικα δεν το καταλάβαινε και ούτε και την ένοιαζε. Άκουγε σποραδικά λέξεις όπως «φύρερ», «Γερμανία», «Πολωνία», «Εβραίοι», μέχρι που παραδόθηκε στην αγκαλιά του Μορφέα ευτυχισμένη… Αργότερα η μητέρα της την πήγε στο κρεβάτι της και καθώς επέστρεφε στο σαλόνι ο Χανς και ο Κλάους γελούσαν: «Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στους στρατιώτες μας, Χανς. Και αυτό το ξέρουν και οι Άγγλοι και οι Γάλλοι και οι Ρώσοι. Σε λίγο καιρό θα πίνουμε τον καφέ μας κάτω α­πό τον Πύργο του Άιφελ, αγαπητέ μου…». Λίγους μήνες μετά, όταν ο πόλεμος είχε ξε­σπάσει για τα καλά σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, ο «θείος Κλάους» τηλεγράφησε στην οικογένεια Ερτλ: «Αγαπημένοι μου φίλοι, πιστός στο όραμα του Φύρερ μας, ακολουθώ τα νικηφόρα στρατεύματά μας. Χανς, η υπόσχεση για τον καφέ κάτω από τον Πύργο του Άιφελ ισχύει ακόμη. Εξάλλου δεν βρίσκομαι μακριά από εκεί. Μετατέ­θηκα στη Λυών. Με εκτίμηση, Κλάους Μπάρ­μπι». 1η Απριλίου 1971, Γενικό Προξενείο Βολιβίας, οδός Αμ ΚαίεεΜαί ι, Αμβούργο Ο γενικός πρόξενος της Βολιβίας στη Γερμα­νία καθόταν στο μεγάλο γραφείο του και έπινε τον καφέ φίλτρου που μόλις του είχε φέρει η γραμματέας του. «Ηλίθιοι Γερμανοί, δεν ξέρουν να πίνουν καφέ» σκέφτηκε, έκανε μια γκριμάτσα αηδίας και έσκυψε στα χαρτιά του. Ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή του. Είχε έναν καλό μισθό και μια εξαιρετική θέση με κύρος. Όμως κάτι του έτρωγε τα σωθικά. Ένας αόριστος φό­βος για εκδίκηση από τα όσα είχε κάνει ως αξιω­ματικός του στρατού στη χώρα του. Όχι, οι βασανισμοί και οι δολοφονίες που είχε διαπράξει δεν τον τρόμαζαν. Η εκδίκηση όμως από κάποιο θύμα του ή συγγενή θύματός του τού έσφιγγε το στομάχι. Η πόρτα χτύπησε και η γραμματέας του τού ανακοίνωσε πως μια Γερμανίδα θέλει να τον δει για να ρυθμίσει τη βίζα της. Σκόπευε να επισκεφθεί τη Βολιβία. «Πες της να περάσει» είπε. Ό­ταν την είδε, το σαγόνι του κρέμασε. Ίσιωσε με τον δείκτη και τον αντίχειρά του, το λεπτό, φρο­ντισμένο μαύρο μουστάκι του και προέταξε το σαγόνι του ώστε να μη φαίνεται το προγούλι του. «Καθίστε, σε τι μπορώ να σας εξυπηρετήσω;» τη ρώτησε, χωρίς να πάρει τα μάτια του α­πό το λευκό πουκάμισο της γυναίκας, που είχε ανοίξει τα πάνω κουμπιά και διαγραφόταν ένα εντυπωσιακότατο μπούστο. Ήταν ξανθιά, με έ­να υπέροχο πρόσωπο και ένα εκπληκτικό κορμί. Ο πρόξενος ξεροκατάπιε, σήκωσε το δάχτυ­λό του πριν η γυναίκα μιλήσει και από την ενδο­συνεννόηση είπε στη γραμματέα του να φέρει άλλον έναν καφέ. «Λοιπόν, δεσποινίς…». «Ερτλ, Μόνικα Ερτλ» του απάντησε η γυναίκα και συ­νέχισε: «Ενδιαφέρομαι να επισκεφτώ τη Βολιβία για ένα ντοκιμαντέρ. Ξέρετε, είχα μείνει εκεί με τον πατέρα μου μετά τον πόλεμο. Μεταναστεύ­σαμε εκεί για κάποια χρόνια μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση. Δικαστήρια πολέμου, Αμερικάνοι, Ρώσοι, Αντιλαμβάνεστε». «Πώς, πώς» είπε ο πρόξενος και από μέσα του αναρωτήθηκε ποιος να ήταν ο πατέρας της. «Λοι­πόν, κυρία Ερτλ, μπορώ να σας εξυπηρετήσω ε­γώ για το θέμα της βίζας. Ορίστε η κάρτα μου. Έχει και το προσωπικό μου τηλέφωνο επάνω εάν τυχόν θελήσετε να πάμε για κανέναν καφέ και να με ξεναγήσετε στο Αμβούργο, που ακόμη το α­νακαλύπτω». Η γυναίκα πήρε την κάρτα και διάβασε: Ρομπέρτο Κιντανίλια Περέιρα, γενικός πρόξενος Βολιβίας. Επιτέλους, τον είχε εντοπίσει. Μπρο­στά της είχε τον δολοφόνο του άνδρα που θαύ­μαζε και λάτρεψε περισσότερο από κάθε τι στη ζωή της. Εξάλλου τον είχε δει σε τόσες φωτογρα­φίες επάνω από το νεκροκρέβατο, δίπλα στον νε­κρό Τσε, να φουσκώνει σαν φασιανός για το «αν­δραγάθημά» του. Ήταν ο άνθρωπος που έκοψε τα δυο χέρια του γιατρού από την Αργεντινή και τα φύλαξε σε φορμόλη. Ναι, αυτός ήταν. Από το μυαλό της πέρασε με ταχύτητα η Βο­λιβία. Τότε που έφυγε για εκεί από τη Γερμανία με τον πατέρα της, τότε που έμαθε για τον Τσε, τότε που η ζωή της άλλαξε και τα παράτησε όλα και βγήκε στο βουνό με το ψευδώνυμο «Ίμιλα η Ινδιάνα». Ευαίσ... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-kori-tou-arxinazi-pou-egine-antartissa-kai-ektelese-ton-dolofono-tou-tse-gkevara-ektelestike-en-psyxro-apo-tous-volivianous/

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ «ΜΕΓΑΛΩΝ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΩΝ «ΜΕΓΑΛΩΝ» ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Η προσωνυμία 'Μέγας' δεν οφείλεται στην αρετή, στο ήθος καί την προσφορά τους αλλά στους πολεμικούς θριάμβους κατά τη διάρκεια κατακτητικών εκστρατειών πού στοίχισαν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων καί προκάλεσαν ανήκουστες συμφορές στους λαούς. Καί το πιο τραγικό: Η φήμη τους παραμένει ζωντανή καί διαιωνίζεται, ακόμα καί μετά την πτώση τους, ακόμα καί μετά τα ολοκαυτώματα καί τα τρομακτικά δεινά πού

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Κι όμως (απόπειρες ποίησης Κ.Ντ.)

Στην Πανσέληνο του Ιούνη

και σ΄ όσα μάτια αναντρανίζοντας πάνω απ΄τη μιζέρια της χαμοζωής,
 αξιώνονται να χαρούν , ν΄αφεθούν για λίγο σ΄ αυτό το φεγγάρι,
να ονειροδρομήσουν μαζί του στο πέλαγος των αστεριών,
στην γαλήνη του ουράνιου χάους,
βυθοσκοπώντας την άβυσο στα σώψυχά μας...
Κ.Ντ.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Ερωτήματα κρίσεως για την αποκρυπτόμενη βαθύτερη ιστορία του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου


1.Ποια η σχέση Ροκφέλερ-Ρότσιλντ με τους ναζί; Γιατί οι κορυφαίες αυτές δυναστείες Εβραίων ολιγαρχών ήταν φιλικά διακείμενοι προς τους ...αντιεβραίους ναζί; (Ανοιχτά και με δημόσιες δηλώσεις τους πριν βάλει τις ΗΠΑ στον πόλεμο η ομάδα Ρούσβελτ, εξωθώντας τους Ιάπωνες σε επίθεση λόγω μέτρων οικονομικού στραγγαλισμού των...)
2. Γιατί το άστρο του Χίτλερ που παρέπαιε εκείνο το διάστημα, ανέβηκε κατακόρυφα μετά την ένταξη του ίδιου, του Ες και άλλων κορυφαίων ναζί στην "Μυστική Εταιρεία της Θούλης"; Τι ρόλο είχε εκεί και στην ηγεσία του ναζιστικού κόμματος μαζί τους ο (προφανές και εκ του επιθέτου του) εβραϊκής καταγωγής αλλά φανατικά ...αντιεβραίος Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ; Τι σχέση είχαν προπαντός, οι παραπάνω σιωνιστές ολιγάρχες με την μυστηριώδη εκείνη μασονική στοά- "εταιρεία" και γιατί στην επίσημη ιστοριογραφία αποσιωπάται σκόπιμα η προέλευση, οι ιθύνοντές της και προπαντός οι στόχοι της;
3. Γιατί οι παραπάνω αμερικανοεβραίοι ολιγάρχες προμήθευαν ασύδοτοι ως το τέλος του Β΄Π. Π. τα τανκς και τ΄αεροπλάνα και τα οχήματα του Χίτλερ με πολύτιμα ρουλμάν (χρειαζόταν 4.000 ρουλμάν κάθε πάντσερ σημειωτέο.. ) μέσω του εργοστασίου δικών τους συμφερόντων στην Σουηδία, ενώ χιλιάδες απλοί Αμερικανοί ή (μη σιωνιστές...) Εβραίοι έχαναν τις ζωές τους σε μάχες ή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης;
4.Γιατί ως το 1944 το 25% των πετρελαίων που χρησιμοποιούσαν οι ναζί τα προμήθευαν ασύδοτοι οι παραπάνω;
5. Γιατί όχι μόνο δεν εδικάστηκαν ως εγκληματίες πολέμου αυτοί οι ηθικοί και υλικοί αυτουργοί του φρικτού παγκόσμιου μακελειού, αλλά και κατευθύνουν σήμερα τον αιμοσταγή κι απάνθρωπο νέο κοινωνικό μεσαίωνα της εθνοαποδόμησης των μη "περιούσιων" εθνών και της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης;...
Και άλλα πολλά ανάλογα υπάρχουν αλλά φτάνουν προς το παρόν...

Κώστας Ντουντουλάκης

Οι σιωνιστικές καταγγελίες κατά του ..Βολταίρου, του Μπρούνο Μπάουερ, του Προυντόν και ..του Μπακούνιν, του Μαρξ, του Στάλιν και των κομμουνιστών για ..."αντισημιτισμό"!

FRONTPAGE MAG 13.8.2013
Του Vladimir Tismaneanu

Σχεδόν πριν από εξήντα χρόνια, το Νοέμβριο του 1952, ο πρώην γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, ένας υπερσυντηρητικός φανατικός σταλινιστής, ο Ρούντολφ Σλάνσκι, μαζί με 13 ακόμη επιφανείς κομμουνιστές, ως επί το πλείστον Εβραίους, καταδικάστηκε σε θάνατο με τις κατηγορίες της δήθεν προδοσίας και της σιωνιστικής συνωμοσίας. Την ίδια χρονική περίοδο, η παράνοια του Στάλιν που βρισκόταν στο τελικό της στάδιο, οδήγησε στην εκτέλεση των ηγετών της Εβραϊκής Αντιφασιστικής Επιτροπής, μέλη της οποίας ήταν ο γνωστός ποιητής Πέρετς Μάρκις που έγραφε στα γίντις, καθώς και στην φυλάκιση διακεκριμένων γιατρών που κατηγορήθηκαν πως προσπάθησαν να δηλητηριάσουν σοβιετικούς ηγέτες. Τα ΜΜΕ του Σοβιετικού Συνασπισμού έβριθαν από αντισημιτικούς φιλιππικούς. Αν δεν πέθαινε τελικώς ο Στάλιν τον Μάρτιο του 1953, οι γιατροί θα είχαν εκτελεστεί, εκατοντάδες θα είχαν συλληφθεί και εκατομμύρια θα είχαν μεταφερθεί σε άλλες περιοχές διά της βίας. Η ομοιότητα ενός γιγαντιαίου πογκρόμ, μιας σοβιετικού τύπου Kristallnacht (σ.τ.μ. “Νύχτας των Κρυστάλλων”) ξεπρόβαλε με απειλητικές διαστάσεις. Η επίσημη ορολογία για τους Εβραίους ήταν “κοσμοπολίτες χωρίς ρίζες”. Όπως ακριβώς στην εθνικοσοσιαλιστική δαιμονολογία, στιγματίζονταν σαν η κινητήρια δύναμη του καταραμένου καπιταλισμού, ως φορείς παρηκμασμένων αξιών, πράκτορες της προδοσίας και της διάλυσης. Ακόμη και μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας από τον Στάλιν, ο διάδοχός του Νικήτα Χρουτσώφ, συνέχισε να ενθαρρύνει την αντισημιτική εικόνα των Εβραίων σαν παραδόπιστων ατόμων, καιροσκόπων και “γενετικά” αντι-πατριωτών.

Πώς κατάφερε ο διεθνιστικός μπολσεβικισμός να εκφυλιστεί σε αχρείο αντισημιτισμό, παρόμοιο με τη χείριστη αχαλίνωτη προπαγάνδα των Μαύρων Εκατονταετιών της τσαρικής Ρωσίας; Πού εξαφανίστηκαν οι υποσχέσεις του μαρξιστικού ουμανισμού, του ονείρου για αλληλεγγύη του προλεταριάτου, ανεξαρτήτως γλώσσας και καταγωγής; Υπήρχε ίσως κάτι στην κρυφή γραμματική των αριστερίστικων εμμόνων ιδεών, στις υποκείμενες πολιτικές φαντασιώσεις της Αριστεράς, που θα μπορούσε να εξηγήσει αυτές τα ποταπά ξεσπάσματα αδιαλλαξίας;

Υπάρχει και μια γενεαλογία αυτής της καταθλιπτικής ιστορίας, μια γραμμή ιδεών που μας οδηγεί πίσω στις απαρχές του σύγχρονου σοσιαλισμού και στην εχθρότητά του προς το χρήμα, τις τράπεζες, το κέρδος και τον καπιταλισμό γενικώς. Όχι μόνο ο Μαρξισμός ρίζωσε αναζητώντας μιας καθαρή, αμόλυντη φυσική κοινωνία αλλά και τα νεορομαντικά κινήματα που εξελίχθηκαν στον Φασισμό. Ένας ευσυνείδητος και εξαιρετικά μορφωμένος ιστορικός των σύγχρονων πολιτικών παθών, συμπεριλαμβανομένου του σοσιαλισμού, του σιωνισμού και των αντιστοιχιών τους στο δεξιό άκρο του ιδεολογικού φάσματος, ο Ρόμπερτ Γουίστιτς (ο οποίος διδάσκει στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ) έγραψε μια πραγματεία με όλη τη σημασία της λέξεως σχετικά με τις ανθεκτικές αντισημιτικές τάσεις μέσα στα διάφορα αριστερά επαναστατικά κινήματα. Η πραγματεία δημοσιεύτηκε το 2012 από τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα υπό τον τίτλο “Από την Αμφισημία στην Προδοσία: Η Αριστερά, οι Εβραίοι και το Ισραήλ” και συνιστά απαραίτητο βιβλίο για όποιον θέλει να κατανοήσει τον προφανή παράδοξο αρραβώνα της Αριστεράς με τις ακροδεξιές συνωμοτικές, ξενοφοβικές αυταπάτες.

Αποδεικνύει με ποιο τρόπο πρόσφατες ιδέες σφυρηλάτησαν την πρωτότυπη σοσιαλιστική εικόνα των Εβραίων σαν υποστηρικτών των καπιταλιστικών ενστίκτων και ελαττωμάτων. Ακόμη και πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, μείζονες φιγούρες του Διαφωτισμού εξέφρασαν σταθερές εβραιοφοβικές ιδέες. Στη Γαλλία ο Βολταίρος καθύβριζε τους Εβραίους αδιόρθωτα προσηλωμένους στην φυλή τους, ενώ οι μαθητές του Χέγκελ στη Γερμανία θεωρούσαν τον Ιουδαϊσμό σαν εκ θεμελίων αντιδραστική θρησκεία και εμπόδιο στην ανθρώπινη χειραφέτηση. Ένας άλλος μεγάλος γερμανός φιλόσοφος, ο Γιόχαν Γκότλομπ Φίχτε, διατύπωσε το αξίωμα της ασυμβατότητας μεταξύ γερμανικότητας (ορισμένης με φυλετικά κριτήρια) και των Εβραίων. Από τον Φϊχτε μέχρι τον Ριχάρδο Βάγκνερ και τους προφήτες της γενοκτονίας Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ και Άντολφ Χίτλερ, υπήρχε μια γραμμή νοσηρής ψυχωτικής προσκόλλησης εναντίον των Εβραίων σαν παθογενετικού παράγοντα, συγκρινόμενου με τα βλαβερά έντομα των οποίων η εξόντωση θα εξασφάλιζε την υγεία της κοινότητας του λαού (Volksgemeinschaft).

Ένας από τους πλέον αδιάλλακτους αντισημίτες ήταν ο Μπρούνο Μπάουερ, αρχικά εκλεκτός φίλος του Καρόλου Μαρξ και κατοπινός φιλοσοφικός και πολιτικός του αντίπαλος. Ο ίδιος ο Μαρξ κρατούσε μια αμφιλεγόμενη,, συχνά αμήχανη και εχθρική στάση απέναντι στην εβραϊκή του καταγωγή. Και μάλιστα, στο πρώιμο κείμενό του “Το Εβραϊκό Ζήτημα” του Μαρξ παρουσίαζε τους Εβραίους με τα λιγότερο κολακευτικά λόγια, και τους θεωρούσε ως την ενσωμάτωση κάθε ρομαντικής αγάπης στο μίσος: εγωισμός, μερκαντιλισμός, αναλγησία. Για την άποψη του νεαρού Χέγγελ οι Εβραίοι σήμαιναν καπιταλισμό και η υπέρβαση του εβραϊκού ζητήματος απαιτούσε ια προλεταριακή επανάσταση που θα καταργούσε τον καπιταλισμό και ως εκ τούτου και τον εβραϊκό παράγοντα. Παρ' όλη την άσχημη αντισημιτική του στάση, το πρώιμο κείμενο του Μαρξ έγινε ιερό κείμενο για τους αριστερούς που προσπάθησαν να καταπιαστούν με την εβραϊκή χειραφέτηση και την αφομοίωση. Όλοι τους κληρονόμησαν από τον ιδρυτή την πεποίθηση ότι οι Εβραίοι ήσαν η προσωποποίηση της καπιταλιστικής αδικίας, τους συνέδεαν με την άσπλαχνη πλουτοκρατία και έκαναν έκκληση για μια έσχατη απο-ιουδαιοποίηση της κοινωνίαςς μέσω της έσχατης επαναστατικής αποκάλυψης. Για τον Μαρξ μια αταξική κοινωνία  σήμαινε μια κοινωνία χωρίς Εβραίους ως Εβραίους. Οι στοχασμοί του γύρω από το εβραϊκό ζήτημα ήταν φιλοσοφικά εξωφρενικό, ηθικά επίμεμπτο και κοινωνιολογικά αβάσιμο.

Η ίδια νοσηρή εμμονή λειτούργησε και στους μη-μαρξιστικούς αριστερούς κύκλους, από τον Προυντόν μέχρι τον Μπακούνιν και άλλους αναρχικούς. Ο Γουίστριτς ερευνά διεξοδικά τα όρια μεταξύ άκρας αριστεράς και άκρας δεξιάς με όρους της κοινής τους αντίθεσης προς μία υποτιθέμενη ιουδαιο-πλουτοκρατική συνωμοσία. Οι Ναζί άμβλυναν περαιτέρω αυτόν τον μύθο, ενσωματώνοντάς τον σε μια ευρύτερη Weltanschauung που ενέμενε στην ανάγκη να αντιτίθεται τόσο στον εβραϊκό καπιταλισμό όσο και τον εβραϊκό κομουνισμό. Χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη τις λογικές αντιφάσεις, αυτοί οι μύθοι επέζησαν για δεκαετίες. Στο τέλος της ζωής του, ο Γιόζεφ Στάλιν ήταν πεπεισμένος όσο και ο Χίτλερ ότι ο οίκος του Ρότσιλντ (ή η Γουόλ Στρίτ ως το επόμενο εξελικτικό του στάδιο) βρίσκεται πίσω από όλα τα παγκόσμια ιστορικά γεγονότα.

Η δαινομοποίηση των Εβραίων σαν σύμβολο μιας φρικιαστικής μπουρζουαζίας συνέπεσε, εντός της Αριστεράς, με τις προσπάθειες εβραίων πνευματικών ταγών που είχαν παράλληλα και την ιδιότητα των υψηλόβαθμων μελών, να αρνηθούν τις ρίζες τους. Τέτοιοι πνευματικοί ταγοί ήσαν οι Γκριγκόρι Ζινόβιεφ, Λιέφ Καμένεφ, Γιακόβ Σβέρντλωφ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Ρουθ Φίσερ και η λίστα είναι ατέλειωτη. Τόσο η “Κόκκινη Ρόζα” όσο και ο Λέων Τρότσκυ γεννήθηκαν σε παραδοσιακές εβραϊκές οικογένειες, και οι δύο έκαναν κάθε προσπάθεια να υπερβούν αυτή την κληρονομιά και να υιοθετήσουν μια υπερ-εθνική, πραγματικά παγκόσμια ταυτότητα. Και οι δυο τους πρέσβευαν το μεσσιανικό δόγμα μιας αποκαλυπτικής επανάστασης. Στο κάτω-κάτω της γραφής, οι Μαρξ και Έγκελς ισχυρίζονταν στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ότι οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα. Για ποιο λόγο αυτοί, η Ρόζα και ο Λέων, να έχουν; Δεν προσπάθησαν να αποκρύψουν τις ρίζες τους αλλά τις θεώρησαν άσχετες με την κατά πολύ μεγαλύτερη, την όντως μεγαλειώδη ατζέντα των επαναστατικών τους οραμάτων. Τα πέτυχαν στ' αλήθεια;

Προφανώς, ο εβραϊκός επαναστατικός διεθνισμός απέτυχε. Τόσο οι γερμανοί όσο και οι ρώσοι σοσιαλιστές συνέχιζαν να βλέπουν τους εβραίους επαναστάτες σαν άτομα που τα ανέχονταν αντί για ισότιμα μέλη των εθνικών κομμάτων. Βετεράνοι σοσιαλδημοκράτες όπως ο Άουγκουστ Μπέμπελ και ο Φράτνς Μέρινγκ έιδαν την Ρόζα σαν μια επηρμένη δονκιχωτική φιγούρα. Στον αγώνα του για το δαχτυλίδι της εξουσίας του Λένιν, ο Στάλιν δεν δίστασε να καταφύγει στα αντισημιτικά υπονοούμενα εναντίον του κυρίως αντιπάλου του, του Τρότσκυ (τον οποίο αποκαλούσε Ιούδα) καθώς και άλλων Εβραίων-μελών της Παλαιάς Φρουράς των Μπολσεβίκων. Δημοσίως, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του 1930,ο βοζντ (=αρχηγός) καταδίκαζε τον αντισημιτισμό που όριζε σαν μια σύγχρονη έκδοση του κανιβαλισμού. Ιδιωτικά, αναίσχυντα επιδιδόταν σε αντισημιτικά αστεία με βωμολοχίες. 

Η ρουμάνα σταλινίστρια Άννα Πάουκερ, η υπουργός εξωτερικών της χώρας μεταξύ 1947 και 1952, υπήρξε πρωτίστως και πάνω από όλα ένας στρατιώτης του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Παρέμεινε πιστή στα πιστεύω των μπολσεβίκων παρά τις πολλές φοβερές εμπειρίες, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης του συζύγου της στην ΕΣΣΔ κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εκκαθάρισης, ως εξωμότη και κατασκόπου. Η ίδια η Άννα Πάουκερ συνελήφθη λίγους μήνες αργότερα στις αρχές του 1953. Όταν πληροφορήθηκε πως πέθανε ο Στάλιν το Μάρτιο του 1953 ξέσπασε σε κλάματα.

Η άνοδος του Σιωνισμού συνέβαλε στη ριζοσπαστικοποίηση της αντισημιτικής προκατάληψης της Αριστεράς. Επιπρόσθετα, ανίκανη να προβλέψει το Ολοκαύτωμα (ο Τρότσκυ υπήρξε η μοναδική αξιοσημείωτη εξαίρεση), η Αριστερά παρέμενε προσκολλημένοι στο φθαρμένο δόγμα της. Η εμφάνιση του κράτους του Ισραήλ δημιούργησε μαι νέα πραγματικότητα την οποία η αριστερά επέλεξε είτε να αγνοήσει είτε να το διαστρέψει μέχρι του σημείου να το κάνει μια γκροτέσκικη καρικατούρα. Αντί για την παραδοσιακή ταύτιση με τον αουτσάιντερ, η ριζοσπαστική αριστερά αποφάσισε ότι το Ισραήλ παριστά τον καπιταλισμό στη χειρότερη εκδοχή του, είναι μία νέα μορφή αποικιοκρατίας και ρατσισμού.

Απηχώντας τις προηγούμενες ανοησίες, μερικοί από αυτούς που πρωταγωνίστησαν σε αυτές τις στάσεις συνέβη να είναι και οι ίδιοι Εβραίοι. 
Από μια άποψη είναι σαν να αρνούνται οι άνθρωποι να μάθουν από την ιστορία τους. Ίσως αντί για “άνθρωποι” να πρέπει να πω “διανοούμενοι”: ένα είδος που απαρτίζεται από άτομα πολύ συχνά ξελογιασμένα (ή με τη λαχτάρα να ξελογιαστούν) από τα τραγούδια των Σειρήνων του ουτοπισμού.

Τα τελευταία χρόνια, οι αριστερίστικες προκαταλήψεις, τα στερεότυπα και οι αυταπάτες που αφορούν τους Εβραίους, τον Ιουδαϊσμό και το Κράτος του Ισραήλ έχουν αυξηθεί και πολλαπλασιαστεί. Και η ειρωνεία είναι ότι οι περισσότεροι από όσους προωθούν και υπερασπίζονται παρόμοιες μισαλλόδοξες, συνωμοτικές απόψεις δεν έχουν ιδέα πως ανακυκλώνουν αποκλειστικά τα δολοφονικά οράματα του Αδόλφου Χίτλερ και του Ιωσήφ Στάλιν για έναν κόσμο χωρίς Εβραίους.



Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Ο Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων) και η πρώιμη Εθνική αναγέννηση του Μεσαιωνικού Ελληνισμού | Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Ο Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων) και η πρώιμη Εθνική αναγέννηση του Μεσαιωνικού Ελληνισμού | Θέματα Ελληνικής Ιστορίας: Καθημερινό διαδικτυακό περιοδικό με Θέματα Ελληνικής και Παγκόσμιας Ιστορίας
Οι Πολύθεοι

Του Κωστή Παλαμά 

(Αφιερωμένο στον Γεώργιο Γεμιστό Πλήθωνα, του οποίου τα εθνεγερτικά και ανθρωπιστικά  συγγράμματα έκαψε ο ελέω Μωάμεθ Πορθητή πατριάρχης  Σχολάριος-Γεννάδιος...) 

Επιμέλεια κειμένων Κ. Ντουντουλάκης


Μακαρισμένος εσύ που μελέτησες 
να τον ορθώσης απάνω στους ώμους σου 
το συντριμμένο ναό των Ελλήνων! 
Του Νόμου τ’ άγαλμα σταίνεις κορώνα του, 
στις μαρμαρένιες κολώνες του σκάλισες 
τους λογισμούς των Πλωτίνων. 

  Είδες τον κόσμο κι ατέλειωτο κι άναρχο, 
ψυχών και θεών, μαζί κύριων και υπάκουων, 
σφιχτοδετά κρατημένη αρμονία. 
Των καπνών και των ίσκιων τα είδωλα 
παραμερίζοντας όλα,
 ίσα τράβηξες προς την Αιτία 
και σε κρυψώνα ιερό, σωπαίνοντας έσπειρες, 
έξω απ’ το μάτι του βέβηλου 
κι έπλασες λιόκαλη εσύ Σπαρτιάτισσα 
τη θυγατέρα σου την Πολιτεία. 


Στους χριστιανούς τους μισόζωους ανάμεσα 
ξαναζωντάνεψες Όλυμπους άγνωρους, 
έθνη καινούριων αθανάτων κι άστρων, 
μέσα σε σένα Λυκούργοι και Πλάτωνες 
απαντηθήκαν, 
το λόγο ξανάνιωσες των Ζωροάστρων. 


Κι αφού το τέκνο μεγάλωσες, ένιωσες 
τότε μονάχα την κούραση, κ΄ έγυρες 
ζωή κατόχρονη ισόθεης σκέψης, 
κι αλαφροπήρε σε ο θάνατος κ’ έφυγες 
το μυστικό, τρισμκάριε, τον ίακχο 
με τους Ολύμπιους θεούς να χορέψης. 
Σοφός, κριτής και προφήτης μας μοίρασες 
από το γάλα που εσένα σε πότισε 
της Ουρανίας Αφροδίτης η ρώγα. 


 Του κόσμου αφήνεις το τέκνο, το θάμα σου 
μα ο μισερός κι ο στραβός κι ο ζηλόφτονος 
λυσσομανάει και το ρίχνει στη φλόγα. 
Όμως ο αέρας τριγύρω στη φλόγα σου 
πνοή σοφίας κι αλήθειες πνοή γίνεται, 
κι από τη θράκα της φλόγας πετάχτη 
στον ήλιο ολόισα ένας νους μεγαλόφτερος 
τ’ αποκαϊδια σου κρύβουμε γκόλφια μας, 
και θησαυρός της φωτιάς σου είν’ η στάχτη! 


Μερικοί από τους   διωγμούς του αιμοσταγούς αυτοκρατορικού, παπικού και πατριαρχικού  "χριστιανισμού" κατά της ελληνικής  κοσμοθέασης  και της επιστημονικής σκέψης: 

Το 302 μ.Χ. ο «νεοφώτιστος» Χριστιανός βασιλιάς της Αρμενίας Τιριδάτ Γ΄, ο επονομαζόμενος Μέγας, υπό την επιρροή του προφήτη Ελάϊα, διατάσει τη σφαγή του εθνικού ιερατείου και τη μετατροπή όλων των εθνικών ναών της επικράτειάς του σε εκκλησίες ή οίκους κηρύγματος. Ταυτόχρονα, διατάσει την πυρπόληση όλων των βιβλιοθηκών της Αρμενίας, που είχαν ιδρυθεί αιώνες πριν από τους ελληνιστές ηγεμόνες της χώρας, με την αιτιολογία πως αποτελούν «κιβωτούς δαιμονικής γνώσεως».
Το 304 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εκδίδει έδικτο με το οποίο διατάσσει τη συλλογή και καταστροφή όλων των χριστιανικών βιβλίων δια πυρράς.
Ο «νεοφώτιστος» αυτοκράτορας και .."άγιος" Κωνσταντίνος (306-337 μ.Χ.) φονέας του ίδιου του γιου του Κρίσπου και της συζύγου του Φαύστας, επιτρέπει στους Χριστιανούς επισκόπους και μοναχούς να λεηλατήσουν και να κατεδαφίσουν τα αρχαία ελληνικά μνημεία και να πυρπολήσουν ελληνικά συγγράμματα. Ακόμη και οι κάτοχοι τέτοιων συγγραμμάτων ρίχνονται στις φλόγες. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του φιλοσόφου Σώπατρου, που ρίχνεται στην πυρά μαζί με τους ανεκτίμητους θησαυρούς της προσωπικής του βιβλιοθήκης.
Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ουλεντιανός καταστρέφει όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων που μπόρεσε να εντοπίσει. Ιδιαίτερο μένος επιδεικνύει ενάντια στα βιβλία που αναφέρονται στην τέχνη και το δίκαιο.
Το 364 μ.Χ. ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης της Αντιόχειας που είχε ιδρύσει ο Ιουλιανός.
Το 370 μ.Χ., στα πλαίσια ενός μεγάλου διωγμού κατά των Εθνικών σε ολόκληρη την Ανατολική Αυτοκρατορία, ο αυτοκράτορας Βάλης προστάζει την πυρπόληση όλων των εθνικών βιβλίων που είχαν διασωθεί σε ιδιωτικές συλλογές των κατοίκων της Αντιόχειας. Σωροί βιβλίων καίγονται δημόσια στις πλατείες και οι ιδιοκτήτες τους θανατώνονται η βασανίζονται.
Το 389 μ.Χ. πλήθη μοναχών της ερήμου εισβάλουν στις πόλεις της Μέσης Ανατολής καταστρέφοντας αγάλματα, βωμούς και ιερά, καίγοντας ταυτόχρονα όλες τις δημόσιες βιβλιοθήκες.
Το 391 μ.Χ., μετά από μια αποτυχημένη εξέγερση Εθνικών στην Αλεξάνδρεια με επικεφαλής τον φιλόσοφο Ολύμπιο, οι εξεγερμένοι καταφεύγουν στο ιερό του Σεράπιδος. Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος δίνει εντολή να συντριβεί το περίφημο άγαλμα του Σέραπι και να ισοπεδωθεί το ιερό. Οι Χριστιανοί καταλαμβάνουν το ιερό, το ισοπεδώνουν και πυρπολούν την ονομαστή βιβλιοθήκη του που φιλοξενούσε τμήμα της θρυλικής συλλογής της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.
Το 398 μ.Χ. η Τέταρτη Σύνοδος της Καρθαγένης απαγορεύει ακόμη και στους επισκόπους την ανάγνωση των βιβλίων των Εθνικών. Σε Δύση και Ανατολή, αμέτρητα φιλοσοφικά και επιστημονικά βιβλία του προχριστιανικού κόσμου ρίχνονται στην πυρά.
banned-books
Το 402 μ.Χ. ο γερμανικής καταγωγής κυριότερος σύμβουλος και αρχιστράτηγος του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ονώριου, Στελίχων, ρίχνει στην πυρά τα περίφημα σιβυλλικά βιβλία.
Την ίδια περίπου περίοδο πυρπολούνται στη Βηρυτό αρχαία κείμενα με πρωτοβουλία Χριστιανών εκκλησιαστικών συγγραφέων.
Στις 24 Αυγούστου του 410 μ.Χ., ο Αλάριχος καταλαμβάνει τη Ρώμη και επί τρεις ημέρες τα στρατεύματά του λεηλατούν τους θησαυρούς της πόλης, καταστρέφοντας τα έργα τέχνης και τα βιβλία των Εθνικών.
Το 415 μ.Χ., με προτροπή του επισκόπου Κύριλλου, ο χριστιανικός όχλος της Αλεξάνδρειας πυρπολεί την μέγιστη των βιβλιοθηκών και οδηγεί την πρύτανή της, μαθηματικό και  φιλόσοφο Υπατία μπροστά στην πατριαρχική εκκλησία του Αγίου Μιχαήλ κι αφού την τεμαχίζουν και περιφέρουν τα κομμάτια της στους δρόμους της πόλης, τα καινε τελικά μαζί με τα συγγράμματά της στη θέση Κυναρών.
Το 448 μ.Χ. ο Θεοδόσιος διατάσει να παραδοθούν στις φλόγες όλα τα «αντιχριστιανικά» βιβλία. Εξέχουσα θέση στις πυρές που ανάβουν σε όλη την επικράτεια είχαν τα βιβλία του Νεοπλατωνικού φιλοσόφου Πορφύριου, που ασχολούταν με τη φύση του Χριστιανισμού.
Το 500 μ.Χ., μετά από ένα ξέσπασμα εσχατολογικής υστερίας που προαναγγέλλει την επικείμενη έλευση της συντέλειας του κόσμου, ανάβουν πυρές για να καταστραφούν όλα τα βιβλία των Εθνικών που είχαν διασωθεί από προγενέστερες διώξεις. Αποτέλεσμα αυτής της υστερίας κατά των βιβλίων ήταν ότι από το 500 έως το 1100 μ.Χ. σχεδόν κανένα βιβλίο δεν παρήχθη, ενώ το ίδιο διάστημα δεν κυκλοφορούσαν περισσότεροι από 600 τόμοι σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Το 529 μ.Χ., με εντολή του Ιουστινιανού, κλείνουν όλες οι φιλοσοφικές σχολές της Αθήνας. Την ίδια στιγμή στην Κωνσταντινούπολη, όπως μας πληροφορεί ο Ιωάννης Μαλάλας στη Χρονογραφία του, γίνονται επιδρομές σε κατοικίες και έρευνες για την κατάσχεση βιβλίων και έργων τέχνης της Κλασικής Εποχής. Οι κάτοχοι αυτών των πολιτιστικών θησαυρών διαπομπεύονται στους δρόμους της βασιλεύουσας και τα βιβλία των συλλογών τους ρίχνονται στην πυρά.
Το 556 μ.Χ. ο Ιουστινιανός στέλνει στην Αντιόχεια τον φοβερό ιεροεξεταστή Αμάντιο που συλλαμβάνει, βασανίζει και θανατώνει τους εναπομείναντες Εθνικούς της πόλεως και καιει όλες τις ιδιωτικές βιβλιοθήκες.
forbidden
Το 590 μ.Χ., αμέσως μόλις ο πάπας Γρηγόριος, ο επονομαζόμενος Μέγας, καταλαμβάνει τον παπικό θώκο, διατάσει την πυρπόληση της Βιβλιοθήκης του Παλατινού Απόλλωνος και όλων των άλλων βιβλιοθηκών της Ρώμης όπου φυλάσσονταν αναρίθμητα χειρόγραφα κλασικών συγγραφέων, «για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία τους από τη Βασιλεία των Ουρανών»!
Το 727 μ.Χ., ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Α΄ δίνει εντολή να πυρποληθεί η Οικουμενική Σχολή, το σημαντικότερο πνευματικό ίδρυμα του Βυζαντίου, όπου στεγάζονταν βιβλιοθήκη με ανεκτίμητους αρχαιοελληνικούς πολιτιστικούς θησαυρούς. Ο αυτοκράτορας προστάζει επίσης να καούν ζωντανοί μαζί με τα βιβλία και όλοι οι διανοούμενοι και οι διδάσκαλοι του ιδρύματος. Έτσι, το κτίριο περικυκλώνεται από ένοπλους στρατιώτες, που παρεμποδίζουν την έξοδο του προσωπικού της Σχολής κατά τη διάρκεια της πυρκαγιάς.
Το 1073 μ.Χ. ο πάπας Γρηγόριος Ζ΄ προστάζει να πυρποληθούν όλα τα βιβλία των αρχαίων Ελλήνων που αναφέρονται στον έρωτα, χαρακτηρίζοντάς τα αισχρά και ακόλαστα. Έτσι ρίχνονται στην πυρά τα έργα της Σαπφώς, του Αλκαίου, του Δίφιλου, του Ανακρέωντα, της Ήρινας, του Μίμνερμου, του Απολλόδωρου, του Μένανδρου κ.ά.
Το 1139 μ.Χ. ο αυγουστινιανός μοναχός Αρνάλδος της Μπρέσια, που είχε καταγγείλει τη μανία της χριστιανικής εκκλησίας για πλουτισμό και παγκόσμια κυριαρχία, διώκεται από τον πάπα Ιννοκέντιο Β΄ και τα βιβλία του παραδίδονται στην πυρά.
Το 1210 μ.Χ. ο πάπας Ιννοκέντιος Γ΄ απαγορεύει κάθε ασχολία με τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Στο Παρίσι καίγονται ζωντανοί δεκάδες πανθεϊστές Αμαλρικιανοί και παραδίδονται στην πυρά τα βιβλία του αριστοτελικού φιλοσόφου Ντέιβιντ Ντινάν.
INDEX
Το 1248 μ.Χ. συντάσσεται για πρώτη φορά ειδικός κατάλογος με τα απαγορευμένα βιβλία, αρχαία κείμενα και επιστημονικά συγγράμματα, ο διαβόητος Index...
Το 1258 μ.Χ. οι Μωαμεθανοί Μογγόλοι καταλαμβάνουν και καταστρέφουν τη Βαγδάτη και πυρπολούν όλες τις ονομαστές βιβλιοθήκες της.
Το 1452 μ.Χ. ο πατριάρχης Σχολάριος καίει στην αυλή του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τα έργα του φιλόσοφου Πλήθωνος Γεμιστού. Την ίδια πράξη θα επαναλάβει και μερικά χρόνια αργότερα, το 1463, καίγοντας τα νέα αντίτυπα των συγγραμμάτων του Πλήθωνα.
Το 1497 μ.Χ. οι ιεροεξεταστές καινε σε τεράστιες πυρές στη Φλωρεντία αρχαία βιβλία και ποιητικές συλλογές, μαζί με γυναικεία κοσμήματα, μουσικά όργανα και πίνακες ζωγραφικής.
Στις 8 Φεβρουαρίου του 1600 μ.Χ. καταδικάζεται σε θάνατο στην πυρά ο Ιταλός φιλόσοφος Τζιορντάνο Μπρούνο. Τα βιβλία του καίγονται μπροστά στα σκαλοπάτια του Αγίου Πέτρου κι ο ίδιος παραδίδεται στις φλόγες στο Κάμπο ντεϊ Φιόρι στις 27 Φεβρουαρίου, εν μέσω λιτανειών.
Το 1633 μ.Χ. ο Γαλιλαίος καταδικάζεται από την Ιερά Εξέταση σε ισόβια δεσμά και «ισόβιο σιωπή», επειδή τόλμησε να προτείνει το ηλιοκεντρικό σύστημα του Αρίσταρχου του Σάμιου (και των επιστημονικών γνώσεων των αρχαίων Ελλήνων που αποδεικνύει η εύρεση του "υπολογιστή των Αντικυθήρων") ότι η Γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος κι ότι περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Τα βιβλία του ρίχνονται στην πυρά.
Το 1798 μ.Χ. ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ αφορίζει τον Ρήγα Φεραίο και καταδικάζει τα βιβλία του ως «τοις δόγμασι της Ορθοδόξου πίστεως εναντιούμενα».

Το 1866 μ.Χ. η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας αναθεματίζει τον Ε. Ροΐδη και το βιβλίο του Πάπισσα Ιωάννα, ζητώντας από το ελληνικό κράτος την ποινική δίωξη του συγγραφέα!...



Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες

Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονεςΟι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες

Κεφαλής Χρήστος

Σελ.: 384
Σχήμα: 17 x 24
ISBN: 978-960-499-133-4
Τιμή: 19,00 €
Τιμή online: 17,27 €


  Προσθήκη στο καλάθι
1η έκδοση Ιούνιος 2015

Η μεγάλη επανάσταση του 20ού και του 21ου αιώνα στις φυσικές επιστήμες άλλαξε την εικόνα μας για τον κόσμο. Η σχετικότητα, η κβαντομηχανική, η κοσμολογία της μεγάλης έκρηξης και οι πρόσφατες θεωρίες των χορδών και των βρόχων ανέτρεψαν εκ βάθρων την παλιά, στατική και μηχανιστική κοσμοαντίληψη της κλασικής φυσικής, οικοδομώντας μια ιστορική και υλιστική εικόνα της φύσης. Η βιολογία ολοκλήρωσε το έργο τού Δαρβίνου, αποκαλύπτοντας τα μυστικά της ζωής.

Στο Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες ο Χρήστος Κεφαλής εξετάζει τη συνεισφορά των πιο επιφανών φυσικών επιστημόνων που θεμελίωσαν και προώθησαν τη μεγάλη επιστημονική επανάσταση, από τον Αϊνστάιν και τον Μπορ ως τον Χόκινγκ και τους άλλους σύγχρονους συνεχιστές τους. Επιχειρηματολογεί ότι η εικόνα του κόσμου που προκύπτει από τις ανακαλύψεις τους έχει στο επίκεντρό της τις έννοιες της αντιφατικότητας, της αυθυπαρξίας και της αυτοεξέλιξης της φύσης, που βρίσκονται στη βάση της μαρξιστικής διαλεκτικής. Ταυτόχρονα υπογραμμίζει τα αθεϊστικά και ριζοσπαστικά συμπεράσματα που συνάγουν από τις θεωρίες τους οι κορυφαίοι φυσικοί.

Στο βιβλίο εξετάζονται συνολικά 23 κορυφαίοι επιστήμονες του 20ού και του 21ου αιώνα. Ο αναγνώστης θα βρει κείμενα για τον Αϊνστάιν, τους πρωταγωνιστές της κβαντικής θεωρίας, Μπορ, Χάιζενμπεργκ, Ντιράκ, και τους συνεχιστές τους Φάινμαν και Γκελ-Μαν. Οι εξελίξεις στην κοσμολογία παρουσιάζονται μέσα από το έργο των Χόκινγκ, Λίντε, Γκαθ, Τούροκ και Στάινχαρντ, αλλά και του Ιμάνουελ Καντ, ο οποίος είχε προκαταλάβει πολλές από τις σύγχρονες ιδέες. Οι προσπάθειες για την ενοποίηση των θεμελιωδών φυσικών δυνάμεων, μέσα από τις θεωρίες των χορδών, των βρόχων, κ.ά., συζητούνται με αναφορά στο έργο των Γουάινμπεργκ, Κάκου, Σβαρτζ, Γκριν, Γκρος, Γουίτεν, Σμόλιν και Ροβέλι. Το βιβλίο ολοκληρώνεται με μια επισκόπηση της συμβολής τριών κορυφαίων βιολόγων, Κρικ, Μάιρ και Ντόκινς.

Ο συγγραφέας επιχειρεί έτσι να αναδείξει τη διαδοχή των επιστημονικών θεωριών ως μια διαλεκτική ανέλιξη αλληλένδετων στιγμών προς την ενιαία γνώση της φύσης.
 
Παρουσίαση στην Αυγή
Η διαλεκτική της φύσης απασχόλησε στο παρελθόν κορυφαίους μαρξιστές όπως ο Ένγκελς και ο Λένιν. Τι έχουν όμως να μας πουν για το θέμα οι ίδιοι οι φυσικοί επιστήμονες, ιδιαίτερα οι πρωταγωνιστές της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης του 20ού αιώνα; Το έργο και οι ιδέες τους έχουν διαλεκτικό περιεχόμενο και αν ναι, σε τι συνίσταται και πώς το συνέλαβαν οι ίδιοι;
Ένα πρόσφατο βιβλίο του Χρήστου Κεφαλή, Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες (...) επιχειρεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα. (...) Κεντρική θέση του έργου είναι ότι η εικόνα της φύσης που οικοδομεί η σύγχρονη φυσική επιστήμη έχει στο επίκεντρό της τις έννοιες της αντιφατικότητας, της αυθυπαρξίας και της αυτοεξέλιξης της φύσης, που βρίσκονται στη βάση της μαρξιστικής διαλεκτικής. Ταυτόχρονα υπογραμμίζονται τα αθεϊστικά και ριζοσπαστικά συμπεράσματα που συνάγουν από τις θεωρίες τους οι κορυφαίοι φυσικοί, ως πηγαίοι διαλεκτικοί.
Ο αναγνώστης θα βρει στο βιβλίο πλήθος καταδείξεις της διαλεκτικής της φύσης μέσα από το έργο των μεγάλων επιστημόνων, η οποία, σύμφωνα με τον συγγραφέα, συνίσταται στη θεμελιώδη αντιφατικότητα κάθε οντότητας και κάθε υπαρκτού. Έκφρασή της στο συμπαντικό επίπεδο είναι η ισοδυναμία της μάζας και της ενέργειας που καθιέρωσε η σχετικότητα του Αϊνστάιν, ενώ στο μικρόκοσμο η αντιφατικότητα εκφράζεται με το δυισμό του σωματιδίου και του κύματος, που διατύπωσαν οι θεμελιωτές της κβαντομηχανικής, Χάιζενμπεργκ και Μπορ. Η θεωρία της μεγάλης έκρηξης, επεξεργασμένη στη σύγχρονή της μορφή από τους Χόκινγκ, Λίντε, Τούροκ, κ.ά., μας παρουσιάζει την αντιφατικότητα ιστορικά, με την έννοια της ενότητας των θεμελιωδών δυνάμεων στη στιγμή της μεγάλης έκρηξης, η οποία σπάει στη συνέχεια, αποκαλύπτοντας τον αντιθετικό τους χαρακτήρα. Οι πρόσφατες θεωρίες των χορδών και των βρόχων, με πρωτεργάτες θεωρητικούς φυσικούς όπως οι Γκριν, Σβαρτζ, Γουίτεν, Σμόλιν, κ.ά., εισάγουν την αντιφατικότητα στον ίδιο τον χωροχρόνο, που όπως τα κβαντικά σωματίδια αποδεικνύεται απροσδιόριστος αλλά και πρωταρχικά ασυνεχής.
Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ.
Κοσμάς Κέφαλος, Αυγή, 4.05.2015
Παρουσίαση στο iskra.gr
Η ενασχόληση με ένα βιβλίο που ξεφεύγει από τα όρια του επιστημονικού μας πεδίου περιέχει πάντα τον κίνδυνος να μιλάμε «επί παντός επιστητού». Ταυτόχρονα αποτελεί μια «πρόκληση» αλλά και «πρόσκληση» για άνοιγμα των οριζόντων σε νέα πεδία της γνώσης. Το βιβλίο του Χρήστου Κεφαλή «Οι Μεγάλοι Φυσικοί Επιστήμονες»1 που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις Εκδόσεις «Τόπος», παρουσιάζει ενδιαφέρον διότι δεν είναι ένα βιβλίο μόνο για ειδικούς, αλλά και για όσους αναζητούν επιστημονική απάντηση σε φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα, έχοντας ως μεθοδολογικό πλαίσιο την κοσμοθεωρία του μαρξισμού, τον διαλεκτικό και ιστορικό υλισμό.

Στόχος του βιβλίου του Χ. Κεφαλή, είναι να παρουσιάσει τις εξελίξεις στις φυσικές επιστήμες στον 20ό αιώνα και να καταδείξει τον υλιστικό και αθεϊστικό τους χαρακτήρα και τη σημασία τους από την άποψη της ανανέωσης και εμπλουτισμού της μαρξιστικής διαλεκτικής. Με την πρωτοτυπία και τον πλούτο των προσεγγίσεών του, το συγκεκριμένο βιβλίο, ωθεί σε αναζητήσεις και προβληματισμούς στα μεγάλα θέματα γνώσης, ερμηνείας και αλλαγής του κόσμου.(...)
Διαβάστε όλη την παρουσίαση εδώ
Γράφει ο Γιάννης Τόλιος, iskra.gr, 05.06.15
Παρουσίαση στη συνδρομητική ιστοσελίδα του ΑΠΕ-ΜΠΕ
Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες - Μια μελέτη για 23 σταρ των νόμων του κόσμου
Το έργο 23 σταρ της Φυσικής επιστήμης στον 20ο και 21ο αιώνα εξετάζει, υπό το φως της διαλεκτικής θεωρίας, ο χημικός Χρήστος Κεφαλής, στο βιβλίο του "Οι μεγάλοι φυσικοί επιστήμονες", που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Τόπος. Γεννημένος το 1963, απόφοιτος του χημικού τμήματος της φυσικομαθηματικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού "Μαρξιστική Σκέψη", παρουσιάζει την συνεισφορά των χαρισματικών φυσικών, που δημιούργησαν την μεγάλη επιστημονική επανάσταση κόντρα στις μυθολογικές και μεταφυσικές ερμηνείες του κόσμου.
Θεαματικές, απρόβλεπτες, συχνά αινιγματικές ανατροπές, αγκάλιασαν την φυσική, την κοσμολογία, τη βιολογία, τονίζει στον πρόλογο του, επισημαίνοντας ότι ήταν η εποχή της σχετικότητας, της κβαντομηχανικής, της μεγάλης έκρηξης και των θεωριών των χορδών και των βρόχων, αλλά και της ανακάλυψης του DNA.
"Μέσα από αυτόν τον κυκεώνα, αναδύθηκε βαθμιαία μια ενιαία, αρμονική κοσμοεικόνα, που δίνει έμφαση στην καθολική ιστορικότητα της ύπαρξης. Χάρη στο έργο των κορυφαίων εκπροσώπων της, από τον Αϊνστάιν και τον Χάιζενμπεργκ ως τον Χόκινγκ και τον Ντόκινς, η επιστήμη αποκάλυψε τα μυστικά της φύσης και της ζωής, του μικρόκοσμου και του Σύμπαντος", επισημαίνει.
Υπογραμμίζοντας την διπλή υπόσταση του βιβλίου, αναφέρει πως ταυτόχρονα, η επιστημονική επανάσταση θεμελίωσε ένα νέο ρεύμα φιλοσοφικών ιδεών, φορείς του οποίου υπήρξαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της, οι οποίοι αποδείχτηκαν λαμπροί στοχαστές.
Στις 382 σελίδες του πονήματος παρελαύνουν οι σημαιοφόροι της γνώσης: ο Γερμανοεβραίος Αλμπερτ Αϊνστάιν, ο Δανός Νιλς Μπορ, ο Γερμανός Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ο Ελβετοάγγλος Πολ Ντιράκ, ο Ρωσοαμερικανός Ρίτσαρντ Φάινμαν, ο αμερικανοεβραίος Μάρει Γκελ-Μαν και άλλοι.
Το βιβλίο ξεκινάει με τον Αϊνστάιν, γεννημένος στο Ουλμ της Γερμανίας το 1879, μεγάλωσε στο Μόναχο και αργότερα, όταν η επιχείρηση του πατέρα του χρεοκόπησε, μετανάστευσε οικογενειακώς στο Μιλάνο, στην Πάβια και στη Ζυρίχη, όπου σπούδασε μαθηματικά και φυσική. Το 1905, ολοκληρώνοντας το διδακτορικό του, δημοσίευσε την εργασία του για την θεωρία της σχετικότητας που τον έκανε γνωστό παγκοσμίως. Το ίδιο έτος ασχολήθηκε με την στατιστική μηχανική και την κβαντική θεωρία. Το 1911 αναδείχθηκε καθηγητής στην Πράγα. Το 1921 επισκέφτηκε την Αμερική, την ίδια χρονιά που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για την ερμηνεία του φωτοηλεκτρικού φαινομένου. Εκ τότε περιόδευσε σε πολλές χώρες της Ασίας. Επέστρεψε στην Γερμανία αλλά τον Δεκέμβριο του 1932 αναγκάστηκε να επιστρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω των απειλών κατά της ζωής του από τους Ναζί. Καθηγητής στο Πρίνστον καταπιάστηκε με το πρόβλημα της ενοποίησης των φυσικών δυνάμεων. Ο Αϊνστάιν, αυτός ο έξοχος βιολιστής, δεν υπήρξε μόνο επιστήμονας των εργαστηρίων αλλά αναδείχθηκε σε ακτιβιστή της εποχής του παλεύοντας για την ειρήνη, αναγνωρίζοντας τον σοσιαλισμό ως μόνη διέξοδο από την σύγχρονη κρίση του πολιτισμού.
Ο συγγραφέας μετά τα βιογραφικά στοιχεία, αναλύει εν εκτάσει την θεωρία της σχετικότητας που βασίστηκε σε δύο αξιώματα. Πρώτο : οι νόμοι της φύσης είναι οι ίδιοι για όλους τους παρατηρητές σε ευθύγραμμη ομαλή κίνηση. Και δεύτερο: η ταχύτητα του φωτός στο κενό είναι σταθερή, δηλαδή η μέτρηση της δεν εξαρτάται από την κίνηση του παρατηρητή.
Η μελέτη αυτή βασίζεται στην υλιστική διαλεκτική και στις δύο της όψεις: στην κοινωνική εξέλιξη και στην λογική μεθοδολογία. Ο επίλογος αφορά "την διαλεκτική αντίφαση" και την ενότητα των αντιθέσεων: δράση, αλληλεπίδραση, δύναμη στο χώρο, στον χρόνο και την ιστορία.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!
Γράφει ο Κώστας Μαρδάς, ΑΠΕ-ΜΠΕ, 22.06.15

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Τα επιτεύγματα της ΕΣΣΔ την περίοδο Ι ΣΤΑΛΙΝ (Η άλλη άποψη)

Η άλλη άποψη...

Ψυλλάκης Σταύρος Άλλος Δρόμος δεν υπήρχε

“Μαθαίνεις” Jorge Luis Borges

Μετά από λίγο μαθαίνεις την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια


Και αρχίζεις να μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις… με κάθε αντίο μαθαίνεις…