ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ – ΠΟΙΟΙ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΩΣ ΤΩΡΑ;
ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ
«Κάποιος ασφαλώς πρέπει να γίνει το αιμοβόρο σκυλί. Εγώ δεν φοβάμαι τις ευθύνες» :
Δήλωση του Γκούσταβ Νόσκε, Σοσιαλδημοκράτη Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, στις 6 Ιανουαρίου 1919, όταν αποφάσισε να οργανώσει, να εξοπλίσει και να ενισχύσει οικονομικά τα ναζιστικά Freikorps του Ερνστ Ρεμ για να καταστείλει βίαια τους Σπαρτακιστές, την αριστερή αντιναζιστική πτέρυγα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
Δήλωση του Γκούσταβ Νόσκε, Σοσιαλδημοκράτη Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας, στις 6 Ιανουαρίου 1919, όταν αποφάσισε να οργανώσει, να εξοπλίσει και να ενισχύσει οικονομικά τα ναζιστικά Freikorps του Ερνστ Ρεμ για να καταστείλει βίαια τους Σπαρτακιστές, την αριστερή αντιναζιστική πτέρυγα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.
(Με αφορμή τις εκλογές σε κρατίδια της Γερμανίας τώρα και τα περί ...«ακροδεξιάς που υποστηρίζει τους Ρώσους»)
[Sachsen-Anhalt, far-right AfD eyes power in German state vote]
Η ιστορική πραγματικότητα της Ευρώπης, από τη γέννηση του ναζιστικού κινήματος το 1919 μέχρι τις σημερινές γεωπολιτικές συγκρούσεις, αποδεικνύει ότι οι βολικές πολιτικές ετικέτες χρησιμοποιούνται συχνά για να συσκοτίσουν τις πραγματικές ευθύνες των οικονομικών και κοινωνικών ελίτ και της, κατά τον καθηγητή Γιώργο Κοντογιώργη, «εκλόγιμης μοναρχίας» που τις υπηρετεί).
Η ανάδειξη του φασισμού δεν υπήρξε ποτέ προϊόν πατριωτικών ή "φιλορωσικών κινημάτων", αλλά πατριδοκάπηλων και πολεμοχαρών οργάνων του τραπεζοβιομηχανικύ κεφαλαίου για βίαιο ξαναμοίρασμα των αγορών και των πηγών πρώτων υλών και για βίαιη καταστολή του αντικαπιταλιστικού κινήματος όσες φορές αυτό έγινε απειλητικό για την οικονομική ολιγαρχία.
Ήταν και θα είναι πάντα, με άλλη μορφή κατά περίσταση, το άμεσο αποτέλεσμα της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με το πολιτικό κατεστημένο, με μοναδικό στόχο τη συντριβή των λαϊκών αντιστάσεων και τον ιμπεριαλιστικό έλεγχο αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Η ανάδειξη του φασισμού δεν υπήρξε ποτέ προϊόν πατριωτικών ή "φιλορωσικών κινημάτων", αλλά πατριδοκάπηλων και πολεμοχαρών οργάνων του τραπεζοβιομηχανικύ κεφαλαίου για βίαιο ξαναμοίρασμα των αγορών και των πηγών πρώτων υλών και για βίαιη καταστολή του αντικαπιταλιστικού κινήματος όσες φορές αυτό έγινε απειλητικό για την οικονομική ολιγαρχία.
Ήταν και θα είναι πάντα, με άλλη μορφή κατά περίσταση, το άμεσο αποτέλεσμα της συμμαχίας του μεγάλου κεφαλαίου με το πολιτικό κατεστημένο, με μοναδικό στόχο τη συντριβή των λαϊκών αντιστάσεων και τον ιμπεριαλιστικό έλεγχο αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΙΓΑΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ (1919-1933)
Η ιστορία διδάσκει ότι το ναζιστικό φίδι εκτράφηκε μέσα στα σπλάχνα του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος της Γερμανίας.
- Η προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας (SPD) ως δήθεν αριστεράς το 1919: Η ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, λειτουργώντας ως ανάχωμα για τη διάλυση του καθεστώτος από την εργατική επανάσταση, συμμάχησε με τα ακροδεξιά παραστρατιωτικά τάγματα των Freikorps. Αυτή η ανοιχτή συμμαχία της δήθεν αριστεράς με τη μήτρα των μετέπειτα ταγμάτων εφόδου (SA) και των SS του Χίτλερ εξόπλισε και νομιμοποίησε τα στοιχεία που κατέλυσαν αργότερα τη Δημοκρατία.
- Οι κατόπιν εντολής της Σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας, και με συμμετοχή της Χριστιανοδημοκρατίας, αισχρά αποσιωπούμενες σε όλα τα βιβλία "Ιστορίας" σε όλη τηνΕΕ, δολοφονίες των ηγετών της Εργατικής Εξέγερσης, Ρόζας Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπκνεχτ στις 15 Ιανουαρίου 1919 από τα ναζιστικά Τάγματα Εφόδου και η συντριβή των Σπαρτακιστών αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο ιστορικό έγκλημα που άνοιξε διάπλατα τον δρόμο για την επικράτηση του ναζισμού.
- Η ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΧΙΤΛΕΡ
Ο Χίτλερ, μετά το αποτυχημένο του "πραξικόπημα της μπυραρίας", ακολούθησε κοινουβουλευτική οδό, αδρά χρηματοδοτούμενος από τους Γερμανούς βιομήχανους, παραμένοντας ισόβια απόλυτα πιστό τους όργανο.
Γι αυτό δολοφόνησε την "Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών"(1934*) όλους τους πρώην κορυφαίους συνεργάτες του που προπαγάνδιζαν πως το ναζιστικό κόμμα θα ...καταργούσε τον καπιταλισμό οδεύοντας σε έναν "εθνικό σοσιαλισμό" όπως έλεγε δημαγωγικά ο τίτλος του και η παλιότερη φρασεολογία του
Δεν κατέλαβε την εξουσία με τη βία. Διορίστηκε καγκελάριος τον Ιανουάριο του 1933 και απέκτησε απόλυτες δικτατορικές εξουσίες τον Μάρτιο του 1933 χάρη στην καθοριστική ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ και υπερψήφιση του «Εξουσιοδοτικού Νόμου» από τα συντηρητικά και δεξιά κόμματα της εποχής. Πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξε το καθολικό Zentrum, η ιστορική δεξαμενή και ο άμεσος πρόδρομος από τον οποίο γεννήθηκε το μεταπολεμικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα (CDU) του νυν Καγκελαρίου Μερτς!,,,
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ - ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ
Η ναζιστική πολεμική μηχανή δεν θα είχε υπάρξει χωρίς τη στήριξη των μεγάλων μονοπωλίων και των πολυεθνικών εταιρειών που κυριαρχούν στην Ευρώπη μέχρι και σήμερα.
- Οι Γερмаνοί και διεθνείς βιομήχανοι: Κολοσσοί όπως η Krupp, η Siemens, η IG Farben και διεθνή τραπεζικά κέντρα χρηματοδότησαν αδρά το NSDAP. Το μεγάλο κεφάλαιο έβλεπε στον Χίτλερ τον ιδανικό εγγυητή για την κατάργηση των εργατικών συνδικάτων, την εξασφάλιση τεράστιων κερδών μέσω του επανεξοπλισμού και, πάνω απ' όλα, τη δημιουργία ενός «αναχώματος» ενάντια στη Σοβιετική Ένωση.
Ο ΥΣΤΕΡΙΚΟΣ ΑΝΤΙΡΩΣΙΚΟΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΩΝ ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΩΝ* ΩΣ ΤΟΝ ΧΙΤΛΕΡ
Ο πυρήνας της ναζιστικής ιδεολογίας ήταν βαθύτατα αντιρωσικός, βασισμένος στο δόγμα του Lebensraum (ζωτικού χώρου) στην Ανατολή και στη γενοκτονία των σλαβικών λαών.
- Η ιστορική συνέχεια: Οι ίδιες δυνάμεις που ιστορικά επεδίωξαν τη διάλυση της Ρωσίας (από τον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ μέχρι τις σύγχρονες δυτικές συμμαχίες) χρησιμοποιούν σήμερα την ίδια ρητορική.
Η εργαλειοποίηση της Ουκρανίας μέσω του πιονιού τους Ζελένσκι και των ναζί που τον στηρίζουν, η ώθηση της Ευρώπης στα πρόθυρα ενός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου
εξυπηρετούν τα ίδια οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα των ίδιων πολυεθνικών και της πολεμικής βιομηχανίας τους που δημιούργησαν δυο Παγκόσμιους Πολέμους.
Ο ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΤΙΚΕΤΩΝ
Με αφορμή τις κρατιδιακές εκλογές στη Γερμανία, το ευρωπαϊκό κατεστημένο επιστρατεύει τον όρο «ακροδεξιά» με τρόπο εντελώς αυθαίρετο και υποκριτικό.
- Η απομόνωση της αντιπολεμικής φωνής: Όποιο πολιτικό κίνημα —είτε πατριωτικό είτε αριστερό αντιιμπεριαλιστικό (είναι ιστορική η πατριωτική παρακαταθήκη του Άρη Βελουχιώτη και το "Πατρίδα Ελεύθερη ή Θάνατος" του Τσε Γκεβάρα)— αρνείται να ευθυγραμμιστεί με την πολεμική υστερία των Βρυξελλών,
ή όποιο αστικό κόμμα ζητά τερματισμό των αυτοκτονικών για την ίδια την ΕΕ κυρώσεων κατά της Ρωσίας, βαφτίζεται από το σύστημα ως «ακροδεξιό». - Η «Κοινοβουλευτική Δικτατορία» των Βρυξελλών:
Οι πραγματικοί συνεχιστές των αυταρχικών καθεστώτων είναι οι μη εκλεγμένοι γραφειοκράτες της Κομισιόν.
Αυτοί που ακυρώνουν δημοψηφίσματα (όπως το ελληνικό «ΟΧΙ» του 2015), που επιβάλλουν πολιτικές εξαθλίωσης των λαών υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου, ακυρώνουν αποτελέσματα εκλογών, προσπαθούν να βγάλουν παράνομα κόμματα με εκατομμύρια ψηφοφόρους όταν αυτά δεν συμφωνούν με τη γεωπολιτική τους ατζέντα.
Η ιστορία αποδεικνύει ότι σήμερα οι πραγματικοί φασίστες κρύβονται πίσω από προσωπεία «δημοκρατών», οι οποίοι, προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους, είναι ικανοί ως και να οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε πυρηνικό ολοκαύτωμα.
Σημειώσεις για τα παραπάνω:
* Η άμεση εμπλοκή και η πολιτική ευθύνη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του SPD στη δολοφονία των αντιναζί επαναστατών το 1919 είναι πλήρως τεκμηριωμένη.
* Η άμεση εμπλοκή και η πολιτική ευθύνη της σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας του SPD στη δολοφονία των αντιναζί επαναστατών το 1919 είναι πλήρως τεκμηριωμένη.
Τα επίσημα γερμανικά κρατικά αρχεία (Bundesarchiv) και η μεταγενέστερη ομολογία του ίδιου του επικεφαλής των παραστρατιωτικών ταγμάτων Freikorps, λοχαγού Βάλντεμαρ Παμπστ (Waldemar Pabst), επιβεβαιώνουν ότι υπήρξε απευθείας τηλεφωνική επικοινωνία με τον σοσιαλδημοκράτη υπεύθυνο άμυνας Γκούσταβ Νόσκε (Gustav Noske).
Ο Παμπστ έλαβε τη ρητή έγκριση της ηγεσίας για την εκτέλεση της Ρόζας Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, ενώ το σύστημα φρόντισε στη συνέχεια για την πλήρη δικαστική κάλυψη και αθώωση των φυσικών αυτουργών.
Ο Χίτλερ διέταξε τα SS να εξοντώσουν την ηγεσία των SA (των «Ταγμάτων Εφόδου»), με κυrequest-target θύμα τον αρχηγό τους και στενό του φίλο, Έρνστ Ρεμ. Οι SA αποτελούσαν την «αριστερή», αντικαπιταλιστική πτέρυγα του ναζιστικού κόμματος που ζητούσε μια «δεύτερη επανάσταση» για την ανατροπή των παραδοσιακών ελίτ. Η εξόντωσή τους έγινε πράγματι για να καθησυχαστούν οι Γερμανοί βιομήχανοι και η ηγεσία του τακτικού στρατού (Reichswehr), εξασφαλίζοντας τη συμμαχία τους για την απόλυτη εδραίωση της δικτατορίας του. Ανάμεσα στους δολοφονηθέντες ήταν και ο Γκρέγκορ Στράσερ. [1, 2, 3, 4, 5, 6]
Ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα βίαιης ανατροπής της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία ξεκίνησε από την μπυραρία Bürgerbräukeller του Μονάχου. Μετά την αποτυχία του και τη σύντομη φυλάκισή του, ο Χίτλερ συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να πάρει την εξουσία με πραξικόπημα. Έτσι, άλλαξε στρατηγική και επέλεξε την «κοινοβουλευτική οδό», χρησιμοποιώντας τις εκλογικές διαδικασίες της Δημοκρατίας για να την καταστρέψει εκ των έσω.
Η γέννηση του ρωσικού κράτους και η ιστορία των εισβολών Ευρωπαίων αποικιοκρατών και Οθωμανών σε αυτό
👑 6ος – 10ος αιώνας: Η συγκρότηση και η εγκατάσταση στις ιστορικές εστίες
- 6ος – 7ος αιώνας: Οι ανατολικοί Σλάβοι (οι πρόγονοι των Ρώσων) εγκαθίστανται μόνιμα στις πεδιάδες της Ανατολικής Ευρώπης, αναπτύσσοντας την κοινή τους ταυτότητα γύρω από τους μεγάλους ποταμούς (Δνείπερο, Βόλγα και Ντον).
- 862 – 882 μ.Χ.: Ιδρύεται το πρώτο μεγάλο ενιαίο ρωσικό κράτος, η Ρως του Κιέβου. Το Κίεβο γίνεται η επίσημη πρωτεύουσα και η πολιτική κοιτίδα του έθνους.
- 988 μ.Χ.: Ο ηγεμόνας του Κιέβου, Βλαδίμηρος ο Μέγας, εκστρατεύει στην Κριμαία, καταλαμβάνει τη βυζαντινή Χερσώνα (Σεβαστούπολη) και βαπτίζεται Χριστιανός. Η Κριμαία γίνεται η ιερή πνευματική κολυμβήθρα του ρωσικού χριστιανικού κόσμου. Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για αυτό το χρονικό στην ανασκόπηση από το History.com - Russia Timeline. [1]
⚔️ Χρονολογικό μητρώο των εισβολών των Ευρωπαίων και των Οθωμανών
Από τη στιγμή που οργανώθηκε το ρωσικό κράτος, οι Ευρωπαίοι και οι Οθωμανοί επιχείρησαν επανειλημμένα να εισβάλουν, να υποτάξουν ή να διαμελίσουν τη ρωσική επικράτεια:
1. Η γερμανική σταυροφορία (1242)
- Οι εισβολείς: Οι Τεύτονες Ιππότες (Γερμανοί σταυροφόροι).
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι η Ρωσία ήταν γονατισμένη από τη μογγολική λαίλαπα στο νότο, οι Γερμανοί εισέβαλαν από τα βορειοδυτικά με σκοπό να αφανίσουν την Ορθοδοξία και να καταλάβουν τα ρωσικά εδάφη.
- Η κατάληξη: Ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Νιέφσκι τους συνέτριψε ολοκληρωτικά στην ιστορική «Μάχη των Πάγων» (1242), βάζοντας φρένο στην πρώτη οργανωμένη ευρωπαϊκή απόπειρα επέκτασης στην Ανατολή. Λεπτομέρειες για τη σύγκρουση μπορείτε να βρείτε στη Βικιπαίδεια - Μάχη των Πάγων. [1]
2. Το δουλεμπόριο των Τατάρων και των Οθωμανών (15ος – 18ος αιώνας)
- Οι εισβολείς: Οι Τάταροι της Κριμαίας και η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Για τρεις αιώνες, οι Οθωμανοί και οι υποτελείς τους μετέτρεψαν την Κριμαία σε ορμητήριο για αιματηρές επιδρομές στα ρωσικά εδάφη. Πάνω από 3.000.000 Ρώσοι και άλλοι Σλάβοι αιχμαλωτίστηκαν, ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους και πουλήθηκαν ως σκλάβοι στα μεγάλα σκλαβοπάζαρα της Κριμαίας (Καφφά) και της Κωνσταντινούπολης. Το 1571 οι Οθωμανοί και οι Τάταροι έφτασαν να πυρπολήσουν την ίδια τη Μόσχα. Σχετικά στοιχεία για τους διαρκείς αυτούς πολέμους υπάρχουν στο Wikipedia - Russo-Turkish wars. [1]
3. Οι πολωνο-λιθουανικές εισβολές και η κατάληψη της Μόσχας (1605–1618)
- Οι εισβολείς: Η Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία (η τότε κυρίαρχη καθολική ευρωπαϊκή αυτοκρατορία).
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Εκμεταλλευόμενοι μια περίοδο σφοδρού λιμού και εσωτερικής κρίσης στη Ρωσία («Εποχή των Αναστατώσεων»), οι Πολωνοί εισέβαλαν επανειλημμένα. Χρηματοδότησαν απατεώνες (Ψευδοδημήτριους) και το 1610 ο πολωνικός στρατός κατέλαβε το Κρεμλίνο και την ίδια τη Μόσχα, επιχειρώντας να σβήσει τη Ρωσία από τον χάρτη.
- Η κατάληξη: Ο ρωσικός λαός οργανώθηκε σε λαϊκή πολιτοφυλακή (υπό τους Μίνιν και Ποζάρσκι), πολιόρκησε τους Ευρωπαίους εισβολείς μέσα στο Κρεμλίνο και τους εξεδίωξε βίαια τον Νοέμβριο του 1612. Για τις επιδρομές αυτές μπορείτε να διαβάσετε στο Wikipedia - Polish-Russian War (1609-1618). [1]
4. Η σουηδική εισβολή (1708–1709)
- Οι εισβολείς: Η Σουηδική Αυτοκρατορία (υπό τον βασιλιά Κάρολο ΙΒ΄).
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Οι Σουηδοί εισέβαλαν βαθιά στα ρωσικά εδάφη με γεωπολιτικό στόχο να ανατρέψουν τον Πέτρο τον Μέγα, να διαμελίσουν τη χώρα και να αποκόψουν τη Ρωσία από την έξοδο στη Βαλτική Θάλασσα.
- Η κατάληξη: Η στρατηγική της «καμένης γης» και ο ρωσικός παγετός αποδεκάτισαν τους Σουηδούς, οι οποίοι υπέστησαν ολοκληρωτική πανωλεθρία στη Μάχη της Πολτάβα (1709). Η ιστορική αυτή σύγκρουση τεκμηριώνεται στη Britannica - Battle of Poltava και στο Wikipedia - Battle of Poltava. [1, 2]
5. Η πανευρωπαϊκή εισβολή του Ναπολέοντα (1812)
- Οι εισβολείς: Η Γαλλική Αυτοκρατορία επικεφαλής της Μεγάλης Στρατιάς.
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Ο Ναπολέοντας συγκέντρωσε μια τεράστια στρατιά 600.000 ανδρών, η οποία αποτελούνταν κατά 50% από συμμαχικά ευρωπαϊκά κράτη (Γερμανούς, Ιταλούς, Πολωνούς, Αυστριακούς). Εισέβαλαν με σκοπό την πλήρη υποταγή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, φτάνοντας μέχρι τη Μόσχα.
- Η κατάληξη: Η Μόσχα παραδόθηκε στις φλόγες, οι γραμμές ανεφοδιασμού των Ευρωπαίων κόπηκαν και η εκστρατεία κατέληξε στον απόλυτο αφανισμό της Μεγάλης Στρατιάς κατά την υποχώρησή της. Η εκστρατεία αναλύεται στο Wikipedia - French invasion of Russia. [1]
6. Η επίθεση των αποικιοκρατών στην Κριμαία (1853–1856)
- Οι εισβολείς: Η Βρετανική Αυτοκρατορία και η Δεύτερη Γαλλική Αυτοκρατορία σε επίσημη συμμαχία με τους Οθωμανούς.
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Οι δύο μεγαλύτερες ευρωπαϊκές αποικιοκρατικές δυνάμεις συμμάχησαν απροκάλυπτα με τους Οθωμανούς. Εισέβαλαν απευθείας στη ρωσική Κριμαία και πολιόρκησαν τη Σεβαστούπολη. Κίνητρό τους ήταν το υστερικό σύνδρομο να αναχαιτίσουν τη γεωπολιτική άνοδο της Ρωσίας και να την ξεριζώσουν από τη Μαύρη Θάλασσα. Μπορείτε να βρείτε αναλυτικές πληροφορίες στη Britannica - Russo-Turkish wars (ενότητα 1853–56). [1]
7. Η επέμβαση της Αντάντ (1918–1922)
- Οι εισβολείς: Συνασπισμός 14 ευρωπαϊκών και δυτικών κρατών (Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα, ΗΠΑ, Ιαπωνία κ.α.).
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Εκμεταλλευόμενοι τη χαοτική κατάσταση του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου μετά την επανάσταση, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις αποβίβασαν στρατεύματα σε όλα τα ρωσικά παράλια (Αρχάγγελος, Βλαδιβοστόκ, Μαύρη Θάλασσα/Ουκρανία) με στόχο τον γεωπολιτικό διαμελισμό και τον πλήρη έλεγχο των ρωσικών πλουτοπαραγωγικών πηγών.
8. Η ναζιστική «πανευρωπαϊκή σταυροφορία» του Χίτλερ (1941–1945)
- Οι εισβολείς: Η Ναζιστική Γερμανία επικεφαλής του φασιστικού Άξονας (τακτικοί στρατοί Ουγγαρίας, Ιταλίας, Ρουμανίας, Φινλανδίας).
- Η επιχείρηση ξεριζωμού: Η πιο άγρια και αιματηρή απόπειρα γενοκτονίας και ξεριζωμού στην ιστορία. Ο Χίτλερ επιστράτευσε και πάνω από 1.000.000 εθελοντές Ναζί από κάθε γωνιά της Ευρώπης (25.000 Ολλανδούς, 45.000 Ισπανούς, 18.000 Βέλγους, 11.000 Γάλλους της μεραρχίας Charlemagne, Δανούς και Νορβηγούς) με σκοπό τον ολοκληρωτικό αφανισμό του σλαβικού πληθυσμού.
✍️ Η ιστορική διαπίστωση
Η αυστηρή χρονολογική σειρά αποδεικνύει ότι, από τη στιγμή της γέννησής του στην κοίτη του Κιέβου, το ρωσικό κράτος βρέθηκε σταθερά στο στόχαστρο των Ευρωπαίων και των Οθωμανών. Οι εξαγορασμένοι ιστοριογράφοι επιλέγουν να αποσιωπούν αυτές τις μεγάλες απόπειρες διαμελισμού και ξεριζωμού, προκειμένου να αντιστρέφουν την αλήθεια και να συντηρούν το αφήγημα περί «ρωσικής επιθετικότητας».
