Η προπαγάνδα περί "αποκεντρωμένου" ηλεκτρονικού νομίσματος: χρήση της τεχνολογίας για ένταση της ασυδοσίας των ισχυρών όσο εξακολουθεί η υφιστάμενη δομή ισχύος

Ο έλεγχος των αλγορίθμων και η παγίδα της νομισματικής και ηλεκτρονικής "αποκέντρωσης"

Επικαιροποιημένα στοιχειώδη αξιώματα Πολιτικής Οικονομίας και Θεωρίας Δικαίου

Απαντήσεις της ΑΙ σε καίρια ερωτήματα-παράθεση επιστημονικής τεκμηρώσης και βιβλιογραφίας απέναντι στην επικίνδυνη αυτή προπαγάνδα 

Επιμέλεια: Κώστας Ντουντουλάκης 

Στη σύγχρονη συζήτηση για την οικονομία και τη διακυβέρνηση, η τεχνολογία του blockchain παρουσιάζεται συχνά ως η απόλυτη θεσμική πανάκεια. Οι υποστηρικτές της υπόσχονται έναν κόσμο χωρίς μεσάζοντες, όπου ο «αποκεντρωμένος ηλεκτρονικός έλεγχος» θα καταστήσει περιττές τις παραδοσιακές δομές εξουσίας, από τις κεντρικές τράπεζες έως τους διεθνείς νομισματικούς οργανισμούς. Ωστόσο, η θεωρία αυτή προσκρούει σε έναν θεμελιώδη κανόνα της πολιτικής οικονομίας: καμία κατεστημένη οικονομική και πολιτική ελίτ δεν εκχωρεί οικειοθελώς τα προνόμιά της εξαιτίας μιας τεχνολογικής καινοτομίας. Η εξουσία δεν είναι ένα τεχνικό πρόβλημα προς επίλυση μέσω κώδικα, αλλά προϊόν συσχετισμού δυνάμεων, θεσμικής συγκρότησης και ελέγχου των μηχανισμών επιβολής. [1, 2]

Η ψευδαίσθηση της αποκέντρωσης: Από τους παραδοσιακούς στους «τεχνο-ολιγάρχες»

Η ρητορική περί μεταφοράς του ελέγχου στους πολίτες παραβλέπει την εγγενή τάση των ψηφιακών δικτύων προς τη συγκέντρωση ισχύος. Στην πράξη, η λήψη αποφάσεων στα δήθεν αποκεντρωμένα συστήματα μετατοπίζεται ταχύτατα προς εκείνους που διαθέτουν τη μεγαλύτερη κεφαλαιακή ισχύ και την απαραίτητη υπολογιστική υποδομή. Αντί, λοιπόν, για τον εκδημοκρατισμό της οικονομίας, γινόμαστε μάρτυρες μιας ανακατανομής της ισχύος στο εσωτερικό της ίδιας της ελίτ: από τους παραδοσιακούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς σε μια νέα, ανέλεγκτη τάξη ψηφιακών διαχειριστών. Χωρίς τη θεσμική θωράκιση ενός κράτους που λειτουργεί προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ο απλός πολίτης παραμένει εκτεθειμένος σε κέντρα αποφάσεων που στερούνται δημοκρατικής νομιμοποίησης. [1]

Το επιχείρημα των «ονομαστικών αξιών» και η παγίδα της παραγωγής

Αναλυτές του χώρου, όπως ο Ηλίας Μιχαλάς, βασίζουν την επιχειρηματολογία τους στο «νομισματικό μάρκετινγκ», υποστηρίζοντας ότι το παραδοσιακό κλασματικό χρήμα (το χρήμα των τραπεζών) και οι αγορές ανταλλάσσουν απλώς ονομαστικές αξίες (χρηματιστηριακές/λογιστικές) και όχι πραγματικές αξίες της παραγωγικής διαδικασίας. Η υπόσχεση του blockchain εδώ είναι ότι μπορεί να «κλειδώσει» την πραγματική παραγωγή (π.χ. αγροτικά προϊόντα, ενέργεια) απευθείας σε ψηφιακά συμβόλαια (smart contracts) χωρίς τη μεσολάβηση του τραπεζικού συστήματος.

Εδώ ακριβώς, όμως, κρύβεται η συστηματική πολιτική παγίδα:
Ποιος εγγυάται ότι η ψηφιακή ονομαστική αξία στην οθόνη αντιστοιχεί στην πραγματική παραγωγή στο χωράφι ή στο εργοστάσιο; Αν υπάρξει απάτη, ανωτέρα βία ή κλοπή, με ποια δύναμη επιβολής και με ποιους θεσμούς ένα «αποκεντρωμένο» δίκτυο θα δικαιώσει τον παραγωγό ή τον καταναλωτή;

Οι παραδοσιακοί πανίσχυροι θεσμοί (κράτη, κεντρικές τράπεζες, δικαστήρια) δεν πρόκειται να πιαστούν κορόιδα. Αν δεν υπάρχει μια κεντρική, θεσμοθετημένη εξουσία που να ελέγχεται από την κοινωνία και να έχει τη νόμιμη δύναμη εξαναγκασμού και επιβολής του νόμου, η σύνδεση του blockchain με την πραγματική παραγωγή καταρλέει. Μετατρέπεται σε ένα ακόμα ψηφιακό καζίνο ονομαστικών αξιών, όπου κερδίζει ο ισχυρότερος.

Ο τεχνοφεουδαρχισμός ως σύστημα παγκόσμιας εξαπάτησης και ελέγχου

Σε αυτό το σημείο αποκαλύπτεται η βαθύτερη διάσταση της απάτης, η οποία περιγράφεται στη σύγχρονη πολιτική οικονομία με τον όρο τεχνοφεουδαρχισμός. Η ρητορική περί blockchain και αποκέντρωσης δεν είναι απλώς μια λανθασμένη θεωρία, αλλά ένα εξελιγμένο εργαλείο ιδεολογικής χειραγώγησης. Σκοπός της είναι να ενσωματώσει τις τεχνολογικές καινοτομίες σε ένα νέο, ακόμα πιο αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου των λαών, της παγκόσμιας οικονομίας αλλά και κάθε εθνικής οικονομίας ξεχωριστά. [1, 2]

Οι ψηφιακές πλατφόρμες λειτουργούν ως σύγχρονα φέουδα. Μέσα από τα νομικά κενά που σκόπιμα αφήνονται ανέγγιχτα, οι τεχνολογικοί κολοσσοί ιδιοποιούνται τον πλούτο που παράγει η κοινωνία, παρακάμπτοντας κάθε κρατικό έλεγχο, φορολογία ή εργασιακό δικαίωμα. Αντί για την απελευθέρωση του πολίτη, ο τεχνοφεουδαρχισμός μετατρέπει τις εθνικές οικονομίες σε δορυφόρους ιδιωτικών ψηφιακών δικτύων. Ο έλεγχος γίνεται απόλυτος, καθώς κάθε οικονομική συναλλαγή, επικοινωνία και κοινωνική δραστηριότητα καταγράφεται και ρυθμίζεται από αλγορίθμους που ανήκουν στην παγκόσμια ελίτ. [1, 2, 3, 4]

Ψηφιακά νομίσματα κεντρικών τραπεζών (CBDCs) και ιστορικά διδάγματα κοινωνικού ελέγχου

Η τάση αυτή επιβεβαιώνεται από την τρέχουσα στρατηγική των ίδιων των συστημικών κέντρων εξουσίας, τα οποία προωθούν τα δικά τους Ψηφιακά Νομίσματα Κεντρικών Τραπεζών (CBDCs). Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποδεικνύει ότι οι παραδοσιακοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί όχι μόνο δεν απειλούνται από την τεχνολογία, αλλά την ενσωματώνουν για να αποκτήσουν τη δυνατότητα άμεσης παρακολούθησης και περιορισμού των λαϊκών εισοδημάτων σε πραγματικό χρόνο. [1]

Η ιστορία της πολιτικής οικονομίας διδάσκει ότι κάθε τεχνολογική επανάσταση –από την εκβιομηχάνιση έως την πληροφορική– που εφαρμόστηκε χωρίς προηγούμενη αλλαγή στη δομή της ιδιοκτησίας και της εξουσίας, χρησιμοποιήθηκε τελικά για την αύξηση της παραγωγικότητας προς όφελος του κεφαλαίου και την τελειοποίηση των μηχανισμών επιτήρησης της κοινωνίας. [1]

Οι συγκεκριμένες θεσμικές παρεμβάσεις εντός του συστήματος

Η απάντηση στην τεχνολογική ασυδοσία δεν βρίσκεται στη φυγή προς εικονικά δίκτυα, αλλά στη διεκδίκηση συγκεκριμένων θεσμικών αναχωμάτων εντός του υφιστάμενου πλαισίου. Αυτό απαιτεί την επιβολή αυστηρών ρυθμιστικών κανόνων, τη φορολόγηση των ψηφιακών υπερκερδών στην πηγή τους, την προστασία των προσωπικών δεδομένων ως κοινωνικό αγαθό και τη θεσμική θωράκιση της εθνικής οικονομίας από τη χρηματοπιστωτική κερδοσκοπία. [1]

Όσο δεν ανατρέπεται αυτή η εξουσία, η τεχνολογία σε κάθε της μορφή θα τείνει να εντείνει την εκμετάλλευση και την ασυδοσία των ισχυρών. Για τον λόγο αυτό, η μόνη υπεύθυνη πολιτική στάση σήμερα είναι η βέλτιστη δυνατή διαχείριση της υφιστάμενης πραγματικότητας. Μέσα από τέτοιες απτές παρεμβάσεις που ενισχύουν τον δημόσιο έλεγχο απέναντι στα μονοπώλια, μπορούν να προστατευθούν τα κοινωνικά κεκτημένα και να ανοίξουν πραγματικές δίοδοι συμμετοχής, ώστε οι πολίτες να αποκτήσουν τα πραγματικά εργαλεία ελέγχου, μακριά από ψηφιακές ουτοπίες που λειτουργούν ως προπαγάνδα αποπροσανατολισμού της λαϊκής οργής. [1, 2]

---

Βιβλιογραφικές αναφορές

• [1] Varoufakis, Y. (2023). Technofeudalism: What Killed Capitalism. Random House. (Ανάλυση της μετατόπισης από τις αγορές στις ψηφιακές πλατφόρμες-φέουδα και της ανάδυσης των νέων τεχνο-ολιγαρχών). [1]
• [2] Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. PublicAffairs / Harvard Business School. (Η θεμελιώδης μελέτη για το πώς η ψηφιακή αρχιτεκτονική χρησιμοποιείται ως μέσο τροποποίησης της συμπεριφοράς και καθολικού ελέγχου προς όφελος του ιδιωτικού κεφαλαίου). [1]
• [3] Campbell-Verduyn, M. (2017). Governance in Blockchain Technologies & Social Contract Theories. Ledger Journal. (Πολιτική και φιλοσοφική κριτική των μοντέλων διακυβέρνησης του blockchain σε σχέση με τις παραδοσιακές έννοιες της κυριαρχίας). [1]
• [4] CSIS Report. (2023). Analyzing the Role of Blockchain Technology in Strengthening Democracies. Center for Strategic and International Studies. (Μελέτη για τα όρια, τις προκλήσεις και τη θεσμική ετοιμότητα που απαιτείται για τη διαχείριση των ψηφιακών τεχνολογιών από τα κράτη). [1]
• [5] Discourse Analysis. Technological Populism and Its Archetypes: The Blockchain Case. Aalborg University. (Ακαδημαϊκή ανάλυση της ρητορικής περί «ενδυνάμωσης των πολιτών» μέσω αλγορίθμων ως μια μορφή τεχνολογικού λαϊκισμού). [1]

 Ολυμπιακοί Αγώνες, γεωπολιτικές σκοπιμότητες, επιλεκτιή συγκάλυψη, ντόπιγκ: από τα μποϋκοτάζ του 1980 και 1984 ως τον  αποκλεισμό  Ρωσίας από ΗΠΑ και χώρες της ΕΕ, η τεράστια μαζική προώθηση αναβολικών στο Μπόντι Μπίλντιγκ

Το Σκάνδαλο ατιμώρητης άρνησης ελέγχου των αθλητών των ΗΠΑ στην Κρήτη το 2004, η νομική μεθόδευση του σήμερα

Επιμέλεια έρευνας στοιχείων (με βήθεια ΑΙ:) Κώστας Ντουντουλάκης

Η απόλυτη κατάντια της απόλυτα ασύδοτης προώθησης βαριών καταστροφικών αναβολικών και "προτύπων" διαφημιστών τους...  

Φωτογραφία: Ο "θρύλος" του αμερικανικού στίβου Carl Lewis. Έγγραφα που διέρρευσαν αργότερα αποκάλυψαν ότι είχε βρεθεί θετικός σε τρεις διαφορετικές απαγορευμένες διεγερτικές ουσίες κατά τη διάρκεια των αμερικανικών "trials" πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ το 1988. Η Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ (USOC) «έθαψε» την υπόθεση, τον αθώωσε κρυφά και του επέτρεψε να αγωνιστεί κανονικά, κερδίζοντας τελικά το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα μετά τον αποκλεισμό του Μπεν Τζόνσον...

Φωτογραφία: Η Αμερικανίδα σπρίντερ Kelli White πανηγυρίζει τη νίκη της στα 100 μέτρα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003 στο Παρίσι. Μετά την αποκάλυψη της εμπλοκής της στο σκάνδαλο του εργαστηρίου BALCO, η White επέλεξε να παραδεχθεί δημόσια το ντοπάρισμά της και να συνεργαστεί με τις αρχές. Αντί να επιβραβευτεί κάπως η ειλικρίνειά της, τιμωρήθηκε με εξοντωτικό διετή αποκλεισμό και της αφαιρέθηκαν όλα τα μετάλλια.

Εισαγωγή

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αλλά και στη σύγχρονη εποχή, ο αθλητισμός μετατράπηκε σε ένα προνομιακό πεδίο σκληρής γεωπολιτικής αντιπαράθεσης. Η διαχείριση του ζητήματος του ντόπινγκ και των αποκλεισμών από τη Δύση αποτελεί ένα από τα πιο κλασικά παραδείγματα επικοινωνιακής προπαγάνδας. Οι κανόνες και η ηθική κριτική εφαρμόζονται διαχρονικά επιλεκτικά, ανάλογα με τις πολιτικές συμμαχίες και την εθνικότητα των αθλητών, επιτρέποντας στις Ηνωμένες Πολιτείες να αναπτύξουν έναν εξελιγμένο μηχανισμό ασυλίας.

Παράδειγμα ανατολικού μπλοκ: η επιλεκτική δαιμονοποίηση Ανατολικής Γερμανίας και Βουλγαρίας

Στη συλλογική μνήμη, το ανατολικό μπλοκ (ΕΣΣΔ, Ανατολική Γερμανία, Βουλγαρία) έχει καταγραφεί ως ο αποκλειστικός «κακός» που εφάρμοζε κρατικά προγράμματα ντοπαρίσματος. Υπήρξε μια διαρκής επικοινωνιακή επίθεση στα αθλητικά τους προγράμματα, ιδιαίτερα στην κολύμβηση, τον στίβο και την άρση βαρών. Οι επιτυχίες των Ανατολικογερμανών κολυμβητριών παρουσιάζονταν μόνιμα στη δυτική κοινή γνώμη ως προϊόντα ενός απάνθρωπου εργαστηρίου. Η ρητορική αυτή χρησιμοποιήθηκε πολιτικά για να εκμηδενίσει πλήρως το ταλέντο και την προσπάθεια των αθλητών αυτών, ταυτίζοντάς τους με την «κομμουνιστική εξαπάτηση», την ίδια ώρα που οι αντίστοιχες σωματικές αλλαγές των δυτικών αθλητών αποσιωπούνταν.

Παράδειγμα Ηνωμένων Πολιτειών: ύποπτα «θαύματα» και η κρατική συγκάλυψη

Αντίθετα, η Δύση επέδειξε προκλητική ασυλία, με εξωπραγματικές επιδόσεις αθλητών όπως ο Μαρκ Σπιτς (1972) και ο Μπομπ Μπίμον (1968) να γιορτάζονται, παρά τα ερωτήματα που προκάλεσαν. Σύμφωνα με αποκαλύψεις του δρ. Γουέιντ Έξουμ (2003), η Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ (USOC) συγκάλυψε πάνω από 100 θετικά δείγματα Αμερικανών αθλητών μεταξύ 1988 και 2000. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Καρλ Λιούις, ο οποίος, παρά το θετικό δείγμα σε διεγερτικές ουσίες το 1988, έλαβε κρυφή απαλλαγή και αγωνίστηκε κανονικά στη Σεούλ.

Η τεχνολογική υπεροχή και τα «αόρατα» στεροειδή

Ενώ το ανατολικό μπλοκ χρησιμοποιούσε κλασικά αναβολικά, οι Αμερικανοί επένδυσαν σε "designer drugs". Το σκάνδαλο BALCO το 2003 αποκάλυψε το THG ("The Clear"), ένα synthetic στεροειδές σχεδιασμένο να μην ανιχνεύεται, το οποίο χρησιμοποιούσαν κορυφαίοι αθλητές όπως η Μάριον Τζόουνς.

Κρήτη 2004: το «κρυφτούλι» των Αμερικανών και η υπόθεση Κεντέρη - Θάνου

Η διπλή ηθική κορυφώθηκε το 2004 στην Κρήτη: ενώ οι Έλληνες σπρίντερ Κώστας Κεντέρης και Κατερίνα Θάνου εξοντώθηκαν επικοινωνιακά για την αποφυγή ελέγχου, η αμερικανική ομάδα, με πρωταγωνιστή τον Μόρις Γκριν, απέφευγε τις δειγματοληψίες της WADA στα Χανιά και το Ρέθυμνο, απολαμβάνοντας απόλυτη ασυλία.

Η τιμωρία της ειλικρίνειας και το σύγχρονο σύστημα (TUE)

Η Αμερικανίδα σπρίντερ Κέλι Γουάιτ τιμωρήθηκε παραδειγματικά όταν αποκάλυψε το σύστημα ντοπαρίσματος, λειτουργώντας ως αποδιοπομπαίος τράγος. Σήμερα, το σύστημα έχει εξελιχθεί μέσω των Θεραπευτικών Εξαιρέσεων (TUE), επιτρέποντας σε αθλητές όπως η Σιμόν Μπάιλς και οι αδελφές Ουίλιαμς να χρησιμοποιούν απαγορευμένες ουσίες με επίσημη άδεια, όπως αποκάλυψαν οι "Fancy Bears".

Το μποϊκοτάζ των ΗΠΑ κατά της Σοβιετικής Ένωσης το 1980

Η εργαλειοποίηση του αθλητισμού για πολιτικούς σκοπούς εκφράστηκε με απόλυτο τρόπο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μόσχας το 1980. Με πρωτοβουλία των ΗΠΑ και του προέδρου Τζίμι Κάρτερ, η Δύση οργάνωσε ένα μαζικό πολιτικό μποϊκοτάζ, χρησιμοποιώντας ως επίσημο πρόσχημα τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979. Η κίνηση αυτή είχε ως στόχο να υποβαθμίσει το κύρος της διοργάνωσης και να πλήξει επικοινωνιακά τη Σοβιετική Ένωση, στερώντας από τους Αγώνες τη συμμετοχή δεκάδων δυτικών χωρών και μετατρέποντάς τους σε πεδίο ψυχροπολεμικής πίεσης.

Η απάντηση της Σοβιετικής Ένωσης: μποϊκοτάζ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες

Η απάντηση του ανατολικού μπλοκ δεν άργησε να έρθει τέσσερα χρόνια αργότερα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 στο Λος Άντζελες. Η Σοβιετική Ένωση και οι σύμμαχοί της ανταπέδωσαν το πλήγμα, κηρύσσοντας το δικό τους μαζικό μποϊκοτάζ. Ως επίσημη δικαιολογία προβλήθηκαν οι ανησυχίες για την ασφάλεια των αθλητών τους και το αντισοβιετικό κλίμα στις ΗΠΑ, όμως η πραγματικότητα ήταν μια ξεκάθαρη πολιτική απάντηση. Το γεγονός αυτό απέδειξε ότι και οι δύο υπερδυνάμεις χρησιμοποίησαν τους αθλητές και το ολυμπιακό κίνημα ως αναλώσιμα πιόνια στη γεωπολιτική τους σκακιέρα.

Ο υποκριτικός αποκλεισμός της Ρωσίας από τη ΔΟΕ

Αυτή η εργαλειοποίηση του αθλητισμού κορυφώνεται στη σύγχρονη εποχή με τον ολοκληρωτικό και υποκριτικό αποκλεισμό της Ρωσίας από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι αποφάσεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ), καθοδηγούμενες από τις ΗΠΑ, αποδεικνύονται βαθύτατα πολιτικές. Όταν οι ΗΠΑ ή οι σύμμαχοί τους εισβάλλουν διαχρονικά σε κυρίαρχα κράτη, οι αθλητές τους αγωνίζονται κανονικά και δοξάζονται. Όταν όμως πρόκειται για γεωπολιτικούς αντιπάλους της Δύσης, επιστρατεύεται η εξοντωτική συλλογική τιμωρία με το πρόσχημα του κρατικού ντόπινγκ, αποδεικνύοντας ότι η ΔΟΕ είναι πλήρως ελεγχόμενη από τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η βιομηχανία "τεράτων" του bodybuilding και η μαζική προώθηση καταστροφικών αναβολικών στη νεολαία

Πέρα όμως από τον επίσημο ολυμπιακό αθλητισμό, είναι πλέον πασίγνωστο και εξαιρετικά σκανδαλώδες ότι η  προπαγάνδα των στεροειδών και των αναβολικών οργιάζει,  εντελώς φανερά και ασύδοτα στον χώρο του bodybuilding.
Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται σε λίγους επαγγελματίες, αλλά αφορά πλέον εκατοντάδες χιλιάδες νέους άνδρες και γυναίκες.
Καθοδηγούμενοι από τα περιοδικά και τα πρότυπα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ωθούνται ολοφάνερα, ασύδοτα, εγκληματικά, στη χρήση επικίνδυνων ουσιών για να δημιουργήσουν τερατώδη σώματα με υπερεξογκωμένους μυς. Πίσω από αυτή την κατασκευασμένη ανάγκη κρύβεται μια τεράστια μαύρη αγορά και βιομηχανία, με τις εταιρείες παραγωγής αναβολικών και συμπληρωμάτων να αποκομίζουν κέρδη εκατοντάδων εκατομμυρίων, θυσιάζοντας την υγεία της νέας γενιάς στον βωμό του εύκολου κέρδους.

Συμπέρασμα

Η ιστορία δείχνει ότι η δικαιοσύνη (και)στον αθλητισμό δεν είναι τυφλή, αλλά εξυπηρετεί απροκάλυπτα γεωπολιτικές σκοπιμότητες.
Ενώ οι "ημέτεροι" αθλητές προστατεύονται από την πολιτική και οικονομική ισχύ των ΗΠΑ, οι αντίπαλοί τους  αντιμετωπίζουν συλλογικές τιμωρίες εθνικών ομάδων, μετατρέποντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες από θεσμό ειρήνης και συναδέλφωσης των λαών,  σε εργαλείο παγκόσμιας προπαγάνδας και κερδοσκοπίας πολυεθνικών εταιρειών.

---