ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΧΙΡΟΧΙΤΟ ΚΑΙ Η ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΑΝ ΣΕ ΤΥΦΛΑ ΠΙΟΝΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥΣ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ

Η μεταπολεμική συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και η διατήρηση του Αυτοκράτορα Χιροχίτο στον θρόνο αποτελεί μία από τις πιο κυνικές συμφωνίες στην παγκόσμια ιστορία.

Ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εξαϋλώθηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και χιλιάδες στρατιώτες οδηγήθηκαν σε αυτοκτονίες και επιθέσεις Καμικάζι για χάρη του Αυτοκράτορα, η ηγεσία της χώρας επέλεξε την πλήρη υποταγή στις Ηνωμένες Πολιτείες με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση των προνομίων της και την επιβίωση του καθεστώτος.

Οι βασικοί λόγοι και ο μηχανισμός αυτής της μετατροπής αναλύονται στα εξής σημεία:

• Η μυστική συμφωνία ΜακΆρθουρ - Χιροχίτο:
  Ο Αμερικανός Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ κατάλαβε ότι για να ελέγξει την Ιαπωνία χωρίς αιματηρό ανταρτοπόλεμο, χρειαζόταν τον Αυτοκράτορα ως εργαλείο. Προσέφερε πλήρη ασυλία στον Χιροχίτο για τα εγκλήματα πολέμου, με αντάλλαγμα την τυφλή υπακοή του στις αμερικανικές εντολές και την εξασφάλιση της υποταγής του ιαπωνικού λαού.
• Η συγκάλυψη των ιαπωνικών εγκλημάτων:
  Για να δικαιολογηθεί η παραμονή του Χιροχίτο στον θρόνο, οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής σε συνεργασία με την ιαπωνική ελίτ φόρτωσαν όλη την ευθύνη του πολέμου αποκλειστικά στους στρατιωτικούς. Έτσι, η άρχουσα τάξη παρουσιάστηκε ψευδώς ως θύμα παραπλάνησης, διασώζοντας την περιουσία και την κοινωνική της θέση.

Στο πλαίσιο αυτό, συγκαλύφθηκε:

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 30 ΩΣ 40 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ (Πηγές/Στατιστικά: CGTN News Report & China Military Official Archive), ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΕ Ο ΧΙΡΟΧΙΤΟ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ (Ιστορική Τεκμηρίωση: Second Sino-Japanese War Overview)

Στα εγκλήματα αυτά περιλαμβάνονται οι θηριωδίες της Σφαγής του Νανκίνγκ και τα φρικτά βιολογικά πειράματα της Μονάδας 731, τα οποία καταγράφονται ως κεντρικά στοιχεία της ιαπωνικής επιθετικότητας σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica.

• Ο φόβος του κομμουνισμού και της Σοβιετικής Ένωσης:
  Η ιαπωνική άρχουσα τάξη τρομοκρατούνταν στην ιδέα μιας κομμουνιστικής εξέγερσης ή μιας σοβιετικής εισβολής, η οποία θα καταργούσε πλήρως τον καπιταλισμό και τον αυτοκρατορικό θεσμό. Προτίμησαν λοιπόν να γίνουν προτεκτοράτο και πιόνια των ΗΠΑ, παρά να χάσουν τα προνόμιά τους από τους Σοβιετικούς.
• Η οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση:
  Οι ΗΠΑ δημιούργησαν ένα Σύνταγμα που απαγόρευε στην Ιαπωνία να έχει αυτόνομο στρατό, καθιστώντας την γεωπολιτικά ανήμπορη και πλήρως εξαρτημένη από την αμερικανική προστασία. Ταυτόχρονα, η ιαπωνική οικονομία αναδομήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι στενά συνδεδεμένη με την αμερικανική αγορά και το δολάριο.

Η πολιτική αυτή όμως έχει στραγγαλίσει την ιαπωνική οικονομία με δολάρια χωρίς αντίκρισμα. Η Ουάσινγκτον ουσιαστικά υποχρεώνει το Τόκιο να αγοράζει ασταμάτητα το αμερικανικό χρέος, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μια ωρολογιακή βόμβα που σκάβει τον λάκκο της ιαπωνικής οικονομίας και θα σημάνει τον οριστικό θάνατό της όταν το σύστημα του δολαρίου καταρρεύσει.

Με αυτόν τον τρόπο, η ηγεσία της Ιαπωνίας πούλησε την εθνική κυριαρχία της χώρας στον ίδιο εχθρό που την ισοπέδωσε με ατομικές βόμβες, εξασφαλίζοντας ότι ο θρόνος και η άρχουσα τάξη θα παρέμεναν ανέγγιχτοι στη μεταπολεμική εποχή.

Η μεταπολεμική συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και η διατήρηση του Αυτοκράτορα Χιροχίτο στον θρόνο αποτελεί μία από τις πιο κυνικές συμφωνίες στην παγκόσμια ιστορία.

Ενώ εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εξαϋλώθηκαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και χιλιάδες στρατιώτες οδηγήθηκαν σε αυτοκτονίες και επιθέσεις Καμικάζι για χάρη του Αυτοκράτορα, η ηγεσία της χώρας επέλεξε την πλήρη υποταγή στις Ηνωμένες Πολιτείες με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση των προνομίων της και την επιβίωση του καθεστώτος.

Οι βασικοί λόγοι και ο μηχανισμός αυτής της μετατροπής αναλύονται στα εξής σημεία:

• Η μυστική συμφωνία ΜακΆρθουρ - Χιροχίτο:
  Ο Αμερικανός Στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ κατάλαβε ότι για να ελέγξει την Ιαπωνία χωρίς αιματηρό ανταρτοπόλεμο, χρειαζόταν τον Αυτοκράτορα ως εργαλείο. Προσέφερε πλήρη ασυλία στον Χιροχίτο για τα εγκλήματα πολέμου, με αντάλλαγμα την τυφλή υπακοή του στις αμερικανικές εντολές και την εξασφάλιση της υποταγής του ιαπωνικού λαού.
• Η συγκάλυψη των ιαπωνικών εγκλημάτων:
  Για να δικαιολογηθεί η παραμονή του Χιροχίτο στον θρόνο, οι αμερικανικές δυνάμεις κατοχής σε συνεργασία με την ιαπωνική ελίτ φόρτωσαν όλη την ευθύνη του πολέμου αποκλειστικά στους στρατιωτικούς. Έτσι, η άρχουσα τάξη παρουσιάστηκε ψευδώς ως θύμα παραπλάνησης, διασώζοντας την περιουσία και την κοινωνική της θέση.

Στο πλαίσιο αυτό, συγκαλύφθηκε:

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΗΣ ΙΑΠΩΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 30 ΩΣ 40 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΚΙΝΕΖΩΝ (Πηγές/Στατιστικά: CGTN News Report & China Military Official Archive), ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΕ Ο ΧΙΡΟΧΙΤΟ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟΥ (Ιστορική Τεκμηρίωση: Second Sino-Japanese War Overview)

Στα εγκλήματα αυτά περιλαμβάνονται οι θηριωδίες της Σφαγής του Νανκίνγκ και τα φρικτά βιολογικά πειράματα της Μονάδας 731, τα οποία καταγράφονται ως κεντρικά στοιχεία της ιαπωνικής επιθετικότητας σύμφωνα με την Encyclopædia Britannica.

• Ο φόβος του κομμουνισμού και της Σοβιετικής Ένωσης:
  Η ιαπωνική άρχουσα τάξη τρομοκρατούνταν στην ιδέα μιας κομμουνιστικής εξέγερσης ή μιας σοβιετικής εισβολής, η οποία θα καταργούσε πλήρως τον καπιταλισμό και τον αυτοκρατορικό θεσμό. Προτίμησαν λοιπόν να γίνουν προτεκτοράτο και πιόνια των ΗΠΑ, παρά να χάσουν τα προνόμιά τους από τους Σοβιετικούς.
• Η οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση:
  Οι ΗΠΑ δημιούργησαν ένα Σύνταγμα που απαγόρευε στην Ιαπωνία να έχει αυτόνομο στρατό, καθιστώντας την γεωπολιτικά ανήμπορη και πλήρως εξαρτημένη από την αμερικανική προστασία. Ταυτόχρονα, η ιαπωνική οικονομία αναδομήθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι στενά συνδεδεμένη με την αμερικανική αγορά και το δολάριο.

Η πολιτική αυτή όμως έχει στραγγαλίσει την ιαπωνική οικονομία με δολάρια χωρίς αντίκρισμα. Η Ουάσινγκτον ουσιαστικά υποχρεώνει το Τόκιο να αγοράζει ασταμάτητα το αμερικανικό χρέος, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μια ωρολογιακή βόμβα που σκάβει τον λάκκο της ιαπωνικής οικονομίας και θα σημάνει τον οριστικό θάνατό της όταν το σύστημα του δολαρίου καταρρεύσει.

Με αυτόν τον τρόπο, η ηγεσία της Ιαπωνίας πούλησε την εθνική κυριαρχία της χώρας στον ίδιο εχθρό που την ισοπέδωσε με ατομικές βόμβες, εξασφαλίζοντας ότι ο θρόνος και η άρχουσα τάξη θα παρέμεναν ανέγγιχτοι στη μεταπολεμική εποχή.

Τροφοπενίες δένδρων- διάγνωση από τα φύλλα τους

 

Αυτή η φωτογραφία είναι ένας πολύ χρήσιμος οδηγός διάγνωσης τροφοπενιών (ελλείψεων θρεπτικών συστατικών) στα φυτά.

Δείχνει πώς αλλάζει η εμφάνιση των φύλλων ανάλογα με το ποιο στοιχείο λείπει από το έδαφος ή το φυτό.

Το σχήμα δείχνει ένα φυτό χωρισμένο σε δύο μέρη, ανάλογα με το αν τα στοιχεία είναι κινητά ή ακίνητα μέσα στο φυτό:

1. Ελλείψεις στα Νέα (Πάνω) Φύλλα

Αυτά τα στοιχεία είναι ακίνητα, οπότε το φυτό δεν μπορεί να τα μεταφέρει από τα παλιά φύλλα στα καινούργια. Τα συμπτώματα εμφανίζονται στην κορυφή:

(- Ca) Ασβέστιο: Τα νέα φύλλα βγαίνουν παραμορφωμένα ή κατσαρά.

(- Fe) Σίδηρος: Τα νέα φύλλα γίνονται κίτρινα, αλλά οι νευρώσεις παραμένουν πράσινες (χλώρωση).

(- B) Βόριο: Νέκρωση των ακραίων οφθαλμών και εύθραυστα φύλλα.

(- S) Θείο: Ομοιόμορφο κιτρίνισμα των νέων φύλλων.

(- Mn) Μαγγάνιο: Κίτρινες κηλίδες ή έντονη χλώρωση ανάμεσα στις νευρώσεις.

(- Cu) Χαλκός: Μαρασμός των νέων φύλλων ή σκούρο πράσινο χρώμα που καμπυλώνει.

2. Ελλείψεις στα Παλιά (Κάτω) Φύλλα

Αυτά τα στοιχεία είναι κινητά. Το φυτό "κλέβει" τα θρεπτικά από τα παλιά φύλλα για να σώσει τη νέα ανάπτυξη, οπότε τα συμπτώματα ξεκινούν από χαμηλά:

(- N) Άζωτο: Γενικό κιτρίνισμα (χλώρωση) που ξεκινά από τα παλαιότερα φύλλα.

(- P) Φώσφορος: Τα φύλλα παίρνουν ένα χαρακτηριστικό μωβ ή πορφυρό χρώμα.

(- K) Κάλιο: Κιτρίνισμα και "κάψιμο" στις άκρες και την περιφέρεια των φύλλων.

(- Mg) Μαγνήσιο: Κιτρίνισμα ανάμεσα στις νευρώσεις (οι νευρώσεις μένουν πράσινες) στα παλιά φύλλα.

(- Zn) Ψευδάργυρος: Μικρά φύλλα με κηλίδες και περιορισμένη ανάπτυξη.

(- Mo) Μολυβδαίνιο: Τα παλιά φύλλα κιτρινίζουν και μπορεί να εμφανίσουν νεκρωτικές κηλίδες.

 Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΟΥ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙ ΤΟΝ ΚΡΙΤΗ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΤΗΝ ΑΠΑΤΗ: ΑΠΟ ΤΟ DIESELGATE ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΣΤΟ APIINVERT ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ...

Γελοιογραφία για την γερμανική απάτη ρύπων των αυτοκινήτων της

*Στοιχεία με την βοήθεια της ΑΙ 

Όταν αναφερόμαστε στη Γερμανία, η επίσημη ευρωπαϊκή ρητορική προβάλλει την εικόνα του αδιάφθορου ελεγκτή, του θεματοφύλακα της ποιότητας και του υπέρτατου κριτή των πάντων.

Όλοι θυμόμαστε πως ήταν ο πιο αυστηρός κριτής στην επιβολή των μνημονίων σε βάρος μας.

Η ιστορία και η βιομηχανική πραγματικότητα όμως αποδεικνύουν ότι πίσω από τη βιτρίνα της γερμανικής ηθικής κρύβεται μια τεράστια, συστηματική υποκρισία.

Η Γερμανία εφαρμόζει διαχρονικά ένα «διπλό ταμπλό»: νομοθετεί αυστηρούς κανόνες για τους άλλους, αλλά ταυτόχρονα η ίδια κατασκευάζει, χρησιμοποιεί και εξάγει τα πιο εξελιγμένα εργαλεία για την οργανωμένη παράκαμψή τους, κερδίζοντας δισεκατομμύρια.

1. Το «Dieselgate» της Κυψέλης: Apiinvert

Η απάτη στη μελισσοκομία αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας.

Στην Ευρώπη εδρεύουν μεγάλα εργαστήρια ελέγχου μελιού, τα οποία ορίζουν τις παγκόσμιες μεθόδους ανίχνευσης της νοθείας [Apiinvert].

Την ίδια στιγμή, ο γερμανικός βιομηχανικός κολοσσός ζάχαρης Südzucker παράγει και εξάγει κατά χιλιάδες τόνους το σιρόπι Apiinvert [Apiinvert].

Το προϊόν αυτό διαφημίζεται νόμιμα ως «μελισσοτροφή για την επιβίωση του γόνου» [Apiinvert].

Στην πράξη όμως, είναι ένα εργαστηριακά τέλειο προϊόν, σχεδιασμένο με τέτοια ακρίβεια ώστε να επιτρέπει τη μαζική παραγωγή μελιού από το σακί κατά τη διάρκεια της μελιτοέκκρισης [Apiinvert].

Προερχόμενο από ζαχαρότευτλο (φυτό κατηγορίας C3), το σιρόπι αυτό είναι ήδη ιμβερτοποιημένο (διασπασμένο σε φρουκτόζη και γλυκόζη) [Apiinvert].

Όταν η μέλισσα το αποθηκεύει, το τελικό προϊόν αποκτά χημική δομή και ισοτοπικό αποτύπωμα που ταυτίζονται απόλυτα με το φυσικό πεύκο ή το θυμάρι [Apiinvert].

Το αποτέλεσμα είναι ότι ακόμη και οι πανάκριβες αναλύσεις εκατοντάδων ευρώ «τυφλώνονται» πλήρως.

Η Γερμανία παράγει τον ελεγκτικό μηχανισμό και ταυτόχρονα πουλάει το τεχνικό εργαλείο που τον ακυρώνει, αφήνοντας εκτός αγοράς κάθε έντιμο Έλληνα παραγωγό που αρνείται να ταΐσει κατά τη διάρκεια της νομής για να μην θεωρηθεί ένοχος νοθείας και δεν πουληθεί το μέλι του.

2. Το Σκάνδαλο Dieselgate στην Αυτοκινητοβιομηχανία

Ακριβώς το ίδιο μοντέλο εφαρμόστηκε και στο περιβόητο σκάνδαλο Dieselgate στα αυτοκίνητα, το οποίο αποκάλυψε το μέγεθος της γερμανικής εξαπάτησης.

Ενώ η Γερμανία εμφανιζόταν παγκοσμίως ως ηγέτιδα της πράσινης ανάπτυξης και των αυστηρών περιβαλλοντικών προτύπων, οι κορυφαίες αυτοκινητοβιομηχανίες της (όπως η Volkswagen) είχαν εγκαταστήσει κρυφά, παράνομα λογισμικά σε εκατομμύρια οχήματα.

Το λογισμικό αυτό είχε σχεδιαστεί για να «κλέβει» στους ελέγχους: ανίχνευσε πότε το αυτοκίνητο βρισκόταν υπό εργαστηριακή δοκιμή και μείωνε τεχνητά τις εκπομπές ρύπων, ώστε να παίρνει τις απαραίτητες εγκρίσεις.

Στο δρόμο, όμως, τα οχήματα μόλυναν το περιβάλλον έως και 40 φορές πάνω από το νόμιμο όριο.

3. Το Σκάνδαλο CumEx: Η Λεηλασία των Δημόσιων Ταμείων

Η γερμανική εφευρετικότητα στην απάτη ξεπέρασε κάθε όριο με το χρηματοοικονομικό σκάνδαλο CumEx.

Πρόκειται για μια γιγαντιαία χρηματιστηριακή απάτη όπου κορυφαίες γερμανικές τράπεζες, χρηματιστές και δικηγόροι εκμεταλλεύτηκαν ένα «παράθυρο» του νόμου.

Μέσω ταχύτατων εικονικών ανταλλαγών μετοχών γύρω από την ημέρα καταβολής μερισμάτων, κατάφεραν να διεκδικούν και να εισπράττουν από το γερμανικό και άλλα ευρωπαϊκά κράτη πολλαπλές επιστροφές φόρων για φόρους που είχαν πληρωθεί μόνο μία φορά (ή και καθόλου).

Η απάτη αυτή αφαίρεσε πάνω από 55 δισεκατομμύρια ευρώ από τις τσέπες των Ευρωπαίων φορολογουμένων, αποδεικνύοντας ότι το γερμανικό τραπεζικό σύστημα ήξερε καλά πώς να κλέβει το ίδιο το κράτος.

4. Η Απάτη της Wirecard και η Τυφλότητα των Αρχών

Στον τομέα της τεχνολογίας, η υπόθεση της Wirecard αποτέλεσε τη μεγαλύτερη λογιστική απάτη στη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας.

Η εταιρεία, που αποτελούσε το «καμάρι» του γερμανικού χρηματιστηριακού δείκτη DAX, εμφάνιζε επί χρόνια ψεύτικα κέρδη και ανυπαρκτους τραπεζικούς λογαριασμούς.

Όταν η απάτη κατέρρευσε, αποκαλύφθηκε ότι έλειπαν 1,9 δισεκατομμύρια ευρώ —ένα ποσό που υπήρχε μόνο στα χαρτιά.

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι η επίσημη γερμανική εποπτική αρχή (BaFin), αντί να ελέγξει την εταιρεία, κυνηγούσε δικαστικά τους ξένους δημοσιογράφους που προσπαθούσαν να ξεσκεπάσουν το σκάνδαλο, προκειμένου να προστατεύσει τη γερμανική φήμη.

5. Τα Μαύρα Ταμεία της Siemens

Η συστηματική εξαπάτηση έχει βαθιές ρίζες στη γερμανική επιχειρηματικότητα, όπως απέδειξε το ιστορικό σκάνδαλο της Siemens.

Ο γερμανικός κολοσσός διατηρούσε επί χρόνια ένα δίκτυο «μαύρων ταμείων» μέσω του οποίου διακινήθηκαν πάνω από 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ για δωροδοκίες κρατικών αξιωματούχων σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (ψηφιοποίηση ΟΤΕ, ασφάλεια Ολυμπιακών Αγώνων κ.α.).

Σκόπος ήταν η παράνομη εξασφάλιση μεγάλων δημόσιων συμβάσεων.

Το γερμανικό κράτος απαιτούσε διαφάνεια από τις ξένες κυβερνήσεις, ενώ η κορυφαία βιομηχανία του κυριαρχούσε διεθνώς μέσω του χρηματισμού.

6. Η Πολιτική Υποκρισία των Μνημονίων

Αυτή η βιομηχανική και οικονομική πονηριά συνδέεται απόλυτα με την πολιτική στάση της Γερμανίας κατά την περίοδο των μνημονίων.

Ήταν η ίδια χώρα που κουνούσε επιδεικτικά το δάχτυλο στην Ελλάδα, απαιτώντας εξοντωτική πειθαρχία, τυφλή υπακοή σε κανόνες και τιμωρητική λιτότητα, με το πρόσχημα ότι είμαστε «αναξιόπιστοι» και «παραβάτες».

Η ισοπέδωση της ελληνικής κοινωνίας έγινε με το επιχείρημα της απόλυτης τήρησης των κανόνων.

Ωστόσο, όταν πρόκειται για τα δικά της οικονομικά και βιομηχανικά συμφέροντα, η γερμανική οικονομία αποδεικνύεται η πρώτη στην απάτη.

Είτε πρόκειται για ρύπους αυτοκινήτων, είτε για κλεμμένους φόρους δισεκατομμυρίων, είτε για μίζες και για μέλι-σιρόπι από το σακί του ζαχαρότευτλου, το σύστημα είναι στημένο έτσι ώστε οι κανόνες να επιβάλλονται με εξόντωση στους αδύναμους, και τα παράθυρα του νόμου να μένουν ανοιχτά για τους Γερμανούς βιομηχάνους.

---