Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΠΑΡΧΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΦΑΓΕΣ ΤΟΥ 1948 ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΑΖΑΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ, ΤΑ ΒΡΩΜΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΗΠΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΩΣ ΤΩΡΑ
Επιμέλεια συλλογής κειμένων, παραπομπών και φωτογραφιών:
Κώστας Ντουντουλάκης
💣 ΟΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ
Πριν από το 1948, η περιοχή της Παλαιστίνης βρισκόταν υπό Βρετανική Εντολή [Terrorism - Britannica]. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, σιωνιστικές οργανώσεις εξαπέλυσαν ένα κύμα βίας, το οποίο η Μεγάλη Βρετανία κατηγοριοποίησε επίσημα ως τρομοκρατία [Terrorism - Britannica]:
- Οργάνωση Irgun (Irgun Zvai Leumi): Υπό την αρχηγία του Μενάχεμ Μπέγκιν (Menachem Begin), η οργάνωση αυτή πραγματοποίησε μερικά από τα πιο αιματηρά χτυπήματα της εποχής [Terrorism - Britannica]. Ο ίδιος ο Μπέγκιν ήταν επικηρυγμένος ως τρομοκράτης από τις βρετανικές αρχές.
- Οργάνωση Lehi / Stern Gang: Υπό την ηγεσία του Γιτζάκ Σαμίρ (Yitzhak Shamir), η ομάδα αυτή ειδικευόταν σε πολιτικές δολοφονίες και τρομοκρατικές επιθέσεις. Και ο Σαμίρ βρισκόταν στη λίστα των κορυφαίων καταζητούμενων των Βρετανών.
- Μετέπειτα Πολιτική Πορεία: Αξιοσημείωτο είναι ότι και οι δύο αυτοί αρχηγοί παραστρατιωτικών ομάδων εξελέγησαν αργότερα στη θέση του Πρωθυπουργού του Ισραήλ (ο Μπέγκιν το 1977 και ο Σαμίρ το 1983).
🩸 ΤΑ ΠΙΟ ΧΤΥΠΗΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ (1946–1948)
- Η Ανατίναξη του Ξενοδοχείου King David (22 Ιουλίου 1946): Η Irgun τοποθέτησε εκρηκτικά στο υπόγειο του ξενοδοχείου στην Ιερουσαλήμ, όπου στεγαζόταν η έδρα της βρετανικής διοίκησης [Bombing of the King David Hotel - Britannica]. Η έκρηξη προκάλεσε τον θάνατο 91 ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων (Βρετανών, Αράβων και Εβραίων) [Bombing of the King David Hotel - Britannica] and θεωρείται μία από τις πιο θανατηφόρες τρομοκρατικές ενέργειες του 20ού αιώνα.
Το ξενοδοχείο μετά την βομβιστική επίθεση - Η Σφαγή στο Ντέιρ Γιασίν (9 Απριλίου 1948): Οι οργανώσεις Irgun and Stern Gang επιτέθηκαν στο παλαιστινιακό χωριό Ντέιρ Γιασίν (Deir Yassin) κοντά στην Ιερουσαλήμ [Deir Yassin massacre - Britannica]. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, δολοφονήθηκαν άγρια περισσότεροι από 100 άμαχοι κάτοικοι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, γεγονός που προκάλεσε την καταδίκη από τον Ερυθρό Σταυρό και διεθνείς οργανισμούς [Deir Yassin massacre - Britannica].
Η είσοδος σε ένα νεκροταφείο για τους επιφανείς πολίτες του Ντέιρ Γιασίν πριν από τη σφαγή του Απριλίου 1948. Οι δυνάμεις κατοχής τοποθέτησαν μια πινακίδα στα εβραϊκά και τα αγγλικά που έγραφε «Ιερός Τόπος. Απαγορεύεται η είσοδος» [Φωτογραφία AP] - Η Δολοφονία του Κόμη Φόλκε Μπερναντότε (17 Σεπτεμβρίου 1948): Ο Μπερναντότε, Σουηδός διπλωμάτης και επίσημος μεσολαβητής του ΟΗΕ για την ειρήνευση στην Παλαιστίνη, δολοφονήθηκε στην Ιερουσαλήμ από μέλη της οργάνωσης Lehi (Stern Gang), επειδή οι προτάσεις του για το προσφυγικό ζήτημα κρίθηκαν αντίθετες με τα σιωνιστικά συμφέροντα [Folke, Count Bernadotte - Britannica].
🚢 Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ "ALTALENA" (ΙΟΥΝΙΟΣ 1948)
Το περιστατικό με το πλοίο Altalena αναδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση για την εξουσία κατά τις πρώτες ημέρες ίδρυσης του κράτους:
- Το πλοίο μετέφερε μεγάλο φορτίο όπλων και πυρομαχικών, καθώς και εκατοντάδες εθελοντές της οργάνωσης Irgun του Μενάχεμ Μπέγκιν.
- Ο Πρωθυπουργός Νταβίντ Μπεν Γκουριόν απαίτησε την παράδοση όλων των όπλων στον νεοσύστατο επίσημο στρατό (IDF), ώστε να μην υπάρχει «κράτος εν κράτει».
- Μετά την άρνηση της Irgun, ο Μπεν Γκουριόν διέταξε τον βομβαρδισμό του πλοίου ανοικτά του Τελ Αβίβ. Το πλοίο τυλίχθηκε στις φλόγες, και από τις συγκρούσεις έχασαν τη ζωή τους 16 μέλη της Irgun και 3 στρατιώτες του Ισραήλ, φέρνοντας τη χώρα στα πρόθυρα εμφυλίου πολέμου.
🎪 ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΠΟΣΦΥΓΩΝ (ΣΑΜΠΡΑ ΚΑΙ ΣΑΤΙΛΑ - 1982)
Πέρα από τις απαρχές του 1948, η ιστορική διαδρομή περιλαμβάνει και μετέπειτα εγκλήματα, με πιο χαρακτηριστικό αυτό στα στρατόπεδα προσφύγων Σάμπρα και Σατίλα στον Λίβανο (16-18 Σεπτεμβρίου 1982):
- Κατά τη διάρκεια της ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο, χριστιανοί Λιβανέζοι Φαλαγγίτες (πολιτοφυλακή σύμμαχος του Ισραήλ) εισήλθαν στα στρατόπεδα προσφύγων και έσφαξαν εκατοντάδες έως χιλιάδες άμαχους Παλαιστίνιους (κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους).
- Ο ισραηλινός στρατός, υπό την ηγεσία του τότε Υπουργού Άμυνας Αριέλ Σαρόν (Ariel Sharon), είχε περικυκλώσει τα στρατόπεδα, έλεγχε τις εισόδους και παρείχε φωτισμό με φωτοβολίδες κατά τη διάρκεια της νύχτας, διευκολύνοντας τη σφαγή.
- Η επίσημη ισραηλινή εξεταστική επιτροπή (Επιτροπή Kahan) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Αριέλ Σαρόν έφερε προσωπική ευθύνη για την τραγωδία, καθώς αγνόησε τον κίνδυνο της σφαγής, αναγκάζοντάς τον σε παραίτηση.
ΟΗΕ: Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΚΑΙ Η "ΝΑΚΜΠΑ"
Η ίδρυση του Ισραήλ το 1948 συνοδεύτηκε από αυτό που οι Παλαιστίνιοι ονομάζουν Νάκμπα (Καταστροφή): τη βίαιη εκδίωξη και προσφυγιά άνω των 700.000 Παλαιστινίων και την καταστροφή εκατοντάδων χωριών.
- Ψήφισμα 194 του ΟΗΕ (Δεκέμβριος 1948): Ο ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα που όριζε ότι οι πρόσφυγες που επιθυμούσαν να επιστρέψουν στις εστίες τους θα έπρεπε να έχουν το δικαίωμα να το πράξουν, μια απόφαση που το Ισραήλ δεν εφαρμοσε ποτέ.
Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ: Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΟΥ 1990 ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ
Για δεκαετίες, η Ελλάδα τηρούσε μια σταθερά φιλοαραβική εξωτερική πολιτική και αρνιόταν να δώσει πλήρη διπλωματική νομιμοποίηση στο Ισραήλ. Ακόμη και η Χούντα (1967–1974) απέφυγε την πλήρη de jure αναγνώριση για να μη διαταράξει τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο.
Η επίσημη στροφή έγινε στις 21 Μαΐου 1990 επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με την εισήγηση και υπογραφή του τότε Υπουργού Εξωτερικών, Αντώνη Σαμαρά, καθιστώντας την Ελλάδα την τελευταία χώρα της Ε.Ε. που προχώρησε σε de jure αναγνώριση. Η απόφαση αυτή προκάλεσε σφοδρές πολιτικές αντιδράσεις από την αντιπολίτευση:
- Η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ (Υπό την κυριαρχία του Ανδρέα Παπανδρέου): Το 1990 στο ΠΑΣΟΚ κυριαρχούσε απόλυτα η πολιτική αντίληψη, η γραμμή και η παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου – και όχι η μετέπειτα «εκσυγχρονιστική» τάση του Κώστα Σημίτη, η οποία χρόνια αργότερα ανέτρεψε τις παραδοσιακές γεωπολιτικές σταθερές και τις ιδεολογικές διακηρύξεις της 3ης Σεπτεμβρίου. Πιστό στους στενούς προσωπικούς δεσμούς του Ανδρέα με τον Γιασέρ Αραφάτ και την PLO, το ΠΑΣΟΚ κατήγγειλε σθεναρά την αναγνώριση ως «τυφλή υποταγή στις πιέσεις των ΗΠΑ». Χαρακτήρισε την κίνηση ως ευθύ πλήγμα στις ιστορικές σχέσεις της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, καθώς έγινε χωρίς καμία δέσμευση του Ισραήλ για το Παλαιστινιακό και το Κυπριακό.
- Η αντίδραση του ΚΚΕ: Λαμβάνοντας ξεκάθαρη θέση, το ΚΚΕ καταδίκασε απερίφραστα την κίνηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, χαρακτηρίζοντάς την «εχθρική πράξη» απέναντι στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό. Το κόμμα τόνισε ότι η de jure αναγνώριση αποτελούσε επιβράβευση της ισραηλινής επιθετικότητας, της παράνομης κατοχής των αραβικών εδαφών και των ιμπεριαλιστικών σχεδίων των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ Η ΣΤΑΘΕΡΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΗΣ PLO
Σημειωτέον ότι η σφοδρότητα των αντιδράσεων της ελληνικής αριστεράς και της κεντροαριστεράς βασιζόταν και σε ένα πολύ ισχυρό εθνικό επιχείρημα, αυτό της Κύπρου:
- Η Στήριξη της PLO: Η Παλαιστινιακή Αρχή (PLO) υπό τον Γιασέρ Αραφάτ είχε ταχθεί διαχρονικά και σταθερά υπέρ των θέσεων της Ελλάδας και της Κύπρου στον ΟΗΕ, καταδικάζοντας απερίφραστα την παράνομη τουρκική εισβολή και την κατοχή του 37% του κυπριακού εδάφους από τις δυνάμεις του «Αττίλα».
- Ο Στρατηγικός Ρόλος του «Αττίλα»: Η κριτική της εποχής υπογράμμιζε ότι η τουρκονατοϊκή εισβολή στην Κύπρο συνδεόταν άμεσα με τις ευρύτερες επιδιώξεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενώ ο Μακάριος αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία και την πολιτική ουδετερότητα της Κύπρου μέσω του Κινήματος των Αδεσμεύτων [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin], οι δυτικές δυνάμεις και το Ισραήλ επεδίωκαν το ακριβώς αντίθετο: την ανατροπή της ουδετερότητας και τον απόλυτο στρατιωτικό έλεγχο του νησιού [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin]. Στόχος τους ήταν να μετατρέψουν την Κύπρο σε ένα ελεγχόμενο «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» και βάση διευκολύνσεων για τις στρατιωτικές τους επιχειρήσεις κατά των αραβικών χωρών, διασφαλίζοντας παράλληλα τα συμφέροντα των μεγάλων πετρελαϊκών πολυεθνικών εταιρειών στην περιοχή. Τα βρώμικα αυτά γεωπολιτικά σχέδια του Ισραήλ για την αποδυνάμωση του ελληνισμού και τη στρατιωτική εκμετάλλευση της Κύπρου παραμένουν ενεργά από την εποχή της δικτατορίας μέχρι και σήμερα.Η ανοιχτή μετά το 2015 ως τώρα Στρατηγική Μεταστροφή της Ελλάδας προς το Ισραήλ, η Διπλωματική Προδοσία της Παλαιστίνης και οι Επικίνδυνες Εθνικές Αυταπάτες στο Κυπριακό ΖήτημαΗ επίλυση του Κυπριακού ζητήματος παρέμενε ανέκαθεν άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ευρύτερες ισορροπίες ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο και τις στρατηγικές επιλογές των εκάστοτε ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων.
Η επί 52 χρόνια συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή -με απόλυτη ευθύνη του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ- του 37% του κυπριακού εδάφους αποτελεί μια διαρκή παραβίαση του διεθνούς δικαίου, η οποία παγιώθηκε λόγω της ανοχής που επέδειξε ο νατοϊκός παράγοντας απέναντι στην επιθετικότητα μιας "συμμάχου" χώρας, εδραιώνοντας έτσι τα τετελεσμένα της εισβολής του 1974.
Ιστορικά, οι ελληνικές κυβερνήσεις —ιδιαίτερα κατά τις προηγούμενες δεκαετίες με την καθοριστική στάση του τότε ΠΑΣΟΚ, αλλά και του συνόλου της προοδευτικής αντιπολίτευσης— διατηρούσαν μια σταθερή γραμμή αρχών, την οποία υποστήριζε η συντηρητική και προοδευτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Ο ελληνικός και κυπριακός λαός υπήρξε διαχρονικά αλληλέγγυος στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό, αναγνωρίζοντας ότι η δική του μοίρα αποτελεί όμοια περίπτωση με το δράμα της κατεχόμενης Κύπρου.Σήμερα, ωστόσο, με τη σύναψη της στρατηγικής συμφωνίας με το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν προδώσει αυτή την ιστορική στήριξη των Παλαιστινίων, του Διεθνούς Δικαίου και έτσι της ίδιας της Κύπρου τελικά.Αυτή η κυβερνητική μεταστροφή προκάλεσε άμεση αλυσιδωτή αντίδραση στη στάση της παλαιστινιακής πλευράς, η οποία πλέον έχει μεταβληθεί ριζικά.
Οι Παλαιστίνιοι, αντιλαμβανόμενοι αυτή την αλλαγή πολιτικής ως μια βαθιά διπλωματική προδοσία από την Αθήνα και τη Λευκωσία, απομακρύνονται σταδιακά από την παραδοσιακή υποστήριξη των κυπριακών θέσεων. Η Παλαιστινιακή Αρχή, νιώθοντας απομονωμένη από τους άλλοτε σταθερούς της συμμάχους, έχει οδηγηθεί σε μια στρατηγική επαναπροσέγγιση και ανοιχτή πολιτική συμμαχία με την Τουρκία, η οποία επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο μοναδικός προστάτης των δικαιωμάτων τους στην περιοχή.Η αλλαγή αυτή άρχισε να αποκτά επίσημο χαρακτήρα ήδη από την περίοδο 2010-2011, με την έναρξη των ενεργειακών τριμερών συμπράξεων της Κύπρου, και κορυφώθηκε σε επικίνδυνο βαθμό, όταν η Παλαιστίνη εμφανίστηκε έτοιμη ακόμη και να διαπραγματευτεί συμφωνίες οριοθέτησης ΑΟΖ απευθείας με την Άγκυρα. Με τον τρόπο αυτό, η παλαιστινιακή πλευρά απαντά πλέον με διπλωματικά αντίποινα: παύει να στηρίζει τυφλά τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για το Κυπριακό και δείχνει ανοχή ή ουδετερότητα απέναντι στις τουρκικές θέσεις.Παράλληλα, γίνεται σαφές ότι αυτή η αρνητική μεταστροφή δεν είναι μη αναστρέψιμη. Μόνο με μια διαφορετική, ελεγχόμενη από τον λαό κυβέρνηση και μια ριζική κυβερνητική αλλαγή, που θα είναι ταυτόχρονα και αλλαγή εξωτερικής πολιτικής προς όφελος του ελληνικού λαού απέναντι στο ρατσιστικό σιωνιστικό Ισραήλ, θα μπορούσε να ανατραπεί αυτή η επικίνδυνη πορεία και να επανέλθει η παραδοσιακή παλαιστινιακή θέση στο Κυπριακό. Η αποκατάσταση της ιστορικής γραμμής αλληλεγγύης της Αθήνας and της Λευκωσίας προς τον παλαιστινιακό αγώνα αποτελεί τη μοναδική προϋπόθεση για να σπάσει ο άξονας Παλαιστίνης-Τουρκίας και να ανακτηθεί ένας πολύτιμος σύμμαχος στη διεθνή σκηνή.Έτσι, η πολιτική των ελληνικών και κυπριακών κυβερνήσεων όχι μόνο δεν έλυσε το πρόβλημα της κατοχής, αλλά κατάφερε να μετατρέψει έναν ιστορικό σύμμαχο, όπως η Παλαιστίνη, σε έναν παράγοντα που πλέον ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία, αποδυναμώνοντας πλήρως τα διεθνή ερείσματα της Κύπρου.Στο πλαίσιο αυτό, αποτελεί φοβερά επικίνδυνη εθνική αυταπάτη αυτή που καλλιέργησαν συστηματικά οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του Μητσοτάκη, ισχυριζόμενες ότι η στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ θα οδηγήσει τη χώρα αυτή να πολεμήσει υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση με την Τουρκία.
Η συγκεκριμένη στρατηγική συμμαχία, η οποία εδραιώθηκε και προωθήθηκε ενεργά επί διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα, συνεχίζεται απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αυτή η πολιτική γραμμή υποστηρίζεται συστηματικά στον δημόσιο διάλογο από εγχώριους γεωπολιτικούς αναλυτές και πανεπιστημιακούς, οι οποίοι κατηγορούνται από έντιμους και σταθερών απόψεων και αρχών με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο αναλυτές καθώς και από κάθε νοήμονα πολίτη, ότι λειτουργούν ως φερέφωνα και πράκτορες ξένων ισραηλινών και αμερικανικών συμφερόντων μέσα στην Ελλάδα.Κανένας ξένος στρατός δεν πρόκειται να θυσιαστεί για τα ελληνικά δίκαια.
Το μόνο που πραγματικά μπορεί να συμβεί με αυτή την τυφλή ευθυγράμμιση είναι να μας εμπλέξουν σε έναν βρώμικο πόλεμο στην περιοχή, ο οποίος το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να ωφελήσει αποκλειστικά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αφήνοντας τον ελληνισμό εκτεθειμένο και παγιδευμένο σε ξένες σκοπιμότητες. - Έτσι, ενώ οι ενεργειακοί σχεδιασμοί προτάσσονται και οι παλιές συμμαχίες θυσιάζονται, ο τουρκονατοϊκός «Αττίλας» και η κατοχή του 37% της Κύπρου διαιωνίζονται, αποδεικνύοντας πώς τα αποτελέσματα του 1974 εργαλειοποιούνται πλέον για την εξασφάλιση των ίδιων ξένων στρατηγικών επιδιώξεων που δημιούργησαν χούντες και τουρκονατοϊκό "Αττίλα" και διαιωνίζουν την κατοχή του 37% της Κύπρου, στην Ανατολική Μεσόγειο.
📚 ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
- Για την τρομοκρατική δράση των οργανώσεων Irgun και Stern Gang (1946-1948):
- Βρετανικά Εθνικά Αρχεία (The National Archives, UK): Επίσημα έγγραφα της αποικιακής διοίκησης στην Παλαιστίνη (CO 537), όπου ο Μενάχεμ Μπέγκιν και ο Γιτζάκ Σαμίρ χαρακτηρίζονται επισήμως ως «τρομοκράτες και απειλή για τη δημόσια ασφάλεια».
- Έκθεση της Διεθνούς Επιτροπής του Ερυθρού Σταυρού (ICRC) για τη Σφαγή στο Deir Yassin (Απρίλιος 1948): Η επίσημη καταγραφή του Jacques de Reynier, επικεφαλής της αποστολής του Ερυθρού Σταυρού, που περιγράφει το μέγεθος της θηριωδίας κατά των αμάχων.
- Για την επίσημη αναγνώριση του Ισραήλ από την Ελλάδα (1990):
- Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (ΦΕΚ) - Μάιος 1990: Η επίσημη απόφαση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και του Υπουργού Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά για την de jure αναγνώριση και την ανταλλαγή πρεσβευτών.
- Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων (Συνεδριάσεις Μαΐου 1990): Οι επίσημες ομιλίες και οι σφοδρές αντιρρήσεις των εισηγητών του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ, που κατήγγειλαν τη στροφή στην εξωτερική πολιτική.
- Για τη στάση της PLO στο Κυπριακό και τα σχέδια ΗΠΑ-Ισραήλ:
- Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (353, 360, 361) για την Κύπρο: Τα επίσημα κείμενα καταδίκης του «Αττίλα», τα οποία η PLO υπερψήφιζε σταθερά μέσω των συμμάχων της στον ΟΗΕ και στο Κίνημα των Αδεσμεύτων.
- Christopher Hitchens, "Cyprus" (Βιβλιογραφία): Η κλασική ιστορική μελέτη που αναλύει πώς οι ΗΠΑ και οι μυστικές υπηρεσίες επεδίωκαν τη διάλυση της πολιτικής ουδετερότητας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, με σκοπό τη στρατιωτικοποίηση του νησιού [The 1974 CIA Coup in Cyprus - Jacobin].
#Κύπρος #Παλαιστίνη #Ιστορία #Γάζα #Αττίλας #Γεωπολιτική #PLO #ΜέσηΑνατολή #Cyprus #Palestine #History
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου