Το Χρονικό της Χουντο-Νατοϊκής Προδοσίας του '74
Όταν τα ελληνικά όπλα, τανκς και πυροβόλα, αντί να στραφούν κατά του τουρκικού στόλου, στράφηκαν εναντίον της εκλεγμένης με συντριπτική πλειοψηφία κυβέρνησης της Κύπρου
Η κυπριακή τραγωδία του 1974 δεν κρίθηκε στα πεδία των μαχών από την υπεροπλία του εισβολέα. Κρίθηκε στα παρασκήνια μιας προσχεδιασμένης εθνικής προδοσίας, όπου ηρωικά, αγνά παλικάρια της δημοκρατικής παράταξης, μακαριακοί και αριστεροί, αφέθηκαν εσκεμμένα άοπλοι και ακάλυπτοι.
Ήταν η αναμέτρηση της απόλυτης ηρωικής μανίας του κυπριακού λαού με τη θρασύδειλη, πουλημένη κάστα των εντολοδόχων της Χούντας του Ιωαννίδη και της ΕΟΚΑ Β'.
Το Παρασκήνιο της Συνωμοσίας:
Το Τρίγωνο του «Κυανού Σταυρού»Το νήμα της προδοσίας υφάνθηκε μήνες πριν, με επίκεντρο τον «αόρατο δικτάτορα», τον Ταξίαρχο Δημήτριο Ιωαννίδη. Ο Ιωαννίδης, απόλυτα ελεγχόμενος-στρατολογημένος από τη CIA, κινούταν με απόλυτη μυστικότητα μέσω του στενού οικογενειακού του περιβάλλοντος. Κουνιάδος του ήταν ο Ζακ (Ιάκωβος) Αλαζράκης, ο οποίος λειτουργούσε ως σύνδεσμος και σταθμάρχης της Μοσάντ στην Ελλάδα.
Η ιδιωτική κλινική του Αλαζράκη, ο «Κυανούς Σταυρός» στην Αθήνα, μετατράπηκε στο απόρρητο στρατηγείο της συνωμοσίας. Εκεί, κάτω από την κάλυψη των οικογενειακών επισκέψεων, ο Ιωαννίδης συντονιζόταν κρυφά με ξένους αξιωματούχους.
Αφού χρησιμοποίησαν, εν αγνοία φυσικά των ηρωικά αγωνιζόμενων φοιτητών, το Πολυτεχνείο ως προπέτασμα καπνού για να ανατρέψουν τον δικτάτορα Παπαδόπουλο (ο οποίος αν και ελεγχόμενος από τις ΗΠΑ επίσης, είχε αρνηθεί το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου φοβούμενος τις συνέπειες), έβαλαν σε εφαρμογή το τελικό σχέδιο για τον διαμελισμό της Κύπρου.
Η Ηρωική Μάχη της Αντίστασης:Ενάντια στα χουντικά τανκς!
Το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, τα τανκς της Εθνικής Φρουράς, υπό τις διαταγές των Ελλαδιτών χουντικών αξιωματικών, στρέφονται κατά του Προεδρικού Μεγάρου. Δίπλα τους, τα καθάρματα της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΟΚΑ Β' εξαπολύουν ένα άγριο πογκρόμ. Εκείνη την ώρα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, αν και δημοκρατική, αποδεικνύεται τραγικά συμβιβαστική, εγκλωβισμένη στην κοινοβουλευτική "νομιμότητα" και την πολιτική αναμονής, αφήνοντας την αγωνιστική μαζική βάση του κόμματος χωρίς κεντρικό στρατιωτικό συντονισμό.
Αντίστοιχα, ο Μακάριος ισορροπεί επικίνδυνα, πιστεύοντας στις ξένες υποσχέσεις.
Όμως, ο προδομένος λαός ξεσπά με ηρωική μανία και ορμά στη μάχη με ό,τι όπλο βρίσκει
Το Εφεδρικό Σώμα: Η επίλεκτη δημοκρατική δύναμη της αστυνομίας, αποτελούμενη από αγνούς μακαριακούς και αριστερούς νεολαίους, γίνεται η ένοπλη ασπίδα της δημοκρατίας. Με σύγχρονα τσεχοσλοβάκικα όπλα, οι άνδρες του Εφεδρικού δίνουν επικές μάχες στο Προεδρικό Μέγαρο και την Αρχιεπισκοπή, θυσιάζοντας 22 παλικάρια για να κρατηθούν οι γραμμές και να σωθεί ο Μακάριος.
Το Κόκκινο Οδόφραγμα στο Καϊμακλί:
Οι αριστεροί εργάτες και η πολιτοφυλακή του ΑΚΕΛ μετατρέπουν την εργατική συνοικία σε απόρρητο φρούριο. Με κυνηγετικά όπλα και λιανοντούφεκα αποκρούουν το πεζικό της Χούντας, αναγκάζοντας τους πραξικοπηματίες να αποσπάσουν βαριά τανκς T-34 από το κύριο μέτωπο για να καταφέρουν να σπάσουν την άμυνα των δημοκρατικών πολιτών.
Το τίμημα της λαϊκής αντίστασης είναι βαρύ. Γύρω στους 400 με δημοκρατικοί πολίτες δολοφονούνται!
Το πρωί της 15ης Ιουλίου 1974, τα τανκς της Εθνικής Φρουράς, υπό τις διαταγές των Ελλαδιτών χουντικών αξιωματικών, στρέφονται κατά του Προεδρικού Μεγάρου. Δίπλα τους, τα καθάρματα της τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΟΚΑ Β' εξαπολύουν ένα άγριο πογκρόμ. Εκείνη την ώρα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, αν και δημοκρατική, αποδεικνύεται τραγικά συμβιβαστική, εγκλωβισμένη στην κοινοβουλευτική "νομιμότητα" και την πολιτική αναμονής, αφήνοντας την αγωνιστική μαζική βάση του κόμματος χωρίς κεντρικό στρατιωτικό συντονισμό.
Αντίστοιχα, ο Μακάριος ισορροπεί επικίνδυνα, πιστεύοντας στις ξένες υποσχέσεις.
Όμως, ο προδομένος λαός ξεσπά με ηρωική μανία και ορμά στη μάχη με ό,τι όπλο βρίσκει
Το Εφεδρικό Σώμα: Η επίλεκτη δημοκρατική δύναμη της αστυνομίας, αποτελούμενη από αγνούς μακαριακούς και αριστερούς νεολαίους, γίνεται η ένοπλη ασπίδα της δημοκρατίας. Με σύγχρονα τσεχοσλοβάκικα όπλα, οι άνδρες του Εφεδρικού δίνουν επικές μάχες στο Προεδρικό Μέγαρο και την Αρχιεπισκοπή, θυσιάζοντας 22 παλικάρια για να κρατηθούν οι γραμμές και να σωθεί ο Μακάριος.
Το Κόκκινο Οδόφραγμα στο Καϊμακλί:
Οι αριστεροί εργάτες και η πολιτοφυλακή του ΑΚΕΛ μετατρέπουν την εργατική συνοικία σε απόρρητο φρούριο. Με κυνηγετικά όπλα και λιανοντούφεκα αποκρούουν το πεζικό της Χούντας, αναγκάζοντας τους πραξικοπηματίες να αποσπάσουν βαριά τανκς T-34 από το κύριο μέτωπο για να καταφέρουν να σπάσουν την άμυνα των δημοκρατικών πολιτών.
Το τίμημα της λαϊκής αντίστασης είναι βαρύ. Γύρω στους 400 με δημοκρατικοί πολίτες δολοφονούνται!
Στο κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία, οι χουντικοί διαπράττουν το απόλυτο έγκλημα: ανοίγουν ομαδικούς τάφους με μπουλντόζες και θάβουν μαζί νεκρούς και βαριά τραυματισμένους αγωνιστές που είναι ακόμα ζωντανοί, για να μην αφήσουν μάρτυρες.
20 Ιουλίου 1974: Η Προδοσία των «Σιωπηλών» Κανονιών
Όταν το πρωί της 20ης Ιουλίου ο τουρκικός στόλος εμφανίζεται στην Κερύνεια, η προδοσία ολοκληρώνεται.
Οι έμπειροι δημοκρατικοί μαχητές και οι αστυνομικοί του Εφεδρικού βρίσκονται, όσοι δεν δολοφονήθηκαν, ακόμα δεμένοι και φυλακισμένοι στα κρατητήρια της Χούντας.Τα σύγχρονα τσεχοσλοβάκικα αυτόματα του Εφεδρικού κατασχέθηκαν και κλειδώθηκαν σε αποθήκες από τους πραξικοπηματίες, οι οποίοι έτρεμαν ότι αν τα έδιναν στον λαό, οι δημοκρατικοί θα τα έστρεφαν εναντίον τους.
Οι Κύπριοι επίστρατοι στέλνονται στην πρώτη γραμμή του «Αττίλα» με τουφέκια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο Πενταμίλι της Κερύνειας, οι διοικητές των ελληνικών πυροβολαρχιών βλέπουν τα τουρκικά πλοία να κάνουν αποβίβαση –όχι απόβαση, αποβίβαση ανενόχλητη, σαν σε άσκηση– και ζητούν ξανά και ξανά έξαλλοι άδεια να ανοίξουν πυρ.
Η απάντηση από τα προδοτικά ΓΕΕΘΑ στην Αθήνα και ΓΕΕΦ στη Λευκωσία είναι η ίδια προδοτική εντολή: «Αυτοσυγκράτηση. Πρόκειται για ασκήσεις του ΝΑΤΟ, μην προκαλείτε».
Όταν τελικά δίνεται η εντολή το μεσημέρι, είναι πολύ αργά.
Η τουρκική αεροπορία έχει τον απόλυτο έλεγχο και ισοπεδώνει τις ελληνικές μοίρες πυροβολικού (όπως την ηρωική 181 ΜΠ). Την ίδια ώρα, ο Αρχηγός Ναυτικού Αραπάκης διατάζει τα ελληνικά υποβρύχια να γυρίσουν πίσω,
ενώ η αεροπορία καθηλώνεται με το πρόσχημα ότι «η Κύπρος κείται μακράν».
Το Μεταπολιτευτικό Κουκούλωμα και η Ατιμωρησία
Η προδοσία σφραγίστηκε από το μεταπολιτευτικό κατεστημένο.
Για να μην θιγεί το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ, οι πραγματικοί υπαίτιοι «απουσιοποιήθηκαν» από την ιστορία.
Η εκτέλεση του (νέου-άλλος ήταν επί "Αττίλα"...) σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς στο Ψυχικό το 1975 –τον οποίο η υπηρεσία του ανάγκασε να μείνει σε μια ήδη «καμένη» και πασίγνωστη διεύθυνση, σερβίροντάς τον ουσιαστικά στη 17 Νοέμβρη– λειτούργησε (μεταξύ άλλων) σαν διπλωματική γομολάστιχα.
Η CIA από κατηγορούμενος παρίστανε το "θύμα", οι έρευνες για τα κρυφά κονδύλια και τις συνωμοσίες του 1974 πάγωσαν, εξασφαλίστηκε η ισόβια ασυλία δεκάδων αρχιπροδοτών.
Οι τέσσερις Αρχηγοί των Όπλων (Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου) και οι «γύρω τους» δεν δικάστηκαν ποτέ για Εσχάτη Προδοσία, καθώς η κυβέρνηση Καραμανλή ανέστειλε επ' αόριστον τις διώξεις για την Κύπρο.
Στην Κύπρο, ο Μακάριος επέβαλε την πολιτική του «κλάδου ελαίας» (γενική αμνηστία) Οι πραξικοπηματίες της ΕΟΚΑ Β' παρέμειναν ανενόχλητοι στις θέσεις τους στον κρατικό μηχανισμό, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου έκρινε προκλητικά ότι το πραξικόπημα ήταν απλώς μια... «βίαιη κυβερνητική αλλαγή».
Τα πάνω από 400 ονόματα των δολοφονημένων της Αντίστασης εξαφανίστηκαν σκοπίμως από ξεχωριστούς καταλόγους και ανακατεύτηκαν με τις γενικές λίστες των θυμάτων της εισβολής, για να κρυφτεί το μέγεθος του αδελφοκτόνου εγκλήματος.
Ο δε Ζακ Αλαζράκης και η οικογένειά του συνέχισαν ανενόχλητοι τη λειτουργία του «Κυανού Σταυρού» για τα επόμενα 40 χρόνια.
Τα χουντικά καθάρματα, που εξάντλησαν όλη τους τη βαρβαρότητα απέναντι σε άοπλους συμπατριώτες τους, έβαλαν την ουρά στα σκέλια μπροστά στον εχθρό...
Η ηρωική αντίσταση των προδομένων Κυπρίων παραμένει ο μοναδικός φωτεινός φάρος σε αυτή τη μαύρη σελίδα.
Μια υπενθύμιση ότι ο λαός είχε τη λεβεντιά να πολεμήσει, αλλά ξεπουλήθηκε από τους ίδιους του τους ηγέτες και τους ξένους πάτρωνές τους.
20 Ιουλίου 1974: Η Προδοσία των «Σιωπηλών» Κανονιών
Όταν το πρωί της 20ης Ιουλίου ο τουρκικός στόλος εμφανίζεται στην Κερύνεια, η προδοσία ολοκληρώνεται.
Οι έμπειροι δημοκρατικοί μαχητές και οι αστυνομικοί του Εφεδρικού βρίσκονται, όσοι δεν δολοφονήθηκαν, ακόμα δεμένοι και φυλακισμένοι στα κρατητήρια της Χούντας.Τα σύγχρονα τσεχοσλοβάκικα αυτόματα του Εφεδρικού κατασχέθηκαν και κλειδώθηκαν σε αποθήκες από τους πραξικοπηματίες, οι οποίοι έτρεμαν ότι αν τα έδιναν στον λαό, οι δημοκρατικοί θα τα έστρεφαν εναντίον τους.
Οι Κύπριοι επίστρατοι στέλνονται στην πρώτη γραμμή του «Αττίλα» με τουφέκια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Στο Πενταμίλι της Κερύνειας, οι διοικητές των ελληνικών πυροβολαρχιών βλέπουν τα τουρκικά πλοία να κάνουν αποβίβαση –όχι απόβαση, αποβίβαση ανενόχλητη, σαν σε άσκηση– και ζητούν ξανά και ξανά έξαλλοι άδεια να ανοίξουν πυρ.
Η απάντηση από τα προδοτικά ΓΕΕΘΑ στην Αθήνα και ΓΕΕΦ στη Λευκωσία είναι η ίδια προδοτική εντολή: «Αυτοσυγκράτηση. Πρόκειται για ασκήσεις του ΝΑΤΟ, μην προκαλείτε».
Όταν τελικά δίνεται η εντολή το μεσημέρι, είναι πολύ αργά.
Η τουρκική αεροπορία έχει τον απόλυτο έλεγχο και ισοπεδώνει τις ελληνικές μοίρες πυροβολικού (όπως την ηρωική 181 ΜΠ). Την ίδια ώρα, ο Αρχηγός Ναυτικού Αραπάκης διατάζει τα ελληνικά υποβρύχια να γυρίσουν πίσω,
ενώ η αεροπορία καθηλώνεται με το πρόσχημα ότι «η Κύπρος κείται μακράν».
Το Μεταπολιτευτικό Κουκούλωμα και η Ατιμωρησία
Η προδοσία σφραγίστηκε από το μεταπολιτευτικό κατεστημένο.
Για να μην θιγεί το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ, οι πραγματικοί υπαίτιοι «απουσιοποιήθηκαν» από την ιστορία.
Η εκτέλεση του (νέου-άλλος ήταν επί "Αττίλα"...) σταθμάρχη της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς στο Ψυχικό το 1975 –τον οποίο η υπηρεσία του ανάγκασε να μείνει σε μια ήδη «καμένη» και πασίγνωστη διεύθυνση, σερβίροντάς τον ουσιαστικά στη 17 Νοέμβρη– λειτούργησε (μεταξύ άλλων) σαν διπλωματική γομολάστιχα.
Η CIA από κατηγορούμενος παρίστανε το "θύμα", οι έρευνες για τα κρυφά κονδύλια και τις συνωμοσίες του 1974 πάγωσαν, εξασφαλίστηκε η ισόβια ασυλία δεκάδων αρχιπροδοτών.
Οι τέσσερις Αρχηγοί των Όπλων (Μπονάνος, Γαλατσάνος, Αραπάκης, Παπανικολάου) και οι «γύρω τους» δεν δικάστηκαν ποτέ για Εσχάτη Προδοσία, καθώς η κυβέρνηση Καραμανλή ανέστειλε επ' αόριστον τις διώξεις για την Κύπρο.
Στην Κύπρο, ο Μακάριος επέβαλε την πολιτική του «κλάδου ελαίας» (γενική αμνηστία) Οι πραξικοπηματίες της ΕΟΚΑ Β' παρέμειναν ανενόχλητοι στις θέσεις τους στον κρατικό μηχανισμό, ενώ το Ανώτατο Δικαστήριο της Κύπρου έκρινε προκλητικά ότι το πραξικόπημα ήταν απλώς μια... «βίαιη κυβερνητική αλλαγή».
Τα πάνω από 400 ονόματα των δολοφονημένων της Αντίστασης εξαφανίστηκαν σκοπίμως από ξεχωριστούς καταλόγους και ανακατεύτηκαν με τις γενικές λίστες των θυμάτων της εισβολής, για να κρυφτεί το μέγεθος του αδελφοκτόνου εγκλήματος.
Ο δε Ζακ Αλαζράκης και η οικογένειά του συνέχισαν ανενόχλητοι τη λειτουργία του «Κυανού Σταυρού» για τα επόμενα 40 χρόνια.
Τα χουντικά καθάρματα, που εξάντλησαν όλη τους τη βαρβαρότητα απέναντι σε άοπλους συμπατριώτες τους, έβαλαν την ουρά στα σκέλια μπροστά στον εχθρό...
Η ηρωική αντίσταση των προδομένων Κυπρίων παραμένει ο μοναδικός φωτεινός φάρος σε αυτή τη μαύρη σελίδα.
Μια υπενθύμιση ότι ο λαός είχε τη λεβεντιά να πολεμήσει, αλλά ξεπουλήθηκε από τους ίδιους του τους ηγέτες και τους ξένους πάτρωνές τους.
