Η ανατροπή της διδασκαλίας του Ιησού από τον Παύλο και τους Ρωμαίους αυτοκράτορες...

Μαχάτμα Γκάντι: «Μου αρέσει ο Χριστός σας· δε μου αρέσουν οι χριστιανοί σας, γιατί δεν του μοιάζουν.»

 «Πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυμαλιᾶς ῥαφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθείν.»

* «Σας το επαναλαμβάνω: Είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.»

Άνευ σχολίου...

Ο Απόστολος Παύλος και το Δόγμα της Υποταγής στην Εξουσία

Πριν εμφανιστεί ως ο «Απόστολος των Εθνών», ο Σαούλ (Παύλος) ήταν ένας φανατικός διώκτης. Συμμετείχε ενεργά στη δολοφονία του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου, φυλάγοντας τα ρούχα εκείνων που τον λιθοβολούσαν μέχρι θανάτου (Πράξεις, 7:58).

Μετά το περιβόητο υποτιθέμενο «όραμα» στον δρόμο προς τη Δαμασκό, ο Παύλος άλλαξε στρατόπεδο, αλλά κράτησε τη ρωμαϊκή του υπηκοότητα.

 Μέσα από τις επιστολές του, εισήγαγε ένα δόγμα που βόλευε απόλυτα τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία: την τυφλή υπακοή στο κράτος, στους αφέντες και στους ισχυρούς.

1. Υποταγή στις Κοσμικές Εξουσίες

Στην Επιστολή προς Ρωμαίους (Κεφάλαιο 13, Στίχοι 1-7), ο Παύλος ξεκαθαρίζει ότι κάθε επίγεια κυβέρνηση είναι διορισμένη από τον Θεό:

• Το Αρχαίο Κείμενο: «Πᾶσα ψυχὴ ἐξουσίαις ὑπερεχούσαις ὑποτασσέσθω. οὐ γάρ ἐστιν ἐξουσία εἰ μὴ ὑπὸ Θεοῦ...» [el, el]
• Η Μετάφραση: Κάθε άνθρωπος οφείλει να υποτάσσεται στις ανώτερες κρατικές εξουσίες [el]. Δεν υπάρχει εξουσία που να μην προέρχεται από τον Θεό, και οι κυβερνήσεις που υπάρχουν έχουν οριστεί από Αυτόν [el]. Όποιος εναντιώνεται στην εξουσία, εναντιώνεται στη διαταγή του Θεού.
• Η Εντολή για τους Φόρους: Στο ίδιο εδάφιο διατάζει: «Να δίνετε σε όλους όσα τους οφείλετε: τους φόρους σε εκείνον που ανήκουν οι φόρους, και τον σεβασμό σε εκείνον που ανήκει ο σεβασμός».

2. Η Υποταγή και η Φίμωση των Γυναικών

Ο Παύλος μετέφερε την πατριαρχική δομή της Ρώμης και του αρχαίου ιουδαϊσμού μέσα στην εκκλησία, αφαιρώντας κάθε δικαίωμα λόγου από τις γυναίκες:

• Α΄ Επιστολή προς Τιμόθεον (Κεφάλαιο 2, Στίχοι 11-12): «Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ· γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός, ἀλλ᾿ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ».
• Η Μετάφραση: Η γυναίκα πρέπει να μαθαίνει με ησυχία και με πλήρη υποταγή. Δεν επιτρέπω στη γυναίκα να διδάσκει, ούτε να εξουσιάζει τον άνδρα, αλλά να σιωπά.
• Επιστολή προς Εφεσίους (Κεφάλαιο 5, Στίχοι 22-23): «Αἱ γυναῖκες τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ὑποτάσσεσθε ὡς τῷ Κυρίῳ, ὅτι ὁ ἀνήρ ἐστι κεφαλὴ τῆς γυναικὸς...».
• Η Μετάφραση: Οι γυναίκες να υποτάσσεστε στους άνδρες σας όπως στον Κύριο, διότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναίκας.
• Α΄ Επιστολή προς Κορινθίους (Κεφάλαιο 14, Στίχος 34): «Αἱ γυναῖκες ὑμῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις σιγάτωσαν· οὐ γὰρ ἐπιτέτραπται αὐταῖς λαλεῖν, ἀλλ᾿ ὑποτάσσεσθαι...».
• Η Μετάφραση: Οι γυναίκες σας να σιωπούν στις συνάξεις. Διότι δεν τους επιτρέπεται να μιλούν, αλλά να υποτάσσονται. [1, 2, 3, 4, 5]

3. Υποταγή των Δούλων στους Αφέντες!

Ο Παύλος δεν καταδίκασε ποτέ τον θεσμό της δουλείας. Αντίθετα, διέταξε τους σκλάβους να υπακούν τυφλά στους ιδιοκτήτες τους, ακόμα και αν αυτοί ήταν σκληροί:

• Επιστολή προς Εφεσίους (Κεφάλαιο 6, Στίχος 5): «Οι δούλοι να υπακούτε στους επίγειους αφέντες σας με φόβο και τρόμο, με απλότητα στην καρδιά σας, σαν να υπακούτε στον ίδιο τον Χριστό».
• Επιστολή προς Κολοσσαείς (Κεφάλαιο 3, Στίχος 22): «Οι δούλοι να υπακούτε σε όλα στους επίγειους αφέντες σας, όχι μόνο όταν σας βλέπουν για να τους αρέσετε, αλλά με ειλικρίνεια καρδιάς και φόβο Θεού».
• Επιστολή προς Τίτον (Κεφάλαιο 2, Στίχος 9): «Να διδάσκεις τους δούλους να υποτάσσονται στους αφέντες τους σε όλα, να τους είναι ευχάριστοι και να μην τους αντιμιλούν».

4. Οι Κραυγαλέες Αντιφάσεις: Ιησούς εναντίον Παύλου

Η διδασκαλία του Παύλου έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με το αντισυστημικό πνεύμα που αποδίδεται στον Ιησού:

• Κοινωνική Ισότητα: Ο Ιησούς είχε γυναίκες μαθήτριες, μιλούσε μαζί τους δημόσια και, σύμφωνα με τα απόκρυφα κείμενα, η Μαγδαληνή ήταν η πρώτη που κατάλαβε το μήνυμά του. 
• Ο Παύλος τις φίμωσε και τις έβαλε κάτω από την εξουσία του άνδρα.
• Σχέση με την Εξουσία: Ο Ιησούς ήρθε σε ρήξη με το θρησκευτικό κατεστημένο (Φαρισαίους) και δήλωσε ότι «η βασιλειά μου δεν είναι εκ του κόσμου τούτου», αρνούμενος να γίνει μέρος του συστήματος. Ο Παύλος δήλωσε ότι κάθε επίγειος τύραννος είναι διορισμένος από τον Θεό [el, el].
• Πλούτος και Ισχυροί: Ο Ιησούς καταδίκασε τους πλούσιους («πιο εύκολα περνάει καμήλα από τρύπα βελόνας») και τάχθηκε με τους αδύναμους. 
  
  
• Ο Παύλος προστάτευσε την κοινωνική δομή των ισχυρών, διατάζοντας τους φτωχούς και τους σκλάβους να υποτάσσονται «με φόβο και τρόμο». [1]

Συμπέρασμα

Αυτά τα κείμενα λειτούργησαν ως το τέλειο ψυχολογικό όπλο. 

Γι αυτό οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες υιοθέτησαν τον διαστρεβλωμενο από τον Παύλο Χριστιανισμό, χρησιμοποίησαν τις επιστολές του Παύλου για να καταστείλουν κάθε κοινωνική και εθνική επανάσταση.

Οποιαδήποτε αντίσταση κατά της κρατικής αυθαιρεσίας ή της κοινωνικής αδικίας βαφτιζόταν αυτόματα «αμαρτία κατά του Θεού». 

Έτσι, το πνευματικό μήνυμα των πρώτων χριστιανών και γνωστικών-απελευθερωτικών κινημάτων μετατράπηκε σε ένα εργαλείο μαζικής υποταγής και ελέγχου των λαών.

Κ.Ντ.

---

 Πώς συναντήθηκαν οι δύο στοές από τις αντίθετες άκρες του βουνού; Το Ευπαλίνειο Υδραγωγείο και το «Θαύμα της αρχαίας Σάμου»

Ο τύραννος (τότε η λέξη αυτή σήμαινε ανώτατος άρχοντας ή βασιλιάς) της Σάμου Πολυκράτης έθεσε τον 6ο αιώνα π.Χ. ένα φαινομενικά αδύνατο ερώτημα: Πώς μπορεί μια πόλη να υδροδοτηθεί με ασφάλεια σε περίπτωση πολιορκίας, όταν η μοναδική άφθονη πηγή νερού βρίσκεται στην πίσω πλευρά ενός ορεινού όγκου;

Η απάντηση δόθηκε από τον Μεγαρίτη αρχιτέκτονα και μηχανικό Ευπαλίνο.

Το έργο του, το Ευπαλίνειο Όρυγμα, είναι μια σήραγγα μήκους 1.036 μέτρων λαξευμένη μέσα στο σκληρό ασβεστολιθικό πέτρωμα του όρους Κάστρο.

Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτού του παγκόσμιου μνημείου μηχανικής είναι ότι σκάφτηκε ταυτόχρονα από τις δύο αντίθετες πλευρές του βουνού (αμφίστομο όρυγμα) και τα δύο συνεργεία συναντήθηκαν στο μέσο με ακρίβεια ελάχιστων εκατοστών.

Το εσωτερικό της αρχαίας σήραγγας στη Σάμο είναι λαξευμένο εξ ολοκλήρου με καλέμι και σφυρί στο σκληρό πέτρωμα.

Χωρίς GPS, χωρίς πυξίδες, χωρίς χάρτες και λέιζερ, πώς κατάφεραν οι αρχαίοι Έλληνες αυτό το μαθηματικό και κατασκευαστικό θαύμα;

1. Η «Παράκαμψη» του Βουνού: Γεωμετρία αντί για Τεχνολογία.

Επειδή ήταν αδύνατο να μετρηθεί η απόσταση σε ευθεία γραμμή μέσα από το βουνό, ο Ευπαλίνος έπρεπε να βρει έναν τρόπο να «δει» το εσωτερικό του από έξω. Εφάρμοσε, λοιπόν, τις αρχές των όμοιων τριγώνων και της γεωμετρίας, αιώνες πριν αυτές κωδικοποιηθούν επίσημα από τον Ευκλείδη και τον Ήρωνα.

Η τεθλασμένη διαδρομή:

Ο Ευπαλίνος και οι βοηθοί του περπάτησαν γύρω από το βουνό, χαράσσοντας μια διαδρομή που αποτελούνταν αποκλειστικά από ορθές γωνίες (90°).

Η καταγραφή:

Μέτρησαν με απόλυτη ακρίβεια τις αποστάσεις προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (Βορράς, Νότος, Ανατολή, Δύση).

Το νοητό τρίγωνο: Προσθέτοντας και αφαιρώντας αυτές τις επιμέρους αποστάσεις, ο Ευπαλίνος σχημάτισε ένα τεράστιο νοητό ορθογώνιο τρίγωνο πάνω από το βουνό. Η υποτείνουσα αυτού του τριγώνου ήταν η ακριβής ευθεία γραμμή που έπρεπε να ακολουθήσουν οι δύο στοές μέσα στο σκοτάδι.

2. Το Κυνήγι του Σταθερού Υψομέτρου

Για να συναντηθούν δύο στοές που ξεκινούν από αντίθετες πλευρές, δεν αρκεί να κινούνται στη σωστή κατεύθυνση· πρέπει να βρίσκονται και στο ίδιο ύψος. Αν η μία στοά περνούσε έστω και λίγα μέτρα πάνω από την άλλη, δεν θα συναντιόντουσαν ποτέ.

Για να λύσει αυτό το πρόβλημα, ο Ευπαλίνος χρησιμοποίησε αρχέγονα αλλά πανίσχυρα όργανα ισοπέδωσης (όπως ο χοροβάτης ή μεγάλα κανάλια γεμάτα νερό που λειτουργούσαν ως αλφάδια). Μέτρησε το υψόμετρο γύρω από το βουνό, εξασφαλίζοντας ότι η Βόρεια και η Νότια είσοδος ξεκίνησαν από το ίδιο ακριβώς οριζόντιο επίπεδο.

Η τελική υψομετρική απόκλιση στο σημείο συνάντησης ήταν μόλις 5 εκατοστά!

Ο Ευπαλίνος χρησιμοποίησε έξυπνες τεχνικές για να σιγουρευτεί ότι οι δυο σήραγγες θα ενώνονταν ακόμη και αν υπήρχαν λάθη στις μετρήσεις του.

Σχηματικά:

Στο οριζόντιο επίπεδο: 

Στο κατακόρυφο επίπεδο: 

3. Στρατηγικός Ελιγμός: Προβλέποντας το Ανθρώπινο Λάθος.

Ο Ευπαλίνος δεν ήταν απλώς ένας θεωρητικός μαθηματικός, αλλά ένας ρεαλιστής μηχανικός. Γνώριζε ότι οι μετρήσεις των ανθρώπων και τα χτυπήματα των καλεμιών μέσα στο βράχο εμπεριέχουν πάντα το στοιχείο του λάθους.

Αν τα δύο συνεργεία προχωρούσαν σε απόλυτη ευθεία γραμμή, μια ελάχιστη απόκλιση μοιρών θα τα έκανε να προσπεράσουν το ένα το άλλο.

Για να εκμηδενίσει αυτή την πιθανότητα, εφάρμοσε δύο ιδιοφυή τεχνάσματα «ασφαλείας».

Το οριζόντιο «Ζιγκ-Ζαγκ»:

Όταν υπολόγισε ότι τα δύο συνεργεία πλησίαζαν στο μέσο του βουνού, διέταξε και τις δύο ομάδες να αλλάξουν σκόπιμα πορεία. Το βόρειο συνεργείο έστριψε δεξιά και το νότιο έστριψε αριστερά.

Αυτή η προγραμματισμένη αλλαγή κατεύθυνσης εξασφάλισε μαθηματικά ότι οι δύο σήραγγες θα διασταυρώνονταν οπωσδήποτε, σχηματίζοντας μια γωνία.

Το κατακόρυφο «Δίχτυ»:

Στο σημείο της αναμενόμενης συνάντησης, ο Ευπαλίνος αύξησε το ύψος της οροφής στη μία στοά και το βάθος του δαπέδου στην άλλη.

Έτσι, δημιούργησε έναν μεγαλύτερο «στόχο», ώστε ακόμα κι αν υπήρχε μικρό υψομετρικό λάθος, η μία στοά να πέσει πάνω στην άλλη.

Όταν οι δύο ομάδες εργατών άκουσαν τελικά τις αξίνες των συναδέλφων τους μέσα από τον βράχο και έσπασαν το τελευταίο τείχος πέτρας, δεν είχαν απλώς ενώσει δύο στοές.

Είχαν αποδείξει τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού να δαμάζει τη φύση με όπλο τη λογική!

Το Ευπαλίνειο Υδραγωγείο λειτούργησε για περισσότερα από 1.000 χρόνια, προσφέροντας καθαρό νερό στους Σαμιώτες.

Σήμερα, αναγνωρισμένο ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, στέκει ως η απόλυτη απόδειξη για το πώς η επιστημονική σκέψη στην αρχαία Ελλάδα μπορούσε να μετατρέπει το φαινομενικά αδύνατο σε μια κοινωφελή πραγματικότητα. Κώστας Ντουντουλάκης - "Αντίλογος Χανίων" * (Από Βικιπαίδεια) Ο Ηρόδοτος, η μοναδική πηγή που έχουμε για το Ευπαλίνειο όρυγμα, περιγράφει και την κύρια αλλά και τη βοηθητική σήραγγα.

Το κείμενο του Ηροδότου

Η μοναδική αναφορά στο Ευπαλίνειο όρυγμα είναι αυτή του Ηροδότου (Γ,60)^[1]:

Ἐμήκυνα δὲ περὶ Σαμίων μᾶλλον, ὅτι σφι τρία ἐστὶ μέγιστα ἁπάντων Ἑλλήνων ἐξεργασμένα, ὄρεός τε ὑψηλοῦ ἐς πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ὀργυιάς, τούτου ὄρυγμα κάτωθεν ἀρξάμενον, ἀμφίστομον. 2 τὸ μὲν μῆκος τοῦ ὀρύγματος ἑπτὰ στάδιοι εἰσί, τὸ δὲ ὕψος καὶ εὖρος ὀκτὼ ἑκάτερον πόδες. διὰ παντὸς δὲ αὐτοῦ ἄλλο ὄρυγμα εἰκοσίπηχυ βάθος ὀρώρυκται, τρίπουν δὲ τὸ εὖρος, δι᾽ οὗ τὸ ὕδωρ ὀχετευόμενον διὰ τῶν σωλήνων παραγίνεται ἐς τὴν πόλιν ἀγόμενον ἀπὸ μεγάλης πηγῆς. 3 ἀρχιτέκτων δὲ τοῦ ὀρύγματος τούτου ἐγένετο Μεγαρεὺς Εὐπαλῖνος Ναυστρόφου. τοῦτο μὲν δὴ ἓν τῶν τριῶν ἐστι, δεύτερον δὲ περὶ λιμένα χῶμα ἐν θαλάσσῃ, βάθος καὶ εἴκοσι ὀργυιέων• μῆκος δὲ τοῦ χώματος μέζον δύο σταδίων. 4 τρίτον δέ σφι ἐξέργασται νηὸς μέγιστος πάντων νηῶν τῶν ἡμεῖς ἴδμεν• τοῦ ἀρχιτέκτων πρῶτος ἐγένετο Ῥοῖκος Φιλέω ἐπιχώριος. τούτων εἵνεκεν μᾶλλόν τι περὶ Σαμίων ἐμήκυνα..

Απόδοση:

[3.60.1] Τα παρατράβηξα τα σχετικά με τους Σαμίους για τον λόγο ότι οι Σάμιοι έχουν κατασκευάσει τα τρία μεγαλύτερα έργα που υπάρχουν στην Ελλάδα. Το πρώτο από τα τρία είναι ένα όρυγμα με δύο στόμια, που αρχίζει κάτω από ένα βουνό ψηλό ώς εκατόν πενήντα οργιές. [3.60.2] Το μάκρος του ορύγματος είναι επτά στάδια, το ύψος και το πλάτος του οκτώ πόδια. Σε όλο το μάκρος του είναι σκαμμένο άλλο όρυγμα, με βάθος είκοσι πήχες και πλάτος τρία πόδια, και μέσα απ᾽ αυτό περνάει το νερό και φτάνει με σωλήνες στην πόλη ξεκινώντας από μεγάλη πηγή. [3.60.3] Αρχιτέκτονας αυτού του ορύγματος ήταν ο Μεγαρέας Ευπαλίνος, γιος του Ναυστρόφου. Το δεύτερο είναι ο μόλος του λιμανιού, μέσα στη θάλασσα, που έχει βάθος ακόμη και είκοσι οργιές και μάκρος πάνω από δύο σταδίους. [3.60.4] Το τρίτο έργο είναι ένας ναός που έχουν κατασκευάσει, ο μεγαλύτερος απ᾽ όσους ξέρω, που πρώτος του αρχιτέκτονας υπήρξε ο Ροίκος, ο γιος του Φιλέα, ντόπιος. Γι᾽ αυτούς τους λόγους παρατράβηξα κάπως τα σχετικά με τους Σαμίους.

Σύγκριση μεγεθών που αναφέρει ο Ηρόδοτος^[3]:

• Όρος με ύψος 150 οργιές^[3]. Το όρος αυτό έχει ύψος περίπου 225 μέτρα.
  • Υπολογιζόμενο μήκος της οργιάς σε μέτρα 1,50 μέτρα
• Μήκος του ορύγματος: 7 στάδια. Το μήκος του είναι 1036 μέτρα.
  • Το κάθε στάδιο^[3] είχε 100 οργιές. Το μέγεθος που αναφέρεται από τον Ηρόδοτο, 7 στάδια, αντιστοιχεί σε 700 οργιές, δηλαδή με βάση το υπολογιζόμενο μήκος οργιάς (1,5 μέτρο), το μήκος του ορύγματος υπολογίζεται σε 1050 μέτρα.
• Ύψος και πλάτος 8 πόδια. Το ύψος και πλάτος του είναι περίπου 1,8 μέτρα κατά μέσο όρο.
  • Η κάθε οργιά είχε 6 πόδια. Με βάση το υπολογιζόμενο μήκος οργιάς (1,5 μέτρο) το κάθε πόδι ήταν 0,25 μέτρα, και το ύψος και πλάτος του ορύγματος υπολογίζεται σε 2 μέτρα

 

Ηράκλειο Κρήτης, Πάρκο Γιούρι Γκαγκάριν !

Μια άγνωστη σε πολλούς, όμορφη όψη του Ηρακλείου στις εκβολές του ποταμού Γιόφυρου.

Ισραήλ: Η ίδρυσή του από επικηρυγμένους ως τρομοκράτες εγκληματίες ρατσιστές μετέπειτα πρωθυπουργούς του, ο βρώμικος ρόλος του σε βάρος και Ελλάδας-Κύπρου από το 1974 ως σήμερα και η προδομένη στήριξη των Παλαιστινίων σε Ελλάδα-Κύπρο...

 Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΠΑΡΧΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥ 1948 ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΩΣ ΤΩΡΑ 




Επιμέλεια συλλογής κειμένων, παραπομπών και φωτογραφιών:
 Κώστας Ντουντουλάκης

💣 ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ

Πριν από το 1948, η περιοχή της Παλαιστίνης βρισκόταν υπό Βρετανική Εντολή [Terrorism - Britannica]. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σιωνιστικές οργανώσεις εξαπέλυσαν ένα κύμα βίας, το οποίο η Μεγάλη Βρετανία κατηγοριοποίησε επίσημα ως τρομοκρατία [Terrorism - Britannica]:

• Οργάνωση Irgun (Irgun Zvai Leumi): Υπό την αρχηγία του Μενάχεμ Μπέγκιν (Menachem Begin), η οργάνωση αυτή πραγματοποίησε μερικά από τα πιο αιματηρά χτυπήματα της εποχής [Terrorism - Britannica]. Ο ίδιος ο Μπέγκιν ήταν επικηρυγμένος ως τρομοκράτης από τις βρετανικές αρχές.
• Οργάνωση Lehi / Stern Gang: Υπό την ηγεσία του Γιτζάκ Σαμίρ (Yitzhak Shamir), η ομάδα αυτή ειδικευόταν σε πολιτικές δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις. Και ο Σαμίρ βρισκόταν στη λίστα των κορυφαίων καταζητούμενων των Βρετανών.
• Μετέπειτα Πολιτική Πορεία: Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι δύο αυτοί αρχηγοί παραστρατιωτικών ομάδων εξελέγησαν αργότερα στη θέση του Πρωθυπουργού του Ισραήλ (ο Μπέγκιν το 1977 και ο Σαμίρ το 1983).

🩸 ΤΑ ΠΙΟ ΧΤΥΠΗΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ (1946–1948)

• Η Ανατίναξη του Ξενοδοχείου King David (22 Ιουλίου 1946): Η Irgun τοποθέτησε εκρηκτικά στο υπόγειο του ξενοδοχείου στην Ιερουσαλήμ, όπου στεγαζόταν η έδρα της βρετανικής διοίκησης [Bombing of the King David Hotel - Britannica]. Η έκρηξη προκάλεσε τον θάνατο 91 ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων (Βρετανών, Αράβων και Εβραίων) [Bombing of the King David Hotel - Britannica] and θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες τρομοκρατικές ενέργειες του 20ού αιώνα.
  
  Το ξενοδοχείο μετά την βομβιστική επίθεση
  
  
• Η Σφαγή στο Ντέιρ Γιασίν (9 Απριλίου 1948): Οι οργανώσεις Irgun and Stern Gang επιτέθηκαν στο παλαιστινιακό χωριό Ντέιρ Γιασίν (Deir Yassin) κοντά στην Ιερουσαλήμ [Deir Yassin massacre - Britannica]. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, δολοφονήθηκαν άγρια περισσότεροι από 100 άμαχοι κάτοικοι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, γεγονός που προκάλεσε την καταδίκη από τον Ερυθρό Σταυρό και διεθνείς οργανισμούς [Deir Yassin massacre - Britannica].
  
  
  Η είσοδος σε ένα νεκροταφείο για τους επιφανείς πολίτες του Ντέιρ Γιασίν πριν από τη σφαγή του Απριλίου 1948. Οι δυνάμεις κατοχής τοποθέτησαν μια πινακίδα στα εβραϊκά και τα αγγλικά που έγραφε «Ιερός Τόπος. Απαγορεύεται η είσοδος» [Φωτογραφία AP]
  
  
  
• Η Δολοφονία του Κόμη Φόλκε Μπερναντότε (17 Σεπτεμβρίου 1948): Ο Μπερναντότε, Σουηδός διπλωμάτης και επίσημος μεσολαβητής του ΟΗΕ για την ειρήνευση στην Παλαιστίνη, δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ από μέλη της οργάνωσης Lehi (Stern Gang), επειδή οι προτάσεις του για το προσφυγικό ζήτημα κρίθηκαν αντίθετες με τα σιωνιστικά συμφέροντα [Folke, Count Bernadotte - Britannica].

🚢 Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ "ALTALENA" (ΙΟΥΝΙΟΣ 1948)

Το περιστατικό με το πλοίο Altalena αναδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση για την εξουσία κατά τις πρώτες ημέρες ίδρυσης του κράτους:

• Το πλοίο μετέφερε μεγάλο φορτίο όπλων και πυρομαχικών, καθώς και εκατοντάδες εθελοντές της οργάνωσης Irgun του Μενάχεμ Μπέγκιν.
• Ο Πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν απαίτησε την παράδοση όλων των όπλων στον νεοσύστατο επίσημο στρατό (IDF), ώστε να μην υπάρχει «κράτος εν κράτει».
• Μετά την άρνηση της Irgun, ο Μπεν Γκουριόν διέταξε τον βομβαρδισμό του πλοίου ανοικτά του Τελ Αβίβ. Το πλοίο τυλίχθηκε στις φλόγες, και από τις συγκρούσεις έχασαν τη ζωή τους 16 μέλη της Irgun και 3 στρατιώτες του Ισραήλ, φέρνοντας τη χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.

🎪 ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΠΟΣΦΥΓΩΝ (ΣΑΜΠΡΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΛΑ - 1982)

Πέρα από τις απαρχές του 1948, η ιστορική διαδρομή περιλαμβάνει και μετέπειτα εγκλήματα, με πιο χαρακτηριστικό αυτό στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα στον Λίβανο (16-18 Σεπτεμβρίου 1982):

• Κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο, χριστιανοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες (πολιτοφυλακή σύμμαχος του Ισραήλ) εισήλθαν στα στρατόπεδα προσφύγων και έσφαξαν εκατοντάδες έως χιλιάδες άμαχους Παλαιστίνιους (κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους).
• Ο ισραηλινός στρατός, υπό την ηγεσία του τότε Υπουργού Άμυνας Αριέλ Σαρόν (Ariel Sharon), είχε περικυκλώσει τα στρατόπεδα, έλεγχε τις εισόδους και παρείχε φωτισμό με φωτοβολίδες κατά τη διάρκεια της νύχτας, διευκολύνοντας τη σφαγή.
• Η επίσημη ισραηλινή εξεταστική επιτροπή (Επιτροπή Kahan) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Αριέλ Σαρόν έφερε προσωπική ευθύνη για την τραγωδία, καθώς αγνόησε τον κίνδυνο της σφαγής, αναγκάζοντάς τον σε παραίτηση.

ΟΗΕ: Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΑΙ Η "ΝΑΚΜΠΑ"

Η ίδρυση του Ισραήλ το 1948 συνοδεύτηκε από αυτό που οι Παλαιστίνιοι ονομάζουν Νάκμπα (Καταστροφή): τη βίαιη εκδίωξη και προσφυγιά άνω των 700.000 Παλαιστινίων και την καταστροφή εκατοντάδων χωριών.

• Ψήφισμα 194 του ΟΗΕ (Δεκέμβριος 1948): Ο ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα που όριζε ότι οι πρόσφυγες που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στις εστίες τους θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να το πράξουν, μια απόφαση που το Ισραήλ δεν εφαρμοσε ποτέ.

 Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ 1990 ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

Για δεκαετίες, η Ελλάδα τηρούσε μια σταθερά φιλοαραβική εξωτερική πολιτική και αρνιόταν να δώσει πλήρη διπλωματική νομιμοποίηση στο Ισραήλ. Ακόμη και η Χούντα (1967–1974) απέφυγε την πλήρη de jure αναγνώριση για να μη διαταράξει τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο.

Η επίσημη στροφή έγινε στις 21 Μαΐου 1990 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με την εισήγηση και υπογραφή του τότε Υπουργού Εξωτερικών, Αντώνη Σαμαρά, καθιστώντας την Ελλάδα την τελευταία χώρα της Ε.Ε. που προχώρησε σε de jure αναγνώριση. Η απόφαση αυτή προκάλεσε σφοδρές πολιτικές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση:

• Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ (Υπό την κυριαρχία του Ανδρέα Παπανδρέου): Το 1990 στο ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε απόλυτα η πολιτική αντίληψη, η γραμμή και η παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου – και όχι η μετέπειτα «εκσυγχρονιστική» τάση του Κώστα Σημίτη, η οποία χρόνια αργότερα ανέτρεψε τις παραδοσιακές γεωπολιτικές σταθερές και τις ιδεολογικές διακηρύξεις της 3ης Σεπτεμβρίου. Πιστό στους στενούς προσωπικούς δεσμούς του Ανδρέα με τον Γιασέρ Αραφάτ και την PLO, το ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε σθεναρά την αναγνώριση ως «τυφλή υποταγή στις πιέσεις των ΗΠΑ». Χαρακτήρισε την κίνηση ως ευθύ πλήγμα στις ιστορικές σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, καθώς έγινε χωρίς καμία δέσμευση του Ισραήλ για το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό.
• Η αντίδραση του ΚΚΕ: Λαμβάνοντας ξεκάθαρη θέση, το ΚΚΕ καταδίκασε απερίφραστα την κίνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, χαρακτηρίζοντάς την «εχθρική πράξη» απέναντι στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Το κόμμα τόνισε ότι η de jure αναγνώριση αποτελούσε επιβράβευση της ισραηλινής επιθετικότητας, της παράνομης κατοχής των αραβικών εδαφών και των ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ στην περιοχή.

 Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ PLO

Σημειωτέον ότι η σφοδρότητα των αντιδράσεων της ελληνικής αριστεράς και της κεντροαριστεράς βασιζόταν και σε ένα πολύ ισχυρό εθνικό επιχείρημα, αυτό της Κύπρου:

• Η Στήριξη της PLO: Η Παλαιστινιακή Αρχή (PLO) υπό τον Γιασέρ Αραφάτ είχε ταχθεί διαχρονικά και σταθερά υπέρ των θέσεων της Ελλάδας και της Κύπρου στον ΟΗΕ, καταδικάζοντας απερίφραστα την παράνομη τουρκική εισβολή και την κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους από τις δυνάμεις του «Αττίλα».
• Ο Στρατηγικός Ρόλος του «Αττίλα»: Η κριτική της εποχής υπογράμμιζε ότι η τουρκονατοϊκή εισβολή στην Κύπρο συνδεόταν άμεσα με τις ευρύτερες επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ ο Μακάριος αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία και την πολιτική ουδετερότητα της Κύπρου μέσω του Κινήματος των Αδεσμεύτων [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin], οι δυτικές δυνάμεις και το Ισραήλ επεδίωκαν το ακριβώς αντίθετο: την ανατροπή της ουδετερότητας και τον απόλυτο στρατιωτικό έλεγχο του νησιού [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin]. Στόχος τους ήταν να μετατρέψουν την Κύπρο σε ένα ελεγχόμενο «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» και βάση διευκολύνσεων για τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις κατά των αραβικών χωρών, διασφαλίζοντας παράλληλα τα συμφέροντα των μεγάλων πετρελαϊκών πολυεθνικών εταιρειών στην περιοχή. Τα βρώμικα αυτά γεωπολιτικά σχέδια του Ισραήλ για την αποδυνάμωση του ελληνισμού και τη στρατιωτική εκμετάλλευση της Κύπρου παραμένουν ενεργά από την εποχή της δικτατορίας μέχρι και σήμερα.
  
  
  Η ανοιχτή μετά το 2015 ως τώρα Στρατηγική Μεταστροφή της Ελλάδας προς το Ισραήλ, η Διπλωματική Προδοσία της Παλαιστίνης και οι Επικίνδυνες Εθνικές Αυταπάτες στο Κυπριακό Ζήτημα

  ---

  Η επίλυση του Κυπριακού ζητήματος παρέμενε ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ευρύτερες ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τις στρατηγικές επιλογές των εκάστοτε ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων.
  Η επί 52 χρόνια συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή -με απόλυτη ευθύνη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ- του 37% του κυπριακού εδάφους αποτελεί μια διαρκή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η οποία παγιώθηκε λόγω της ανοχής που επέδειξε ο νατοϊκός παράγοντας απέναντι στην επιθετικότητα μιας "συμμάχου" χώρας, εδραιώνοντας έτσι τα τετελεσμένα της εισβολής του 1974.
  Ιστορικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις —ιδιαίτερα κατά τις προηγούμενες δεκαετίες με την καθοριστική στάση του τότε ΠΑΣΟΚ, αλλά και του συνόλου της προοδευτικής αντιπολίτευσης— διατηρούσαν μια σταθερή γραμμή αρχών, την οποία υποστήριζε η συντηρητική και προοδευτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
  Ο ελληνικός και κυπριακός λαός υπήρξε διαχρονικά αλληλέγγυος στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό, αναγνωρίζοντας ότι η δική του μοίρα αποτελεί όμοια περίπτωση με το δράμα της κατεχόμενης Κύπρου.
  Σήμερα, ωστόσο, με τη σύναψη της στρατηγικής συμφωνίας με το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν προδώσει αυτή την ιστορική στήριξη των Παλαιστινίων, του Διεθνούς Δικαίου και έτσι της ίδιας της Κύπρου τελικά. 
  Αυτή η κυβερνητική μεταστροφή προκάλεσε άμεση αλυσιδωτή αντίδραση στη στάση της παλαιστινιακής πλευράς, η οποία πλέον έχει μεταβληθεί ριζικά.
  Οι Παλαιστίνιοι, αντιλαμβανόμενοι αυτή την αλλαγή πολιτικής ως μια βαθιά διπλωματική προδοσία από την Αθήνα και τη Λευκωσία, απομακρύνονται σταδιακά από την παραδοσιακή υποστήριξη των κυπριακών θέσεων. Η Παλαιστινιακή Αρχή, νιώθοντας απομονωμένη από τους άλλοτε σταθερούς της συμμάχους, έχει οδηγηθεί σε μια στρατηγική επαναπροσέγγιση και ανοιχτή πολιτική συμμαχία με την Τουρκία, η οποία επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο μοναδικός προστάτης των δικαιωμάτων τους στην περιοχή.
  Η αλλαγή αυτή άρχισε να αποκτά επίσημο χαρακτήρα ήδη από την περίοδο 2010-2011, με την έναρξη των ενεργειακών τριμερών συμπράξεων της Κύπρου, και κορυφώθηκε σε επικίνδυνο βαθμό, όταν η Παλαιστίνη εμφανίστηκε έτοιμη ακόμη και να διαπραγματευτεί συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ απευθείας με την Άγκυρα. Με τον τρόπο αυτό, η παλαιστινιακή πλευρά απαντά πλέον με διπλωματικά αντίποινα: παύει να στηρίζει τυφλά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για το Κυπριακό και δείχνει ανοχή ή ουδετερότητα απέναντι στις τουρκικές θέσεις.
  Παράλληλα, γίνεται σαφές ότι αυτή η αρνητική μεταστροφή δεν είναι μη αναστρέψιμη. Μόνο με μια διαφορετική, ελεγχόμενη από τον λαό κυβέρνηση και μια ριζική κυβερνητική αλλαγή, που θα είναι ταυτόχρονα και αλλαγή εξωτερικής πολιτικής προς όφελος του ελληνικού λαού απέναντι στο ρατσιστικό σιωνιστικό Ισραήλ, θα μπορούσε να ανατραπεί αυτή η επικίνδυνη πορεία και να επανέλθει η παραδοσιακή παλαιστινιακή θέση στο Κυπριακό. Η αποκατάσταση της ιστορικής γραμμής αλληλεγγύης της Αθήνας and της Λευκωσίας προς τον παλαιστινιακό αγώνα αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για να σπάσει ο άξονας Παλαιστίνης-Τουρκίας και να ανακτηθεί ένας πολύτιμος σύμμαχος στη διεθνή σκηνή.
  Έτσι, η πολιτική των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα της κατοχής, αλλά κατάφερε να μετατρέψει έναν ιστορικό σύμμαχο, όπως η Παλαιστίνη, σε έναν παράγοντα που πλέον ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία, αποδυναμώνοντας πλήρως τα διεθνή ερείσματα της Κύπρου.
  Στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί φοβερά επικίνδυνη εθνική αυταπάτη αυτή που καλλιέργησαν συστηματικά οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Μητσοτάκη, ισχυριζόμενες ότι η στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ θα οδηγήσει τη χώρα αυτή να πολεμήσει υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία.
  
  
  
  Η συγκεκριμένη στρατηγική συμμαχία, η οποία εδραιώθηκε και προωθήθηκε ενεργά επί διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, συνεχίζεται απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
  Αυτή η πολιτική γραμμή υποστηρίζεται συστηματικά στον δημόσιο διάλογο από εγχώριους γεωπολιτικούς αναλυτές και πανεπιστημιακούς, οι οποίοι κατηγορούνται από έντιμους και σταθερών απόψεων και αρχών με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο αναλυτές καθώς και από κάθε νοήμονα πολίτη, ότι λειτουργούν ως φερέφωνα και πράκτορες ξένων ισραηλινών και αμερικανικών συμφερόντων μέσα στην Ελλάδα.

  
  

  
  
  Κανένας ξένος στρατός δεν πρόκειται να θυσιαστεί για τα ελληνικά δίκαια.
  Το μόνο που πραγματικά μπορεί να συμβεί με αυτή την τυφλή ευθυγράμμιση είναι να μας εμπλέξουν σε έναν βρώμικο πόλεμο στην περιοχή, ο οποίος το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ωφελήσει αποκλειστικά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αφήνοντας τον ελληνισμό εκτεθειμένο και παγιδευμένο σε ξένες σκοπιμότητες.

  ---
•  Έτσι, ενώ οι ενεργειακοί σχεδιασμοί προτάσσονται και οι παλιές συμμαχίες θυσιάζονται, ο τουρκονατοϊκός «Αττίλας» και η κατοχή του 37% της Κύπρου διαιωνίζονται, αποδεικνύοντας πώς τα αποτελέσματα του 1974 εργαλειοποιούνται πλέον για την εξασφάλιση των ίδιων ξένων στρατηγικών επιδιώξεων που δημιούργησαν χούντες και τουρκονατοϊκό "Αττίλα" και διαιωνίζουν την κατοχή του 37% της Κύπρου, στην Ανατολική Μεσόγειο.

---

📚 ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1. Για την τρομοκρατική δράση των οργανώσεων Irgun και Stern Gang (1946-1948):

• Βρετανικά Εθνικά Αρχεία (The National Archives, UK): Επίσημα έγγραφα της αποικιακής διοίκησης στην Παλαιστίνη (CO 537), όπου ο Μενάχεμ Μπέγκιν και ο Γιτζάκ Σαμίρ χαρακτηρίζονται επισήμως ως «τρομοκράτες και απειλή για τη δημόσια ασφάλεια».
• Έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) για τη Σφαγή στο Deir Yassin (Απρίλιος 1948): Η επίσημη καταγραφή του Jacques de Reynier, επικεφαλής της αποστολής του Ερυθρού Σταυρού, που περιγράφει το μέγεθος της θηριωδίας κατά των αμάχων.

2. Για την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ από την Ελλάδα (1990):

• Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) - Μάιος 1990: Η επίσημη απόφαση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Υπουργού Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά για την de jure αναγνώριση και την ανταλλαγή πρεσβευτών.
• Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων (Συνεδριάσεις Μαΐου 1990): Οι επίσημες ομιλίες και οι σφοδρές αντιρρήσεις των εισηγητών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ, που κατήγγειλαν τη στροφή στην εξωτερική πολιτική.

3. Για τη στάση της PLO στο Κυπριακό και τα σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ:

• Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (353, 360, 361) για την Κύπρο: Τα επίσημα κείμενα καταδίκης του «Αττίλα», τα οποία η PLO υπερψήφιζε σταθερά μέσω των συμμάχων της στον ΟΗΕ και στο Κίνημα των Αδεσμεύτων.
• Christopher Hitchens, "Cyprus" (Βιβλιογραφία): Η κλασική ιστορική μελέτη που αναλύει πώς οι ΗΠΑ και οι μυστικές υπηρεσίες επεδίωκαν τη διάλυση της πολιτικής ουδετερότητας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με σκοπό τη στρατιωτικοποίηση του νησιού [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin].

---

#Κύπρος #Παλαιστίνη #Ιστορία #Γάζα #Αττίλας #Γεωπολιτική #PLO #ΜέσηΑνατολή #Cyprus #Palestine #History

---