Οι ασύλληπτοι ολιγάρχες του Χίτλερ: Πώς η Δύση ξέπλυνε τους εγκληματίες βιομηχάνους και χάρισε τα κλεμμένα της Ελλάδας στη Γερμανία

Δίκη στην Νυρεμβέργη των προκλητικά αποκατασταθέντων Γερμανών βιομηχάνων που στήριξαν ουσιαστικά πατρόναραν) τον Χίτλερ και κέρδισαν τεράστια κεφάλαια χρησιμοποιώντας τζάμπα εκατοντάδες χιλιάδες κρατούμενους των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Οι ίδιες βιομηχανίες καθορίζουν σήμερα την οικονομική και πολιτική της Γερμανίας...

Επιμέλεια έρευνας και συλλογής στοιχείων:

Κώστας Ντουντουλάκης 

Ενώ οι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί εντολοδόχοι του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οδηγήθηκαν στην αγχόνη της Νυρεμβέργης πληρώνοντας το «μάρμαρο» στο προσκήνιο, οι πραγματικοί αρχιτέκτονες του ολέθρου —οι οικονομικοί κολοσσοί που χρηματοδότησαν τον ναζισμό και θησαύρισαν από τη σκλαβιά εκατομμυρίων ανθρώπων— απόλαυσαν μια προκλητική, κυνική και πλήρη αμνηστία από τους Αγγλοαμερικανούς.

Με την έναρξη του Ψυχρού Πολέμου, το μεγάλο κεφάλαιο κρίθηκε «πολύ πολύτιμο για να καταστραφεί». Οι ίδιοι άνθρωποι που έπρεπε να έχουν εκτελεστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, είτε δεν παραπέμφθηκαν ποτέ σε δίκη είτε αφέθηκαν ελεύθεροι, επιχορηγήθηκαν και έγιναν ξανά οι απόλυτοι κυρίαρχοι της ευρωπαϊκής οικονομίας, την ώρα που ο κλεμμένος πλούτος χωρών όπως η Ελλάδα δεν επιστράφηκε ποτέ.

Δίκες-Παρωδία και Πλήρης Ασυλία: Άλλοι στο Απυρόβλητο και Άλλοι στα Μαλακά

Η πρώτη μεγάλη κομπίνα της μεταπολεμικής περιόδου ήταν η επιλεκτική δικαιοσύνη. Ένας τεράστιος αριθμός βιομηχάνων, τραπεζιτών και τεχνοκρατών δεν παραπέμφθηκε ποτέ σε δίκη, παραμένοντας στο απόλυτο απυρόβλητο, ενώ όσοι ελάχιστοι οδηγήθηκαν στα δικαστήρια έπεσαν στα μαλακά:

• Η Σιωπηρή Αμνηστία των Τραπεζιτών: Κορυφαίοι τραπεζίτες και χρηματοδότες, όπως ο Hermann Abs της Deutsche Bank (ο οποίος επέβλεπε την «αριοποίηση» των εβραϊκών περιουσιών και τη χρηματοδότηση των εργοστασίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης), δεν διώχθηκαν ποτέ. Αντίθετα, παρέμειναν ανενόχλητοι στις θέσεις τους για να καθοδηγήσουν τη μεταπολεμική οικονομία.
• IG FARBEN (Χημικά & Φάρμακα): Η εταιρεία που κατασκεύαζε το αέριο Zyklon B για τους θαλάμους αερίων και λειτουργούσε το δικό της ιδιωτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης (Μονόβιτς-Άουσβιτς) με 80.000 σκλάβους. Από τους 24 κορυφαίους διευθυντές που παραπέμφθηκαν, οι 11 αθωώθηκαν πανηγυρικά και οι υπόλοιποι έλαβαν ποινές-χάδια από 1 έως 8 χρόνια.
• KRUPP (Βαριά Βιομηχανία & Όπλα): Ο Alfried Krupp χρησιμοποίησε πάνω από 100.000 σκλάβους (αιχμαλύτους πολέμου, γυναίκες και παιδιά) στα εργοστάσιά του. Καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση και δήμευση όλης της περιουσίας του, αλλά δεν εξέτισε την ποινή του.
• FLICK (Χάλυβας & Άνθρακας): Ο Friedrich Flick, ο μεγαλύτερος επίσημος χρηματοδότης των Ναζί και των SS, καταδικάστηκε σε μόλις 7 χρόνια φυλάκιση.

Το Μεγάλο «Ξέπλυμα» του 1951: Αμνηστία και Νέες Επιχορηγήσεις

Το 1950, η γεωπολιτική σκακιέρα άλλαξε. Οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία χρειάζονταν τη Δυτική Γερμανία ως ανάχωμα απέναντι στη Σοβιετική Ένωση.

Το πρόσωπο-κλειδί πίσω από τη δικαστική συμπαιγνία ήταν ο John J. McCloy, ο Αμερικανός Ύπατος Αρμοστής στη Γερμανία (πρώην πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας και δικηγόρος των αμερικανικών πετρελαϊκών ομίλων). Τον Ιανουάριο του 1951, ο McCloy υπέγραψε μια μαζική, προκλητική αμνηστία:

1. Άμεση Απελευθέρωση: Όλοι οι καταδικασμένοι βιομήχανοι (Krupp, Flick, ηγεσία της IG Farben) βγήκαν από τη φυλακή έχοντας εκτίσει ελάχιστους μήνες.
2. Επιστροφή των Κλεμμένων: Στον Alfried Krupp επιστράφηκε στο ακέραιο η αμύθητη προσωπική και εταιρική του περιουσία, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, η οποία του είχε αφαιρεθεί δικαστικά.
3. Γενναίες Επιχορηγήσεις: Αντί για τιμωρία, οι ίδιες αυτές βιομηχανίες επιχορηγήθηκαν επιπλέον με τεράστια οικονομικά κονδύλια μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και κρατικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων, προκειμένου να ανασυγκροτηθούν και να κυριαρχήσουν ξανά στην παγκόσμια αγορά.
4. Λευκό Ποινικό Μητρώο: Οι ποινές τους διαγράφηκαν ολοκληρωτικά, παραγράφοντας τα εγκλήματά τους.

Η Μεγάλη Λεηλασία της Ελλάδας: Ο Κλεμμένος Χρυσός που «Χαρίστηκε»

Την ίδια ώρα που οι Γερμανοί βιομήχανοι και οι εταιρείες τους επιχορηγούνταν με εκατομμύρια, τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας αφήνονταν στη μοίρα τους. Χαρακτηριστικό και πιο αιματηρό παράδειγμα αποτελεί η Ελλάδα.

• Ο Κλεμμένος Χρυσός: Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι ναζιστικές δυνάμεις λεηλάτησαν τα αποθέματα χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδος, άδειασαν τα δημόσια ταμεία και επέβαλαν το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο, οδηγώντας τη χώρα σε λιμό και απόλυτη οικονομική καταστροφή. Αυτά τα χρήματα και ο χρυσός δεν επεστράφησαν ποτέ.
• Το Χάρισμα των Επανορθώσεων: Με τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953, οι δυτικοί σύμμαχοι «πάγωσαν» και ουσιαστικά χάρισαν στη Γερμανία τις πολεμικές επανορθώσεις και τα χρέη της, προκειμένου να μην εμποδιστεί η οικονομική της ανάπτυξη.
• Η Διαχρονική Ευθύνη των Ελληνικών Κυβερνήσεων: Αυτή η ιστορική αδικία και η συγκάλυψη των γερμανικών οφειλών βαρύνει διαχρονικά όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις από τη μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Καμία ελληνική κυβέρνηση δεν διεκδίκησε με ουσιαστικό, ανυποχώρητο και δυναμικό τρόπο τον κλεμμένο χρυσό, το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο και τις αποζημιώσεις των θυμάτων, αφήνοντας τη χώρα ουραγό και οικονομικά εξαρτημένη από τους ίδιους τους πρώην κατακτητές της.

Από τα Στρατόπεδα Συγκέντρωσης στις Καρέκλες των Προέδρων

Οι αμνηστευμένοι ολιγάρχες δεν αποσύρθηκαν· πήραν αμέσως πίσω τα ηνία της γερμανικής οικονομίας και έγιναν οι «αρχιτέκτονες» του μεταπολεμικού οικονομικού θαύματος:

• Ο Alfried Krupp έγινε ξανά ο ισχυρότερος βιομήχανος της Ευρώπης, κερδίζοντας δισεκατομμύρια.
• Ο Friedrich Flick ίδρυσε μια νέα αυτοκρατορία και μετατράπηκε στον μεγαλύτερο μέτοχο της Daimler-Benz (Mercedes-Benz), πεθαίνοντας ως ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον πλανήτη.
• Ο Fritz ter Meer, ο διευθυντής της IG Farben που καταδικάστηκε για δουλεία και μαζικές δολοφονίες, αποφυλακίστηκε και το 1956 διορίστηκε Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της BAYER.
• Ο Carl Wurster, κορυφαίο στέλεχος της IG Farben, ανέλαβε μεταπολεμικά Πρόεδρος του κολοσσού BASF.

Το Διαχρονικό Συμπέρασμα

Οι αποικιοκράτες και οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης «ξέπλυναν» τους εγκληματίες πολέμου για δύο κυνικούς λόγους: την απαραίτητη τεχνογνωσία τους για την παραγωγή πλούτου και τον τυφλό αντικομμουνισμό τους.

Οι λαοί ματώσαν, οι στρατιωτικοί αναλώθηκαν, αλλά οι ολιγάρχες που κινούσαν τα νήματα πίσω από τις κουρτίνες διατήρησαν την ισχύ τους και αύξησαν τα κέρδη τους με ξένα, κλεμμένα κεφάλαια. Είναι οι ίδιες βιομηχανικές δυναστείες που, υπό το σύγχρονο δημοκρατικό προσωπείο της Ευρώπης, συνεχίζουν να καθορίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, με τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, να παραμένουν απλοί ουραγοί, οικονομικά υποταγμένες και καταναλωτές των προϊόντων τους.