Η δολοφονία των πρωτοτόκων της Αιγύπτου από τον Άγγελο-Εξολοθρευτή χάριν του "Περιούσιου Λαού"! Χαρακτική του Gustave Dore (1832-1883) (Έξοδος 12:29, Τόμος 1, έκδοση 1869-1870).
Αρχικό κείμενο: Iannis Golias facebook 12 Απριλίου 2026
(με επεξηγηματικές προσθήκες από "Αντίλογο Χανίων")
"Πάσχα" είναι η εβραϊκή λέξη (Pesach), η εβραϊκή γιορτή, μιας (δήθεν "θεϊκής") απάνθρωπης, ρατσιστικής γενοκτονίας νηπίων* "αλλοφύλων", που οι Εβραίοι την γιόρταζαν αιώνες πριν σταυρώσουν τον κηρύσσοντα πανανθρώπινη αγάπη Χριστό
και
με το δήθεν "θεϊκό" μήνυμα της οποίας, δικαιολογούν συνειδησιακά κάθε διαπραττόμενη από αυτούς σήμερα γενοκτονία,
κάθε έγκλημα και πόλεμο κατά όσων αμφισβητούν πως
αυτοί είναι "ο περιούσιος λαός" του Γιαχβέ", που πριν από 3.000 χρόνια τους υποσχέθηκε από την Ουρ της Μεσοποταμίας την "Γη της Επαγγελίας" όπου εκατοικούσαν οι Χαναναίοι και Φιλισταίοι (απόγονοι ντόπιων σημιτικών φυλών και Κρητών και Αιγαιατών Ελλήνων κατά τους "προφήτες" του Ισραήλ που γι αυτό τους καταριούνται στα "ιερά" βιβλία τους...)
...............................................
Η ελληνική λέξη για την ημέρα αυτή είναι "Λαμπρή", όπως ακριβώς είναι καταγραμμένη στην Λαϊκή μας Παράδοση και σε όλα τα Δημοτικά μας Τραγούδια, από Ήπειρο κι Έβρο ως την Κρήτη, αφού ακριβώς είναι η λαμπρότερη μέρα της ελληνορθόδοξης ανατολικής εκκλησίας , τον οποίο οι εορτάζοντες το Πεσάχ, δολοφόνησαν!
Συμβολίζει την "πιο γιορτινή, την πιο φωτεινή μέρα του χρόνου, τη μέρα που αναστήθηκε ο Ιησούς", γιορτή πανάρχαιας ελληνικής ρίζας με τον παρόμοιο συμβολισμό επιστροφής-ανάστασης της Περσεφόνης, της γης, της ζωής, με την Άνοιξη, όπως και και τα "Αδώνεια, στην αρχαία Ελλάδα...
...............................................
Το "Ιησούς" τώρα, είναι όνομα,
πολύ συνηθισμένο εβραϊκό όνομα στους Εβραίους εκείνης της εποχής
ενω
το Χριστός είναι θρησκευτικός τίτλος και η λέξη είναι ελληνική
...............................................
Τώρα,
ο Ιησούς που αναστήθηκε και έγινε Χριστός για εκατομμύρια κόσμου σε όλους τους αιώνες,
συμβολίζει το φως που νικάει το σκοτάδι ή το καλό που στο τέλος νικάει το κακό...
...............................................
η ανάσταση είναι βαθιά πνευματική έννοια και οχι υλική
...............................................
η ορθοδοξία δεν είναι κάποιος μάγος σαν τον Κόπερφιλντ, που λέει σε έναν πεθαμένο,
σήκω πάνω και περπάτα
κι εκείνος πετάγεται απάνω κι αρχίζει να τρέχει
...............................................
Αυτά είναι γελοιότητες και βλακείες για μωρούς, αστοιχείωτους, νοητικά τυφλούς ή με παρωπίδες
...............................................
ο χριστιανισμός είναι πνευματικότητα
και
η ανάσταση συμβολίζει το θάνατο που νικήθηκε!
που τον νίκησε η ζωή όπως το φως νικάει το σκοτάδι!
...............................................
γι'αυτο και ο θάνατος για τους ορθοδόξους λογίζεται ως κάτι πρόσκαιρο, κάτι σαν τον ύπνο
και
γι'αυτό και οι χριστιανοί, τα νεκροταφεία τους τα λένε κοιμητήρια.
επειδή οι νεκροί αναπαύονται μέχρι να έρθει η ανάσταση.
...............................................
οι ψυχές τους αναπαύονται, όχι οι ίδιοι ως υλικά όντα
...............................................
ο χριστιανισμός είναι ενσυναίσθηση,
ειναι πίστη όχι σε ένα κομμάτι ξύλο ή ένα ζευγάρι παντόφλες,
αλλα
στο καλό, στο τίμιο, στο δίκαιο, ακόμα και αν δε μας συμφέρει προσωπικά
...............................................
χριστιανισμός είναι να πιστεύεις σε αξίες και αρχές που δίδαξε ο Χριστός και που αφορούν την ψυχή, τις πράξεις, τις ιδέες, τις σκέψεις....
...............................................
και καλό θα ήταν όλα αυτά να μην το λέω εγώ,
αλλά
οι ιερείς, οι επίσκοποι, οι πατριάρχες και όλοι αυτοί οι μεγαλόσχημοι
που
ξεκίνησαν να υπηρετούν μια θρησκεία,
που τότε που εμφανίστηκε
ήταν
το νέο,
το ριζοσπαστικό,
το ρηξικέλευθο
και
ΑΥΤΟΙ το κατάντησαν,
αναχρονιστικό,
σκοταδιστικό και οπισθοδρομικό κηρύσσοντας το φόβο και το μίσος και όχι την αγάπη
...............................................
αμα θέλετε να είσαστε καλοί χριστιανοί, να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι
...............................................
τον καλό χριστιανό δεν τον κάνουν οι μεγάλοι σταυροί αλλά οι καλές πράξεις
...............................................
Χρόνια πολλά, Χριστός ανέστη και καλή Λαμπρή αδέλφια.
*Αξίζει να αναρωτηθούμε τι ακριβώς γιορτάζεται στο εβραϊκό Πάσχα (Pesach),
που ετυμολογικά σημαίνει "προσπέραση".
Σύμφωνα με την Έξοδο (κεφ. 12), το Πάσχα θεμελιώνεται πάνω σε ένα φρικτό έγκλημα: τη μαζική σφαγή των νηπίων των Αιγυπτίων από τον "Εξολοθρευτή" άγγελο!
Μια πράξη που φανερώνει έναν παρανοϊκό θρησκευτικό ρατσισμό και διεστραμμένη απανθρωπιά, καθώς η επιβίωση του ενός λαού, του "περιούσιου", χτίστηκε πάνω στο αίμα αθώων πρωτότοκων άλλων εθνών.
Πρόκειται για μια άκρως αντίθετη από τα κηρύγματα του Ιησού των Ευαγγελίων αφήγηση διαχρονικής διαπαιδαγώγησης, διαμόρφωση τέτοιων συνειδήσεων και απάνθρωπων στάσεων ζωής- όπου η θεϊκή επιλογή ταυτίζεται με τη γενοκτονία των "άλλων". χάριν των "περιούσιων".
Αυτό ακριβώς εξηγεί και το μένος των φανατικών Εβραίων σταυρωτών του Ιησού.
Που αν και για ευνόητους λόγους μη διακηρυσσόμενο σήμερα, ισχύει απόλυτα, καταρχήν τυπικά αφού τα ιερά τους κείμενα και οι ραβίνοι ουδέποτε ζήτησαν συγγνώμη για το έγκλημα της σταύρωσης και επουδενί δεν δέχονται ως ιερό πρόσωπο αλλά μόνο ως "ψευδομεσία" τον Χριστό.
Αντίθετα, όλοι οι μουσουλμάνοι σημειωτέο, τυπικά (άλλο τι ισχύει, όπως δυστυχώς και για εμάς, στην πράξη, ουσιαστικά) θεωρούν ως ιερό πρόσωπο τον Χριστό, αν και υπέρτατο ιερό πρόσωπο μετά τον Αλάχ, θεωρούν τον Μωάμεθ!
Κυρίως όμως, είναι ουσιαστικά αντίθετοι οι Εβραίοι (αυτοί απροκάλυπτα, μα και οι από τον 4ο μΧ αιώνα ως τώρα δήθεν χριστιανοί , όπως και οι μετέπειτα εμφανισθέντες μουσουλμάνοι) με την χριστιανική διδασκαλία, ως αντίθεση δογμάτων "περιούσιου λαού, οδόντος αντί οδόντος κλπ" με την καταδίκη από τον Ιησού κάθε φυλετικού διαχωρισμού, κάθε κοινωνικής αδικίας και ανισότητας κάθε πράξης, ακόμα και αμυντικής βίας.
Πραγματικά χριστιανικά έπραξε και δίδαξε αιώνες αργότερα, ο Μαχάτμα Γκάντι κι ας μην ήταν τυπικά χριστιανός.
Πόσους ανυπόκριτους μιμητές και οπαδούς βρίσκουν σήμερα στην ανθρωπότητα οι διδασκαλίες του Ιησού των Ευαγγελίων και του Γκάντι;