ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΠΟΙΟΙ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΤΩΡΑ;
ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
«Κάποιος ασφαλώς πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες»
Δημόσια δήλωση του Γκούσταβ Νόσκε, του Σοσιαλδημοκράτη Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, στις 6 Ιανουαρίου 1919, όταν αποφάσισε να οργανώσει, να εξοπλίσει και να ενισχύσει οικονομικά τα ναζιστικά Freikorps του Ερνστ Ρεμ για να καταστείλει βίαια τους Σπαρτακιστές, την αριστερή αντιναζιστική πτέρυγα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
(Με αφορμή τις εκλογές σε κρατίδια της Γερμανίας τώρα και τα περί «ακροδεξιάς που υποστηρίζει τους Ρώσους»)
[Sachsen-Anhalt, far-right AfD eyes power in German state vote]
Η ιστορική πραγματικότητα της Ευρώπης, από τη γέννηση του ναζιστικού κινήματος το 1919 μέχρι τις σημερινές γεωπολιτικές συγκρούσεις, αποδεικνύει ότι οι βολικές πολιτικές ετικέτες χρησιμοποιούνται συχνά για να συσκοτίσουν τις πραγματικές ευθύνες των οικονομικών και κοινωνικών ελίτ (κατά τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη, των δομών της «εκλόγιμης μοναρχίας»). Η ανάδειξη του φασισμού δεν υπήρξε ποτέ προϊόν πατριωτικών ή φιλορωσικών κινημάτων, αλλά μόνο πατριδοκάπηλων, και αποτέλεσε το άμεσο αποτέλεσμα της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με το πολιτικό κατεστημένο, με μοναδικό στόχο τη συντριβή των λαϊκών αντιστάσεων και τον ιμπεριαλιστικό έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ (1919-1933)
Η ιστορία διδάσκει ότι το ναζιστικό φίδι εκτράφηκε μέσα στα σπλάχνα του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος της Γερμανίας.
- Η προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας (SPD) ως δήθεν αριστεράς το 1919: Η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, λειτουργώντας ως ανάχωμα για τη διάλυση του καθεστώτος από την εργατική επανάσταση, συμμάχησε με τα ακροδεξιά παραστρατιωτικά τάγματα των Freikorps. Αυτή η ανοιχτή συμμαχία της δήθεν αριστεράς με τη μήτρα των μετέπειτα ταγμάτων εφόδου (SA) και των SS του Χίτλερ εξόπλισε και νομιμοποίησε τα στοιχεία που κατέλυσαν αργότερα τη Δημοκρατία.
- Η δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ (*): Η εν ψυχρώ, άγρια δολοφονία της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ στις 15 Ιανουαρίου 1919 από τα παραστρατιωτικά τάγματα, κατόπιν εντολής και έγκρισης της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο ιστορικό έγκλημα που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για την επικράτηση του ναζισμού.
- Η ΣΥΝΕΝΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ: Ο Χίτλερ δεν κατέλαβε την εξουσία με τη βία. Διορίστηκε καγκελάριος τον Ιανουάριο του 1933 και απέκτησε απόλυτες δικτατορικές εξουσίες τον Μάρτιο του 1933 χάρη στην καθοριστική ΣΥΝΕΝΕΣΗ και υπερψήφιση του «Εξουσιοδοτικού Νόμου» από τα συντηρητικά και δεξιά κόμματα της εποχής. Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε το καθολικό Zentrum, η ιστορική δεξαμενή και ο άμεσος πρόδρομος από τον οποίο γεννήθηκε το μεταπολεμικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) – οι παραδοσιακές ελίτ της γερμανικής δεξιάς.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΩΣ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
Η ναζιστική πολεμική μηχανή δεν θα είχε υπάρξει χωρίς τη στήριξη των μεγάλων μονοπωλίων και των πολυεθνικών εταιρειών που κυριαρχούν στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα.
- Οι Γερмаνοί και διεθνείς βιομήχανοι: Κολοσσοί όπως η Krupp, η Siemens, η IG Farben και διεθνή τραπεζικά κέντρα χρηματοδότησαν αδρά το NSDAP. Το μεγάλο κεφάλαιο έβλεπε στον Χίτλερ τον ιδανικό εγγυητή για την κατάργηση των εργατικών συνδικάτων, την εξασφάλιση τεράστιων κερδών μέσω του επανεξοπλισμού και, πάνω απ' όλα, τη δημιουργία ενός «αναχώματος» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Ο ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΩΣ ΚΟΙΝΟΣ ΠΑΡΟΝΟΜΑΣΤΗΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΗΣ ΚΡΙΜΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΑΝΤ ΩΣ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ
Ο πυρήνας της ναζιστικής ιδεολογίας ήταν βαθύτατα αντιρωσικός, βασισμένος στο δόγμα του Lebensraum (ζωτικού χώρου) στην Ανατολή και στη γενοκτονία των σλαβικών λαών.
- Η ιστορική συνέχεια: Οι ίδιες δυνάμεις που ιστορικά επεδίωξαν τη διάλυση της Ρωσίας (από τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ μέχρι τις σύγχρονες δυτικές συμμαχίες) χρησιμοποιούν σήμερα την ίδια ρητορική. Η εργαλειοποίηση της Ουκρανίας και η ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου εξυπηρετούν τα ίδια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των πολυεθνικών της πολεμικής βιομηχανίας.
Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΤΙΚΕΤΩΝ
Με αφορμή τις κρατιδιακές εκλογές στη Γερμανία, το ευρωπαϊκό κατεστημένο επιστρατεύει τον όρο «ακροδεξιά» με τρόπο εντελώς αυθαίρετο και υποκριτικό.
- Η απομόνωση της αντιπολεμικής φωνής: Όποιο πολιτικό κίνημα —είτε πατριωτικό είτε αριστερό αντιιμπεριαλιστικό (όπως η ιστορική παρακαταθήκη του Άρη Βελουχιώτη και του Τσε Γκεβάρα)— αρνείται να ευθυγραμμιστεί με την πολεμική υστερία των Βρυξελλών, ζητά προστασία των εθνικών συνόρων και τερματισμό των κυρώσεων κατά της Ρωσίας, βαφτίζεται από το σύστημα ως «ακροδεξιό».
- Η «Κοινοβουλευτική Δικτατορία» των Βρυξελλών: Οι πραγματικοί συνεχιστές των αυταρχικών καθεστώτων είναι οι μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες της Κομισιόν. Αυτοί που ακυρώνουν δημοψηφίσματα (όπως το ελληνικό «ΟΧΙ» του 2015), που επιβάλλουν πολιτικές εξαθλίωσης των λαών υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και που προσπαθούν να βγάλουν παράνομα κόμματα με εκατομμύρια ψηφοφόρους επειδή δεν συμφωνούν με τη γεωπολιτική τους ατζέντα.
Η ιστορία αποδεικνύει ότι οι πραγματικοί φασίστες κρύβονται πίσω από το προσωπείο των «δημοκρατών» του κατεστημένου, οι οποίοι, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, είναι έτοιμοι να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.
(*) ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ – ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ:
Η άμεση εμπλοκή και η πολιτική ευθύνη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του SPD στη δολοφονία των αντιναζί επαναστατών το 1919 είναι πλήρως τεκμηριωμένη.
Η άμεση εμπλοκή και η πολιτική ευθύνη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του SPD στη δολοφονία των αντιναζί επαναστατών το 1919 είναι πλήρως τεκμηριωμένη.
Τα επίσημα γερμανικά κρατικά αρχεία (Bundesarchiv) και η μεταγενέστερη ομολογία του ίδιου του επικεφαλής των παραστρατιωτικών ταγμάτων Freikorps, λοχαγού Βάλντεμαρ Παμπστ (Waldemar Pabst), επιβεβαιώνουν ότι υπήρξε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία με τον σοσιαλδημοκράτη υπεύθυνο άμυνας Γκούσταβ Νόσκε (Gustav Noske).
Ο Παμπστ έλαβε τη ρητή έγκριση της ηγεσίας για την εκτέλεση της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, ενώ το σύστημα φρόντισε στη συνέχεια για την πλήρη δικαστική κάλυψη και αθώωση των φυσικών αυτουργών.
