Πώς η τεχνολογία που υπηρετεί μεγάλα συμφέροντα αντικαθιστά όσα υλικά αποδεικνύονται βλαβερά με νέα, ώσπου κι αυτά να αποδειχθούν το ίδιο βλαβερά

Η ιστορία της βιομηχανικής προόδου είναι, σε μεγάλο βαθμό, ένας αέναος κύκλος υπόσχεσης και διάψευσης. Για περισσότερο από έναν αιώνα, η αγορά εισάγει μαζικά στην καθημερινότητά μας υλικά που παρουσιάζονται ως θαύματα της επιστήμης, απόλυτα ασφαλή και επαναστατικά. Όταν όμως οι ανεξάρτητες έρευνες και τα θύματα αρχίζουν να αποδεικνύουν την τοξικότητά τους, το σύστημα απλώς τα αντικαθιστά με την επόμενη γενιά χημικών ενώσεων, βαφτίζοντάς τα εκ νέου αβλαβή. 

Η ιστορία επαναλαμβάνεται μέχρις ότου, μετά από μερικές δεκαετίες, και αυτά τα νέα υλικά να αποκαλυφθεί ότι κρύβουν τους ίδιους ή και μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία και το περιβάλλον.

Για να αποδοθεί η ιστορική αλήθεια με απόλυτη επιστημονική ακρίβεια, αξίζει να εξεταστεί πώς ακριβώς διαφημίζονταν, εφαρμόζονταν και τελικά συγκαλύπτονταν οι κίνδυνοι για μερικά από τα πιο εμβληματικά παραδείγματα υλικών της σύγχρονης ιστορίας. 

Το DDT, για παράδειγμα, ήταν ένα εξαιρετικά ισχυρό συνθετικό εντομοκτόνο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε με υπερεντατικούς ρυθμούς σε όλο τον κόσμο για την καταπολέμηση των κουνουπιών της μαλάριας και των ψειρών του τύφου. Η χρήση του ήταν τόσο σαρωτική, που επιστρατεύτηκαν ακόμα και αεροπλάνα για εκτεταμένους αεροψεκασμούς πάνω από ολόκληρες πόλεις, χωριά και γεωργικές εκτάσεις. Ενώ η βιομηχανία εγγυόταν επί δεκαετίες ότι ήταν εντελώς αβλαβές για τον άνθρωπο, αποδείχθηκε τελικά εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς η χρόνια έκθεση σε αυτό προκαλεί νευρολογικές βλάβες, λειτουργεί ως ενδοκρινικός διαταράκτης και έχει ταξινομηθεί επίσημα ως πιθανώς καρκινογόνο για τον άνθρωπο. Στο περιβάλλον προκάλεσε τεράστια οικολογική καταστροφή, σκοτώνοντας μαζικά πουλιά και ψάρια μέσω της βιοσυσσώρευσης στην τροφική αλυσίδα. 

Μόλις το 1972, όταν πλέον αποδείχθηκαν όλα τα τραγικά παρατράγουδα, οι αρχές αναγκάστηκαν να το αποσύρουν οριστικά, εφαρμόζοντας τη γνωστή τακτική «ούτε γάτα ούτε ζημιά» για τις ευθύνες των βιομηχάνων.

Την ίδια ακριβώς στρατηγική είδαμε και στο κάπνισμα τσιγάρων.

 Από τη δεκαετία του 1930 έως και τις αρχές του 1950, οι καπνοβιομηχανίες χρηματοδοτούσαν εκτεταμένες καμπάνιες προώθησης, στρατολογώντας γιατρούς και οδοντιάτρους. Με κεντρικά συνθήματα όπως «Οι περισσότεροι γιατροί προτιμούν αυτή τη μάρκα», εμφάνιζαν το κάπνισμα ως μέσο για τη βελτίωση της πέψης, την τόνωση του αναπνευστικού συστήματος και την καταπολέμηση του άγχους.

 Η βιομηχανία γνώριζε για τη σύνδεση με τον καρκίνο του πνεύμονα πολύ πριν αυτή γίνει επίσημα αποδεκτή, αλλά εξαγόραζε τη σιωπή και κατηύθυνε την κοινή γνώμη. 

Λίγο αργότερα, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η Θαλιδομίδη διαφημίστηκε από τις φαρμακευτικές εταιρείες ως ένα απολύτως ασφαλές ηρεμιστικό, κατάλληλο για την αντιμετώπιση της πρωινής ναυτίας των εγκύων. 

Η βιομηχανία διαβεβαίωνε ότι οι κλινικές δοκιμές απέδειξαν την πλήρη απουσία παρενεργειών, παραλείποντας σκόπιμα επαρκείς ελέγχους για τη διαπερατότητα του πλακούντα, γεγονός που οδήγησε στη γέννηση χιλιάδων παιδιών με φωκομέλεια, δηλαδή σοβαρές παραμορφώσεις των άκρων.

Στον κατασκευαστικό τομέα, ο Αμίαντος παρουσιάστηκε ως το μαγικό ορυκτό και το απόλυτο, άφλεκτο μονωτικό υλικό της σύγχρονης ανοικοδόμησης. Κρατικοί φορείς και κατασκευαστικές εταιρείες εγγυώνταν τη σταθερότητα και την ασφάλεια των υλικών αμιαντοτσιμέντου, όπως οι στέγες «ελενίτ» και οι σωλήνες του δικτύου ύδρευσης. Οι βιομηχανίες εξόρυξης γνώριζαν ήδη από τη δεκαετία του 1930 ότι οι μικροσκοπικές ίνες του υλικού καρφώνονταν στους πνεύμονες προκαλώντας αμιαντίαση και μεσοθηλίωμα, αλλά συγκάλυπταν συστηματικά τις έρευνες για μισό αιώνα.

Όταν τα παλιά υλικά καίγονταν, η βιομηχανία εφηύρε νέα υποκατάστατα. Οι υπερφθοριωμένες ενώσεις των PFAS, όπως το PFOA, χρησιμοποιήθηκαν για δεκαετίες σε αντικολλητικά σκεύη (Teflon) ως σταθερά στοιχεία. Όταν αποδείχθηκε ότι πρόκειται για παντοτινά χημικά που συσσωρεύονται στο περιβάλλον και συνδέονται με καρκινογενέσεις, η βιομηχανία εισήγαγε εσπευσμένα τη νέα τεχνολογία GenX ως την απόλυτα ασφαλή εναλλακτική. 

Οι σύγχρονες ανεξάρτητες τοξικολογικές μελέτες αποδεικνύουν τώρα ότι οι ενώσεις GenX παρουσιάζουν την ίδια ακριβώς εμμονή και προκαλούν ανάλογες βλάβες στο ήπαρ και στο ανοσοποιητικό σύστημα. Το ίδιο συνέβη και με την BPA (Δισφαινόλη Α) στα πλαστικά δοχεία. 

Όταν τεκμηριώθηκε επιστημονικά ότι δρα ως ενδοκρινικός διαταράκτης που μιμείται τα οιστρογόνα, η αγορά στράφηκε στα προϊόντων «BPA-Free», αντικαθιστώντας την με τη Δισφαινόλη S (BPS) και τη Δισφαινόλη F (BPF), οι οποίες σήμερα αποδεικνύεται ότι ακολουθούν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό ορμονικής διαταραχής.

Αυτός ο κύκλος αντικατάστασης είναι διαχρονικός. Στις αρχές του 20ού αιώνα, το στοιχείο ράδιο διαφημιζόταν ως διεγερτικό και πηγή ενέργειας σε καλλυντικά και οδοντόκρεμες. Όταν οι εργάτριες που έβαφαν τις πλάκες των ρολογιών, οι περίφημες Radium Girls, άρχισαν να εμφανίζουν οστεοσαρκώματα στη γνάθο, οι εταιρείες προσέλαβαν δικούς τους ειδικούς για να διαψεύσουν τη σύνδεση, πριν αναγκαστούν να αντικαταστήσουν το ράδιο με μη ραδιενεργά φωσφορίζοντα χημικά υλικά. Αντίστοιχα, ο τετρααιθυλιούχος μόλυβδος προστίθετο στα καύσιμα για τη μείωση του κτυπήματος των κινητήρων με εγγυήσεις ασφαλείας, παρά το γεγονός ότι αποτελεί ισχυρή νευροτοξίνη. Όταν η πίεση οδήγησε στην κατάργησή του, εισήχθη το MTBE ως το καθαρό πρόσθετο, το οποίο μέσα σε λίγα χρόνια αποδείχθηκε ότι μόλυνε τα υπόγεια ύδατα, καθιστώντας το πόσιμο νερό τοξικό.

Στην εποχή μας, το μοτίβο αυτό πέρασε στην ψηφιακή τεχνολογία. Στις απαρχές της κινητής τηλεφωνίας, ο δείκτης SAR αναγραφόταν υποχρεωτικά στις συσκευές. Στο σημείο αυτό αναδεικνύεται μια τεράστια γεωπολιτική και επιστημονική απόκλιση, καθώς η πρώην Σοβιετική Ένωση είχε θεσπίσει επίσημα όρια έκθεσης σε ραδιοσυχνότητες που ήταν από 100 έως και 1.000 φορές πιο αυστηρά και χαμηλότερα από τα αντίστοιχα δυτικά. Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες μέσω της FCC έθεσαν ως νόμιμο όριο το 1,6 W/kg και η Ευρωπαϊκή Ένωση το 2,0 W/kg, η σοβιετική επιστημονική προσέγγιση αρνήθηκε να βασιστεί μόνο στις θερμικές επιδράσεις, αποδεικνύοντας μέσα από μακροχρόνιες μελέτες ότι η μη ιονίζουσα ακτινοβολία προκαλεί σοβαρές βιολογικές και νευρολογικές βλάβες στο κεντρικό νευρικό σύστημα σε εξαιρετικά χαμηλότερα επίπεδα έκθεσης. Ακόμη και σημαντικές προσωπικότητες της επιστήμης, όπως ο κορυφαίος Γάλλος ιολόγος και νομπελίστας Λυκ Μοντανιέ (Luc Montagnier), είχαν εκφράσει έντονες ανησυχίες για τις βιολογικές επιπτώσεις των ηλεκτρομαγνητικών πεδίων. Στη σημερινή Ρωσία, παρά τις έντονες πιέσεις των τηλεπικοινωνιακών κολοσσών για εναρμόνιση με τα χαλαρά δυτικά πρότυπα προκειμένου να διευκολυνθεί η εγκατάσταση των δικτύων 5G, τα κρατικά υγειονομικά όρια παραμένουν ιστορικά πολύ πιο χαμηλά και αυστηρά. Όσον αφορά την Κίνα, η ασιατική χώρα έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με το δυτικό πρότυπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στα 2,0 W/kg, διευκολύνοντας έτσι την παγκόσμια κυκλοφορία των προϊόντων της χωρίς τεχνικά εμπόδια. Η βιομηχανία των τηλεπικοινωνιών υποβαθμίζει συστηματικά τις ανεξάρτητες μελέτες που συνδέουν τη μακροχρόνια έκθεση με κυτταρικές αλλοιώσεις, παρουσιάζοντας τη μετάβαση στις τεχνολογίες 5G και 6G ως μια αβλαβή εξέλιξη, την ώρα που οι επιπτώσεις των κυμάτων χιλιοστού στην υγεία παραμένουν ουσιαστικά ανεξερεύνητες.

Αυτή η συστηματική απόκρυψη των κινδύνων οδήγησε στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της παγκόσμιας ιστορίας της ιατρικής, το οποίο αφορά την τεχνολογία των mRNA σκευασμάτων [health].

 Υπό το καθεστώς μιας υστερικής πρωτοφανούς, νυχθημερόν προπαγάνδας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η νέα αυτή γονιδιακή πλατφόρμα παρουσιάστηκε ως η απόλυτα ασφαλής και αβλαβής λύση για την παγκόσμια υγεία [health]. 

Οι κατασκευαστές και οι εγχώριοι υποστηρικτές τους εγγυώνταν την πλήρη απουσία σοβαρών παρενεργειών, αποσιωπώντας σκόπιμα τα ελλιπή δεδομένα των βιαστικών κλινικών δοκιμών. Όταν όμως η πραγματικότητα άρχισε να αποκαλύπτει μια ραγδαία αύξηση σε σοβαρές καρδιαγγειακές επιπλοκές, όπως περικαρδίτιδες και μυοκαρδίτιδες, καθώς και θρομβώσεις ή ανεξήγητους ξαφνικούς θανάτους, το σύστημα επιστράτευσε την προσφιλή του μέθοδο: την υποτίμηση των κινδύνων, τη λογοκρισία των αντίθετων επιστημονικών φωνών και τη μετάθεση των ευθυνών, προκειμένου να προστατευθούν τα κέρδη και η αξιοπιστία των φαρμακευτικών κολοσσών.

Ως τελική κατακλείδα και απόλυτο επιστέγασμα αυτής της διαχρονικής απάτης, έρχεται να προστεθεί η λεγόμενη «πράσινη μετάβαση» και η πράσινη ενέργεια. 

Πίσω από μια "business"  χιλιάδων τρισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο προπαγανδίζεται νυχθημερόν από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κρύβονται τερατώδη οικονομικά συμφέροντα που επιβάλλουν τη δική τους ατζέντα, εκμεταλλευόμενα την ελαστική νομοθεσία σε πολλές χώρες, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ελλάδα. 

Ενώ κανείς δεν θα διανοούνταν, προς το παρόν, να γεμίσει τις ευρωπαϊκές Άλπεις με τέτοιες εγκαταστάσεις, στα ελληνικά βουνά και σε πολύτιμες παραγωγικές περιοχές έχουν φυτρώσει χιλιάδες ανεμογεννήτριες, πραγματικά τέρατα της Αποκαλύψεως.

 Αυτές οι κατασκευές προκαλούν ανυπολόγιστη οπτική ρύπανση και ισοπεδώνουν παρθένα οικοσυστήματα μόνο και μόνο για να ανοιχτούν οι δρόμοι πρόσβασης και να τοποθετηθούν οι τσιμεντένιες βάσεις τους. Για να παραχθούν, καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες συμβατικής ενέργειας, ενώ η ανακύκλωσή τους μετά από μερικές δεκαετίες αποδεικνύεται αδύνατη, με αποτέλεσμα τα πτερύγια από υαλοβάμβακα να θάβονται μαζικά, μολύνοντας έντονα το περιβάλλον. 

Τα αποτελέσματα είναι πενιχρά σε σχέση με τους προσδοκώμενους σκοπούς, καθώς η αστάθεια της παραγωγής τους απαιτεί τεράστιους, κοστοβόρους χώρους αποθήκευσης με μπαταρίες λιθίου, οι οποίες έχουν μικρό κύκλο ζωής, είναι εξαιρετικά τοξικές και προκαλούν νέο, ανυπολόγιστο οικολογικό αποτύπωμα, συντηρώντας έναν αέναο φαύλο κύκλο κέρδους στην πλάτη της φύσης.

---