ΠΩΣ Ο ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΡΙΜΑΙΑ ΣΤΗΝ  ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΕΣ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΜΕΧΡΙ ΣΉΜΕΡΑ 

Κώστας Ντουντουλάκης 21/8/26

Η ιστορία γράφεται με αίμα, αλλά δυστυχώς, μερικές φορές σβήνεται με μια μονοκοντυλιά στους διαδρόμους της εξουσίας. 

Η σημερινή γεωπολιτική τραγωδία στην Κριμαία (όπως και σε όλη την Ουκρανία που δημιουργήθηκε ως τεχνητό κράτος το 1922-1923 από τους Λένιν–Τρότσκι-Μπουχάριν και λοιπά μέλη του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΣΕ, με απόλυτη διαφωνία του Στάλιν στο ΠΓκαι της Ρόζας Λούξεμπουργκ στην 3ηΔιεθνή) δεν γεννήθηκε πρόσφατα.

Οι ιστορικές ρίζες αυτού του τεχνητού διαχωρισμού ξεκινούν από την περίοδο 1918-1923. Τότε, η Ρόζα Λούξεμπουργκ* είχε προειδοποιήσει έγκαιρα και με απόλυτη σαφήνεια ότι η πολιτική του Λένιν για την «αυτοδιάθεση των εθνών» και η δημιουργία αυτόνομων εθνικών κρατών, όπως η Ουκρανία, ήταν ένα τραγικό λάθος.

 Είχε τονίσει ότι αυτή η στρατηγική θα άνοιγε τον δρόμο στον αντιδραστικό εθνικισμό και θα χρησιμοποιούνταν ως όπλο της Δύσης για τη διάλυση της περιοχής. 

Την ίδια ακριβώς περίοδο, ο Ιωσήφ Στάλιν είχε συγκρουστεί σφοδρά με τον Λένιν, υποστηρίζοντας το μοντέλο της «αυτονομίας» μέσα στη Ρωσική Ομοσπονδία και όχι τη δημιουργία ξεχωριστών σοβιετικών δημοκρατιών με δικά τους σύνορα, προειδοποιώντας ότι αυτή η τεχνητή κρατική συγκρότηση θα αποτελούσε ωρολογιακή βόμβα για το μέλλον. 

Οι Λένιν και Τρότσκι αγνόησαν αυτές τις προειδοποιήσεις, επιβάλλοντας τη δημιουργία της Σοβιετικής Ουκρανίας και σπέρνοντας τον διχασμό.

Το τελειωτικό χτύπημα ήρθε τον Φεβρουάριο του 1954. 

Ο τότε Σοβιετικός ηγέτης Νικήτα Χρουστσόφ, με μια απόλυτα πραξικοπηματική και αυθαίρετη απόφαση, «χάρισε» τη χερσόνησο της Κριμαίας από τη Ρωσική Ομοσπονδία στην Ουκρανική Σοβιετική Δημοκρατία. Μια γη στρατηγική, για την οποία η Ρωσία είχε χύσει ποταμούς αίματος από την εποχή της Μεγάλης Αικατερίνης, στον Κριμαϊκό Πόλεμο του 19ου αιώνα, μέχρι την ηρωική πολιορκία της Σεβαστούπολης στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, παραχωρήθηκε μέσα σε μια νύχτα σαν να ήταν προσωπικό του οικόπεδο.

Το επίσημο πρόσχημα; Τα 300 χρόνια από τη Συνθήκη του Περεγιασλάβ και οι δήθεν «οικονομικοί και γεωγραφικοί δεσμοί». 

Η πραγματικότητα: Ο Χρουστσόφ, που είχε διατελέσει επί σειρά ετών Γενικός Γραμματέας του Κόμματος στην Ουκρανία, χρειαζόταν την τυφλή υποστήριξη της ουκρανικής κομματικής ελίτ για να εδραιώσει την εξουσία του στη Μόσχα μετά τον θάνατο του Στάλιν. Ήταν ένα καθαρό πολιτικό αλισβερίσι της νομενκλατούρας, μιας νομενκλατούρας που ο Χρουστσόφ, ως γνήσιο τέκνο της και μετέπειτα αρχηγός της, εκπροσωπούσε απόλυτα, έχοντας ανέλθει μέσα από τους μηχανισμούς της Ουκρανίας.

Μας λένε σήμερα ότι η απόφαση ήταν ομόφωνη και ότι όλοι συμφώνησαν. Αυτό είναι το μεγάλο ιστορικό ψέμα που αποσιωπάται μέχρι τις μέρες μας! 

Στο εσωτερικό του Κομμουνιστικού Κόμματος υπήρξε άγριος ξεσηκωμός και παρασκήνιο που η σοβιετική λογοκρισία έκρυψε βαθιά στα αρχεία:

• Η ηρωική άρνηση του Πάβελ Τίτοφ: Ο Πρώτος Γραμματέας του Κόμματος στην Κριμαίας (ο τοπικός κυβερνήτης) ύψωσε ανάστημα και αρνήθηκε να υπογράψει τη μεταβίβαση, τονίζοντας ότι η Κριμαία είναι ρωσική γη ποτισμένη με αίμα. Ο Χρουστσόφ, εξοργισμένος από την ανυπακοή, τον καρατόμησε και τον απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες λίγες εβδομάδες πριν την υπογραφή, αντικαθιστώντας τον με ένα πειθήνιο όργανο.
• Η τεχνητή απαρτία και η νοθεία: Στην κρίσιμη συνεδρίαση του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ, η δυσαρέσκεια ήταν τόσο μεγάλη που από τα 27 μέλη, εμφανίστηκαν μόνο τα 13! Δεν υπήρχε καν νόμιμη απαρτία. Κι όμως, το διάταγμα πέρασε «ομόφωνα» από τους παρόντες κάτω από καθεστώς απόλυτου τρόμου και εκβιασμών.
• Οι σιωπηρές αντιδράσεις της παλιάς φρουράς: Κορυφαία στελέχη όπως ο Μολότοφ και ο Καγκανόβιτς εξέφρασαν σφοδρές επιφυλάξεις για τις εθνικές τριβές που θα άνοιγε αυτή η «ανώριμη πράξη», διαφωνίες που αποτέλεσαν μέρος της προσπάθειας ανατροπής του Χρουστσόφ λίγα χρόνια αργότερα, το 1957.
• Ο βουβός πόνος του πληθυσμού: Οι εκθέσεις της KGB της εποχής κατέγραψαν τεράστιο μούδιασμα και οργή ανάμεσα στον ρωσικό πληθυσμό της Κριμαίας, που ένιωσε ότι πουλήθηκε μέσα σε μια νύχτα χωρίς να ερωτηθεί, απλώς για να γιορτάσει η νομενκλατούρα μια επέτειο.

Το 1954, κανένας δεν φανταζόταν ότι η Σοβιετική Ένωση θα διαλυόταν το 1991 και ότι τα εσωτερικά διοικητικά σύνορα θα γίνονταν διεθνή. 

Η πραξικοπηματική υπογραφή του Χρουστσόφ ήταν μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της περιοχής.

Όσοι κρύβουν σήμερα αυτές τις αλήθειες και τις εσωτερικές αντιδράσεις, το κάνουν γιατί θέλουν να ξεχάσουμε την ιστορική πραγματικότητα: ότι η Κριμαία δεν ανήκε ποτέ πραγματικά στην Ουκρανία, όπως και ότι ουδέποτε υπήρξε"ουκρανικό έθνος", ούτε ουκρανικό κράτος πριν το 1923, η Κριμαία παραδόθηκε σε αυτό το τεχνητά κατασκευασμένο πολυεθνικό κράτος από τις ίντριγκες και τις προδοσίες της κομματικής νομενκλατούρας.

Οποιαδήποτε γνώμη και να έχει κανείς για τον Στάλιν οφείλει να του αναγνωρίσει ότι ήταν στρατηγικό μυαλό που έβλεπε πολύ μακρύτερα από ότι έβλεπαν οι υπόλοιποι ηγέτες της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε προειδοποιήσει τον Λένιν (και τους Μπολσεβίκους) ότι η δημιουργία χωριστών εθνικών κρατών ήταν ένα τεράστιο λάθος κυρίως κατά την περίοδο 1908–1909 με το έργο της «Το Εθνικό Ζήτημα και η Αυτονομία», 

αλλά και μετέπειτα, το 1918, μέσα από τη φυλακή στο περίφημο δοκίμιό της 

«Η Ρωσική Επανάσταση».

Η ιστορική αυτή ιδεολογική σύγκρουση αφορούσε το δικαίωμα της «αυτοδιάθεσης των εθνών».

Το Ιστορικό της Διαφωνίας

Η Θέση της Λούξεμπουργκ (1908-1909 & 1918):

 Η Λούξεμπουργκ υποστήριζε σταθερά ότι η διακήρυξη του δικαιώματος των εθνοτήτων για ανεξαρτησία και απόσχιση από την πρώην Τσαρική Αυτοκρατορία ήταν ουτοπική και επικίνδυνη. Προειδοποιούσε ότι η δημιουργία μικρών, χωριστών κρατών (όπως η Ουκρανία, η Φινλανδία ή η Πολωνία) δεν θα βοηθούσε τους εργάτες, αλλά θα έδινε όπλα στις τοπικές αστικές τάξεις. Σύμφωνα με την ίδια, η κίνηση αυτή θα κατακερμάτιζε το επαναστατικό κίνημα και θα οδηγούσε τα νέα κράτη στην αγκαλιά του ξένου ιμπεριαλισμού.

Η Απάντηση του Λένιν (1914): 

Ο Λένιν απάντησε λεπτομερώς στις θέσεις της το 1914 με το γνωστό του έργο «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών».

 Πίστευε (μέγα τραγικό λάθος του...) ότι η Σοβιετική εξουσία έπρεπε να αναγνωρίσει το δικαίωμα απόσχισης, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των καταπιεσμένων εθνοτήτων και, στη συνέχεια, αυτές να ενωθούν εθελοντικά σε μια ευρύτερη σοσιαλιστική ομοσπονδία.

Η Επιβεβαίωση της Προειδοποίησης:

Όταν οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία το 1917 και εφάρμοσαν την αρχή της αυτοδιάθεσης, πολλές από τις εθνότητες που αποσχίστηκαν σχημάτισαν αντεπαναστατικές, αστικές κυβερνήσεις που πολέμησαν εναντίον του Κόκκινου Στρατού (π.χ. στην Ουκρανία). 

Αυτό ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα για το οποίο η Λούξεμπουργκ είχε χαρακτηρίσει την πολιτική του Λένιν ως «ολέθριο λάθος».

*Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε προειδοποιήσει τον Λένιν (και τους Μπολσεβίκους) ότι η δημιουργία χωριστών εθνικών κρατών ήταν ένα τεράστιο λάθος κυρίως κατά την περίοδο 1908–1909 με το έργο της «Το Εθνικό Ζήτημα και η Αυτονομία», 

αλλά και μετέπειτα, το 1918, μέσα από τη φυλακή στο περίφημο δοκίμιό της 

«Η Ρωσική Επανάσταση».

Η ιστορική αυτή ιδεολογική σύγκρουση αφορούσε το δικαίωμα της «αυτοδιάθεσης των εθνών».

Το Ιστορικό της Διαφωνίας

Η Θέση της Λούξεμπουργκ (1908-1909 & 1918):

 Η Λούξεμπουργκ υποστήριζε σταθερά ότι η διακήρυξη του δικαιώματος των εθνοτήτων για ανεξαρτησία και απόσχιση από την πρώην Τσαρική Αυτοκρατορία ήταν ουτοπική και επικίνδυνη. Προειδοποιούσε ότι η δημιουργία μικρών, χωριστών κρατών (όπως η Ουκρανία, η Φινλανδία ή η Πολωνία) δεν θα βοηθούσε τους εργάτες, αλλά θα έδινε όπλα στις τοπικές αστικές τάξεις. Σύμφωνα με την ίδια, η κίνηση αυτή θα κατακερμάτιζε το επαναστατικό κίνημα και θα οδηγούσε τα νέα κράτη στην αγκαλιά του ξένου ιμπεριαλισμού.

Η Απάντηση του Λένιν (1914): 

Ο Λένιν απάντησε λεπτομερώς στις θέσεις της το 1914 με το γνωστό του έργο «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών».

 Πίστευε (μέγα τραγικό λάθος του...) ότι η Σοβιετική εξουσία έπρεπε να αναγνωρίσει το δικαίωμα απόσχισης, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των καταπιεσμένων εθνοτήτων και, στη συνέχεια, αυτές να ενωθούν εθελοντικά σε μια ευρύτερη σοσιαλιστική ομοσπονδία.

Η Επιβεβαίωση της Προειδοποίησης:

Όταν οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία το 1917 και εφάρμοσαν την αρχή της αυτοδιάθεσης, πολλές από τις εθνότητες που αποσχίστηκαν σχημάτισαν αντεπαναστατικές, αστικές κυβερνήσεις που πολέμησαν εναντίον του Κόκκινου Στρατού (π.χ. στην Ουκρανία). 

Αυτό ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα για το οποίο η Λούξεμπουργκ είχε χαρακτηρίσει την πολιτική του Λένιν ως «ολέθριο λάθος».

*Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε προειδοποιήσει τον Λένιν (και τους Μπολσεβίκους) ότι η δημιουργία χωριστών εθνικών κρατών ήταν ένα τεράστιο λάθος κυρίως κατά την περίοδο 1908–1909 με το έργο της «Το Εθνικό Ζήτημα και η Αυτονομία», 

αλλά και μετέπειτα, το 1918, μέσα από τη φυλακή στο περίφημο δοκίμιό της 

«Η Ρωσική Επανάσταση».

Η ιστορική αυτή ιδεολογική σύγκρουση αφορούσε το δικαίωμα της «αυτοδιάθεσης των εθνών».

Το Ιστορικό της Διαφωνίας

Η Θέση της Λούξεμπουργκ (1908-1909 & 1918):

 Η Λούξεμπουργκ υποστήριζε σταθερά ότι η διακήρυξη του δικαιώματος των εθνοτήτων για ανεξαρτησία και απόσχιση από την πρώην Τσαρική Αυτοκρατορία ήταν ουτοπική και επικίνδυνη. Προειδοποιούσε ότι η δημιουργία μικρών, χωριστών κρατών (όπως η Ουκρανία, η Φινλανδία ή η Πολωνία) δεν θα βοηθούσε τους εργάτες, αλλά θα έδινε όπλα στις τοπικές αστικές τάξεις. Σύμφωνα με την ίδια, η κίνηση αυτή θα κατακερμάτιζε το επαναστατικό κίνημα και θα οδηγούσε τα νέα κράτη στην αγκαλιά του ξένου ιμπεριαλισμού.

Η Απάντηση του Λένιν (1914): 

Ο Λένιν απάντησε λεπτομερώς στις θέσεις της το 1914 με το γνωστό του έργο «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών».

 Πίστευε (μέγα τραγικό λάθος του...) ότι η Σοβιετική εξουσία έπρεπε να αναγνωρίσει το δικαίωμα απόσχισης, ώστε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των καταπιεσμένων εθνοτήτων και, στη συνέχεια, αυτές να ενωθούν εθελοντικά σε μια ευρύτερη σοσιαλιστική ομοσπονδία.

Η Επιβεβαίωση της Προειδοποίησης:

Όταν οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία το 1917 και εφάρμοσαν την αρχή της αυτοδιάθεσης, πολλές από τις εθνότητες που αποσχίστηκαν σχημάτισαν αντεπαναστατικές, αστικές κυβερνήσεις που πολέμησαν εναντίον του Κόκκινου Στρατού (π.χ. στην Ουκρανία). 

Αυτό ακριβώς ήταν το αποτέλεσμα για το οποίο η Λούξεμπουργκ είχε χαρακτηρίσει την πολιτική του Λένιν ως «ολέθριο λάθος».