Άγνωστα ιστορικά θέματα:
Ησύγκρουση Στρασεριστών - Χίτλερ κατ' απαίτηση των Γερμανών βιομηχάνων
*επιμέλεια συλλογής στοιχείων: Κώστας Ντουντουλάκης
Εφημερίδες του αντιχιτλερικού "Μαύρου Μετώπου"
Τρεις αντιχιτλερικές εφημερίδες που εκδίδονταν από τον εξόριστο Γερμανό αντιφρονούντα πρώην μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, Ότο Στράσσερ (1897 - 1974), περίπου το 1937. Επίσημα όργανα του αντίπαλου κόμματος του Στράσσερ, του Μαύρου Μετώπου, οι εφημερίδες τυπώνονταν σε μικρά φύλλα ελαφρού χαρτιού και εισήχθησαν λαθραία στη Γερμανία από την Αυστρία, την Τσεχοσλοβακία και τη Δανία. Ο αδελφός του Στράσσερ, δολοφονημένος πολιτικός του Ναζιστικού Κόμματος, Γκρέγκορ Στράσσερ (1892 - 1934), εμφανίζεται σε μία από τις πρώτες σελίδες (κάτω). (Φωτογραφία από Popperfoto μέσω Getty Images/Getty Images)
Η άνοδος του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία το 1933 δεν ήταν ένα αυθόρμητο πολιτικό γεγονός, αλλά το αποτέλεσμα μιας κυνικής συναλλαγής.
Στο επίκεντρο αυτής της συμφωνίας βρισκόταν ένας ρητός όρος της γερμανικής οικονομικής ελίτ: η πλήρης εξόντωση της «αριστερής», αντικαπιταλιστικής πτέρυγας του Ναζιστικού Κόμματος, των λεγόμενων Στρασεριστών [el.wikipedia.org].
Στο επίκεντρο αυτής της συμφωνίας βρισκόταν ένας ρητός όρος της γερμανικής οικονομικής ελίτ: η πλήρης εξόντωση της «αριστερής», αντικαπιταλιστικής πτέρυγας του Ναζιστικού Κόμματος, των λεγόμενων Στρασεριστών [el.wikipedia.org].
Το πρόγραμμα των Στράσερ που τρόμαζε το κεφάλαιο
Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, οι αδελφοί Γκρέγκορ και Ότο Στράσερ ηγούνταν μιας ισχυρής εσωκομματικής αντιπολίτευσης [el.wikipedia.org].
Σε αντίθεση με τον Χίτλερ, οι Στράσερ έπαιρναν το συνθετικό «Σοσιαλιστικό» της ταυτότητας του κόμματος τοις μετρητοίς. Το πρόγραμμά τους περιλάμβανε:
Σε αντίθεση με τον Χίτλερ, οι Στράσερ έπαιρναν το συνθετικό «Σοσιαλιστικό» της ταυτότητας του κόμματος τοις μετρητοίς. Το πρόγραμμά τους περιλάμβανε:
- Την πλήρη κρατικοποίηση των μεγάλων βιομηχανιών και των τραπεζών.
- Τη διανομή των κερδών των εργοστασίων απευθείας στους εργάτες.
- Την κατάργηση της μεγάλης ιδιωτικής γης και την αναδιανομή της στους αγρότες.
Για τους Γερμανούς μεγαλοβιομήχανους, όπως ο βασιλιάς του χάλυβα Φριτς Τίσεν (Fritz Thyssen) και ο μεγιστάνας των όπλων Γκούσταβ Κρουπ (Gustav Krupp), η ρητορική των Στράσερ αποτελούσε θανάσιμο κίνδυνο. Έβλεπαν τους Στρασεριστές ως μια «μπολσεβίκικη» απειλή ντυμένη στα καφέ, η οποία σκοπούσε να τους αφαιρέσει τις περιουσίες τους.
Η ιστορική συμφωνία: Χρήμα με αντάλλαγμα «κεφάλια»
Ο Χίτλερ γνώριζε καλά ότι χωρίς τα eκατομμύρια των βιομηχάνων, το κόμμα του δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τις γιγαντιαίες προεκλογικές εκστρατείες.
Οι βιομήχανοι δέχτηκαν να ανοίξουν τα ταμεία τους, αλλά έθεσαν έναν απαράβατο όρο: την εξουδετέρωση των Στρασεριστών και τη διασφάλιση της ιδιωτικής τους περιουσίας.
Οι βιομήχανοι δέχτηκαν να ανοίξουν τα ταμεία τους, αλλά έθεσαν έναν απαράβατο όρο: την εξουδετέρωση των Στρασεριστών και τη διασφάλιση της ιδιωτικής τους περιουσίας.
Η πρώτη ιδεολογική συντριβή έγινε τον Μάιο του 1930, όταν ο Χίτλερ συγκρούστηκε ανοιχτά με τον Ότο Στράσερ, δηλώνοντάς του ότι «η ιδιοκτησία είναι ιερή» και ότι το οικονομικό σύστημα δεν θα αγγιχτεί.
Ο Ότο Στράσερ αποχώρησε από το κόμμα καταγγέλλοντας τον Χίτλερ ως «προδότη του σοσιαλισμού» [el.wikipedia.org].
Ο Ότο Στράσερ αποχώρησε από το κόμμα καταγγέλλοντας τον Χίτλερ ως «προδότη του σοσιαλισμού» [el.wikipedia.org].
Η βαθιά αντίθεση μεταξύ Στρασεριστών και Έρνστ Ρεμ
Παράλληλα με την πίεση των βιομηχάνων, στο εσωτερικό του κινήματος υπήρχε μια χαοτική ιδεολογική διαφορά ανάμεσα στους Στρασεριστές και τον αρχηγό των Ταγμάτων Εφόδου (SA), Έρνστ Ρεμ (Ernst Röhm). Αν και αμφότεροι κατέληξαν να εξοντωθούν μαζί από τον Χίτλερ, οι κόσμοι τους ήταν εντελώς διαφορετικοί:
- Οι Στρασεριστές ως θεωρητικοί: Ο Ότο και ο Γκρέγκορ Στράσερ ήταν πολιτικοί διανοούμενοι που οραματίζονταν έναν «Εθνικό Μπολσεβικισμό» [el.wikipedia.org]. Έφταναν μάλιστα στο σημείο να προτείνουν γεωπολιτική συμμαχία της Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση, θεωρώντας τη Μόσχα φυσικό σύμμαχο ενάντια στον καπιταλισμό της Δύσης.
- Ο Έρνστ Ρεμ ως δολοφόνος κυνηγός κομμουνιστών: Ο Ρεμ και τα εκατομμύρια των ανδρών του στα SA δεν είχαν καμία σχέση με οικονομικές θεωρίες. Ήταν σκληροτράχηλοι παραστρατιωτικοί που είχαν ανδρωθεί στα εθελοντικά σώματα στρατού (Freikorps) καταστέλλοντας βίαια τις αριστερές εξεγέρσεις. Για τα SA, ο κομμουνισμός ήταν ο απόλυτος εχθρός. Ο Ρεμ πρωτοστάτησε σε άγριες διώξεις, ξυλοδαρμούς και δολοφονίες κομμουνιστών στους δρόμους των γερμανικών πόλεων.
- Η προσωπικότητα του Ρεμ και η κατάρριψη των "γουόκ" στερεοτύπων: Σημειωτέο, ο Έρνστ Ρεμ ήταν ανοιχτά ομοφυλόφιλος, γεγονός που ο Χίτλερ γνώριζε και ανέχτηκε για χρόνια λόγω της χρησιμότητάς του.
Η ιστορική αυτή πραγματικότητα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σύγχρονη «woke ατζέντα», η οποία συχνά προβάλλει το στερεότυπο ότι κάθε ομοφυλόφιλος είναι εξ ορισμού προοδευτικός ή ανθρωπιστής.
Ο Ρεμ, ένας από τους πιο βίαιους, αιμοσταγείς και φανατικούς διώκτες της αριστεράς και κάθε διαφωνούντος στην ιστορία, αποδεικνύει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν καθορίζει την πολιτική μετριοπάθεια ούτε εμποδίζει κάποιον από το να γίνει ένας στυγνός διεστραμμένος δολοφόνος.
Η Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών και ο ρόλος των SS
Όταν ο Χίτλερ έγινε Καγκελάριος το 1933, ο Γκρέγκορ Στράσερ παρέμενε μια δημοφιλής φιγούρα ανάμεσα στα εργατικά στρώματα, ενώ ο Ρεμ απαιτούσε μια «Δεύτερη Επανάσταση» για να αντικαταστήσει τον επίσημο γερμανικό στρατό (Wehrmacht) με τα δικά του Τάγματα Εφόδου (SA).
Αυτή η διπλή απειλή ανάγκασε τους βιομήχανοι και τους αριστοκράτες στρατηγούς να απαιτήσουν την οριστική λύση του προβλήματος.
Αυτή η διπλή απειλή ανάγκασε τους βιομήχανοι και τους αριστοκράτες στρατηγούς να απαιτήσουν την οριστική λύση του προβλήματος.
Η εκτέλεση αυτής της απαίτησης ανατέθηκε στα SS (SchutSztaffel) και τον αρχηγό τους, Χάινριχ Χίμλερ (Heinrich Himmler).
Μέχρι τότε, τα SS ήταν μια μικρότερη οργάνωση, υποταγμένη στα αριθμητικά κυρίαρχα SA του Ρεμ.
Ο Χίμλερ, μαζί με τον υπαρχηγό του Ράινχαρντ Χάιντριχ, ενορχήστρωσε τη σφαγή κατασκευάζοντας ψεύτικα στοιχεία ότι ο Ρεμ σχεδίαζε δήθεν πραξικόπημα κατά του Χίτλερ.
Μέχρι τότε, τα SS ήταν μια μικρότερη οργάνωση, υποταγμένη στα αριθμητικά κυρίαρχα SA του Ρεμ.
Ο Χίμλερ, μαζί με τον υπαρχηγό του Ράινχαρντ Χάιντριχ, ενορχήστρωσε τη σφαγή κατασκευάζοντας ψεύτικα στοιχεία ότι ο Ρεμ σχεδίαζε δήθεν πραξικόπημα κατά του Χίτλερ.
Κατά τη διάρκεια της Νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών (30 Ιουνίου - 2 Ιουλίου 1934), οι εκτελεστές των SS έδρασαν με απόλυτη μυστικότητα και αγριότητα. Συνέλαβαν και δολοφόνησαν εν ψυχρώ τον Γκρέγκορ Στράσερ μέσα στα κελιά της Γκεστάπο στο Βερολίνο. Παράλληλα, συνέλαβαν τον Έρνστ Ρεμ και εκατοντάδες ηγέτες των SA.
Ο Ρεμ εκτελέστηκε στο κελί του αφού αρνήθηκε να αυτοκτονήσει, με τον Χίτλερ να χρησιμοποιεί πλέον την ομοφυλοφιλία του ως επίσημο πρόσχημα για να δικαιολογήσει τη σφαγή του ως χτες πιο στενού συνεργάτη του στο κοινό. [1, 2, 3]
Ο Ρεμ εκτελέστηκε στο κελί του αφού αρνήθηκε να αυτοκτονήσει, με τον Χίτλερ να χρησιμοποιεί πλέον την ομοφυλοφιλία του ως επίσημο πρόσχημα για να δικαιολογήσει τη σφαγή του ως χτες πιο στενού συνεργάτη του στο κοινό. [1, 2, 3]
Η αντίδραση του Ότο Στράσερ από την εξορία
Ο Ότο Στράσερ βρισκόταν ήδη εξόριστος στην Πράγα. Όταν έμαθε για την άγρια δολοφονία του αδελφού του, Γκρέγκορ, και την εξόντωση των παλαιών του συντρόφων, σοκαρίστηκε αλλά και δικαιώθηκε για τις προειδοποιήσεις του. [1]
- Η εκδίκηση μέσω της προπαγάνδας: Ο Ότο χρησιμοποίησε την οργάνωσή του, το «Μαύρο Μέτωπο» (Black Front), για να εξαπολύσει έναν ανελέητο επικοινωνιακό πόλεμο κατά του Χίτλερ.
Εξέδωσε άρθρα και φυλλάδια με τίτλο «Ο Χίτλερ είναι ο προδότης του Σοσιαλισμού», αποκαλύπτοντας στον κόσμο ότι η σφαγή έγινε κατ' απαίτηση και χρηματοδότηση των Γερμανών καπιταλιστών. [1] - Το κυνηγητό της Γκεστάπο: Οι ραδιοφωνικές του εκπομπές και τα κείμενά του εξόργισαν τόσο πολύ τον Χίτλερ, που η Γκεστάπο έστειλε επανειλημμένα τάγματα θανάτου για να τον δολοφονήσουν.
- Ο Ότο κατάφερε να διαφύγει σαν κυνηγημένος από την Τσεχοσλοβακία στην Αυστρία, μετά στην Ελβετία, τη Γαλλία και τελικά κατέφυγε στον Καναδά, όπου έζησε κρυμμένος με ψεύτικο όνομα μέχρι το τέλος του πολέμου. [1]
Τι απέγιναν τα Τάγματα Εφόδου (SA) στη Γερμανία;
Μετά τη σφαγή της ηγεσίας τους, οι στρατιές των SA (που αριθμούσαν εκατομμύρια άνδρες) απογυμνώθηκαν εντελώς από κάθε πολιτική και στρατιωτική ισχύ. [1]
- Υποταγή και διάλυση: Ο Χίτλερ διόρισε νέο αρχηγό τον υπάκουο Βίκτορ Λούτζε. Τα SA αφοπλίστηκαν και υποβαθμίστηκαν σε μια απλή οργάνωση αθλητικής και πολιτικής κατήχησης.
- Η άνοδος των SS: Τα SS του Χίμλερ ανταμείφθηκαν για τη σφαγή και έγιναν πλήρως ανεξάρτητη οργάνωση, παίρνοντας τη θέση των SA ως ο κύριος μηχανισμός τρόμου, ασφάλειας και φυλετικής εξόντωσης στο Τρίτο Ράιχ.
Υπάρχει ο Στρασερισμός σήμερα ως κίνημα;
Ιστορικά, ο Στρασερισμός ως οργανωμένη πολιτική δύναμη πέθανε το 1934.
Ωστόσο, στην αυγή του 21ου αιώνα, η ιδεολογία αυτή υπάρχει ακόμα ως περιθωριακό ρεύμα στους κύκλους των λεγόμενων «Εθνικιστών της Τρίτης Θέσης» (Third Positionists). [1, 2]
Ωστόσο, στην αυγή του 21ου αιώνα, η ιδεολογία αυτή υπάρχει ακόμα ως περιθωριακό ρεύμα στους κύκλους των λεγόμενων «Εθνικιστών της Τρίτης Θέσης» (Third Positionists). [1, 2]
Πρόκειται για "αναθεωρητές εθνικοσοσιαλιστές" διαφόρων ομάδων (κυρίως σε ΗΠΑ, Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία) που απορρίπτουν τον Χίτλερ, αλλά υιοθετούν τις ιδέες των αδελφών Στράσερ. Συνδυάζουν τον εθνικισμό με μια έντονη αντικαπιταλιστική, αντι-παγκοσμιοποιητική και φιλο-εργατική ρητορική, χρησιμοποιώντας την ιστορία των Στράσερ για να παρουσιάσουν μια υποτιθέμενη «εναλλακτική» μορφή εθνικοσοσιαλισμού. [1, 2]
Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου