Τι ήταν οι κοινωνίες και τα κράτη του "υπαρκτού σοσιαλισμού";

Γράφει ο Κώστας Ντουντουλάκης

Ο μαρξιστικού τύπου σοσιαλισμός που, εν δυνάμει, θα μπορούσε κάποτε στο μέλλον να οδηγήσει στον κομμουνισμό, ποτέ δεν είπε κανείς μαρξιστής πως είναι μια ιδανική κοινωνία.

Είναι μια ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ κοινωνία που προερχόμενη από τον καπιταλισμό, είναι δικαιότερη, προσπαθεί να σχεδιάζει την οικονομία και την πολιτική προς όφελος των πιο αδυνάτων, κάνει άλματα στην παιδεία δημόσια υγεία και πολιτισμό, όπως έκανε σε όλες τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού και ακόμα κάνει, παρά τον διαρκή απάνθρωπο αποκλεισμό της, στην ηρωική Κούβα,

Αλλά ταυτόχρονα, όπως έγραφε ο Λένιν και όπως ανέλυσε πχ ο Κώστας Κάπος στο βιβλίο του "Κριτική του Σοβιετικού Σχηματισμού", είναι μια "μεταβατική" κοινωνία, με συνεχιζόμενες κάποιες αντιθέσεις, κουβαλάει ακόμα πολλά κακά του καπιταλισμού και πολλές συνήθειες αιώνων εγωιστικων αντιλήψεων, συχνά ακόμα και μεταξύ των οπαδών του κομμουνισμού.

Άλλωστε πόσες χιλιάδες πρώην κομμουνιστές, ακόμα και δεκάδες πρώην ανώτατα στελέχη, τόσο του ΚΚΕ όσο και όλων των μικρών κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, πέρασαν στη συνέχεια σε αστικά κόμματα, ανακαλύπτοντας τα "οφέλη και προτερήματα" που τους έδινε ο καπιταλισμός;

Η κάθε αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης μεταβατική σοσιαλιστική κοινωνία, είναι περικυκλωμένη όχι μόνο από το χθες αιώνων που παλεύει να αφήσει πίσω της, αλλά και από πλήθος καπιταλιστικών κρατών με επικεφαλής τα πιο ισχυρά ιμπεριαλιστικά κράτη.

Που πολεμούν μεθοδικά με μύρια μέσα αυτή τη προσπάθεια οικονομικά, πολιτικά και ιδεολογικά, τόσο απ΄ έξω, διεθνώς,

όσο και από μέσα, με κύριο μοχλό όλους όσους έχασαν προνόμια και παλιά μέλη κομμάτων, αστούς διανοούμενους, τέως μέλη του παλιού κρατικού μηχανισμού.

Με συνεργάτες τους, όπως τραγικά αποδείχθηκε, κάποιους που είναι ως και ανώτατα στελέχη του κομμουνιστικού κόμματος και του νέου κρατικού σχηματισμού.

Ας συγκρίνουμε με οιαδήποτε παλιότερη επανάσταση:

Πόσοι ήρωες του 21 δεν πέρασαν με τη μεριά των ξενόδουλων καλαμαράδων και κοτζαμπάσηδων-καραβοκυραίων, κατά των αγνών πρωταγωνιστών της επανάστασης;

Πόσοι παρέμειναν πιστοί στις αρχές και στόχους της γαλλικής επανάστασης όταν αυτή προδόθηκε κι εκφυλίστηκε από τη νέα αριστοκρατία του παρανοϊκού εκφυλιστή της Ναπολέοντα;

Σε τέτοιες καταστάσεις, πολύχρονου καταστροφικού εμφυλίου, εισβολές Αντάντ και Χίτλερ μετά, χάθηκε το άνθος των κομμουνιστών, εκατομμύρια αγνοί δοκιμασμένοι παλιοί επαναστάτες που ήταν οι πρωτοπόροι, οι εμψυχωτές στρατιωτών και λαού στην πρώτη γραμμή στις μάχες.

Διογκώθηκαν παράλληλα οι συνθήκες δημιουργίας προνομιούχων ειδικών, λόγω επιτακτικής ανάγκης ανάπτυξης πάσει θυσία των κατεστραμμένων παραγωγικων δυνάμεων.

Επικράτησαν ατομικά οικονομικά κίνητρα που παραμέρισαν τα ηθικά.

Παράλληλα σωρεύτηκε μια σειρά σοβαρών λαθών που έγιναν από την αρχή της νέας, σε αχαρτογράφητεςς, τρικυμισμένες θάλασσες πορευόμενης εξουσίας.

Υπερδιογκώθηκσν μετά από δεκαετίες.

Πολλά από αυτά τα λάθη τα είχε επισημάνει εξαρχής, από το 1922 ο Λένιν. Μετά και ο Στάλιν, που προσπάθησε να τα διορθώσει αλλά δεν πρόλαβε λόγω σαρωτικής αρχικά ναζιστικής εισβολής και τεράστιων θυσιών για επίτευξη στρατιωτικής και βιομηχανικής υπεροχής και έτσι, επικής απόκρουσης και συντριβής των άνω των 5 εκατομμυρίων πάνοπλων κι ανίκητων ως τότε ναζί. (Η αποικιοκρατική και στρατιωτική υπερδύναμη τότε Γαλλία συνετρίβη σε λιγότερες από 3 εβδομάδες με εισβολή κάτω του 1,5 εκατομμυρίου στρατού και του 1/4 των τανκς και αεροσκαφών που επιτέθηκαν στην ΕΣΣΔ!)

Μετά τον πόλεμο, ξεκίνησε ο Στάλιν θεωρητικό και πρακτικό χτύπημα της νομενκλατούρας με σειρά μέτρων που υπονομευόταν από αυτήν "εκ των έσω". Στην συνέχεια αρρώστησε και πέθανε (κάποιοι ιστορικοί λένε πως "οι της νομενκλατούρας τον αρώστησαν και τον δολοφόνησαν").

Επί Χρουστσόφ (πρώην εμετικού γλείφτη σε αμέτρητα κείμενα, δίπλα στον Στάλιν, και ..."ξαφνικά", 4 χρόνια μετά τον θάνατό του, από το 1956, υπό τις επευφημίες όλου του καπιταλιστικού κόσμου, υστερικά λασπολόγου εναντίον του!) αντί διόρθωσης αυτών των λαθών, έγινε μεγάλη νεοκαπιταλιστική στροφή, αν και κυριαρχούσε ακόμα η γραφειοκρατική σοσιαλιστική οργάνωση.

Συνεχίστηκε επί Μπρέζνιεφ με πιο "ήπιο" αλλά σταθερά ίδιο τρόπο...

Επί Γκορμπατσόφ και Γέλτσιν, ανατράπηκε βίαια και πλήρως ο σοσιαλισμός.

Διέλυσαν πραξικοπηματικά επίσης την ΕΣΣΔ, ίδρυσαν στην θέση της μια χαλαρή Κοινοπολιτεία (ΚΑΚ) και, βομβαρδίζοντας μετά τις τεράστιες εκκαθαρίσεις στον στρατό το σεβόμενο το δημοψήφισμα κοινοβούλιο, ακύρωσαν την απόφαση του δημοψηφίσματος των λαών της πρώην ΕΣΣΔ, διέλυσαν και την επί περεστρόικα αρχική χαλαρή διάδοχό της, την ΚΑΚ (Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών!

Η προδοτική νομενκλατούρα, η νέα τάξη διεφθαρμένων κρατικο-κομματικών προνομιούχων, πήρε όλη την εξουσία. Ξεπούλησε, ιδιοποιήθηκε την δημόσια παρουσία, εξαθλίωσε τον λαό.

Συμπέρασμα

Η σοσιαλιστική κοινωνία είναι, ήταν, τέτοιας δομής και εσωτερικών αντιφάσεων. Κοινωνία "μεταβατική"-συνεχιζόμενης με άλλες μορφές, εντεινόμενης τελικά, ταξικής πάλης.

-Γι αυτό, μπορεί δυστυχώς αν δεν έχει ο Λαός την Πλήρη Εξουσία στα χέρια του, να παλινδρομήσει, να ξαναγίνει καπιταλιστική.

ΥΓ:

1. Στην Ρωσία, οι κομμουνιστές που αντιπάλευαν ηρωικά την περεστρόικα διωκόμενοι και κατασυκοφαντούμενοι από τα καθάρματα της σάπιας νομενκλατούρας,

σήμερα είναι στο ΚΚΡωσικής Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) και στο ΚΕΚΡ. Αθροιστικά, ψηφίζονται από το ένα τρίτο περίπου του ρωσικού λαού!

Το ΚΚΡΟ είναι αξιωματική αντιπολίτευση στη Ρωσία.

(Και τα δύο ΚΚ δηλώνουν "Λενινιστικά-Σταλινικά" σημειωτέο...)

2. Σε όλες τις από το 1995 ως σήμερα δημοσκοπήσεις, παρά την από το 1956 συστηματική επί ΕΣΣΔ ακόμα κυβερνητική λασπολογία κατα Στάλιν, που κορυφώθηκε υστερικά επί περεστρόικα,

πάνω από το 70% των Ρώσων έχουν θετική γνώμη για την περίοδο Στάλιν!

-Μόλις 0,5 ως 1% έχουν θετική γνώμη για τα ινδάλματα, Γέλτσιν και Γκορμπατσόφ, των δυτικών μυστικών και φανερών υπηρεσιών και όλων των καπιταλιστικών κομμάτων (μα και "κομμουνιστικών" σαν το ΚΚΕ την περίοδο 1987-1991 και όλων των "επαναστατικών" τροτσκιστικών σεχτών, σαν τη σημερινή ηγετική φράξια του ΚΚΕ).

Όλες οι τροτσκιστικές σέχτες, σε όλο τον πλανήτη, διατυμπάνιζαν ξετσίπωτα το 1987-94 (ίσως και ως τώρα μερικές) πως αυτό που το 99% των κομμουνιστών μα και οι ίδιοι οι καπιταλιστές έβλεπαν εξαρχής ως ωμή βίαιη επιβολή του πιο πρωτόγονου ληστρικού καπιταλισμού, η καπιταλιστική παλινόρθωση της περεστρόικα των ηγετών της νομενκλατούρας, ήταν η ..."Πολιτική Επανάσταση για την οποία πάλευε ο Τρότσκι"!...

Και όλα τα παγκόσμια επιτελεία του καπιταλισμού μαζί με τις όπου γης κυβερνήσεις και κόμματά τους, έτριβαν τα χέρια τους κι έσκαγαν στα γέλια...

Κώστας Ντουντουλάκης 24/1/2025