Η σύγκρουση Μαρξισμού και Αναρχισμού: Σύγκρουση του αντικαπιταλισμού με έναν «ρομαντικό καπιταλισμό»
Οι θεμελιωτές του Μαρξισμού Μαρξ και Ένγκελς
Ή αλλιώς: Η σύγκρουση του "Εμείς" με το "Εγώ"...
Η Φιλοσοφική Ρίζα του Αναρχικού Ατομικισμού
Η ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ Μαρξισμού και Αναρχισμού δεν αποτελεί μια απλή διαφωνία ως προς την τακτική της επαναστατικής δράσης, αλλά μια βαθιά οντολογική ρήξη.
Η κεντρική αντίφαση του αναρχισμού εντοπίζεται στο γεγονός ότι, ενώ διακηρύσσει την ανατροπή του καπιταλισμού, υιοθετεί ως πρωταρχική φιλοσοφική του βάση την ίδια τη θεμελιώδη αρχή του αστικού φιλελευθερισμού:
Την απόλυτη προτεραιότητα του ατόμου έναντι της κοινωνικής ολότητας.
Η κεντρική αντίφαση του αναρχισμού εντοπίζεται στο γεγονός ότι, ενώ διακηρύσσει την ανατροπή του καπιταλισμού, υιοθετεί ως πρωταρχική φιλοσοφική του βάση την ίδια τη θεμελιώδη αρχή του αστικού φιλελευθερισμού:
Την απόλυτη προτεραιότητα του ατόμου έναντι της κοινωνικής ολότητας.
Από την εποχή της συγκρότησης της αναρχικής θεωρίας από τον Max Stirner στο έργο του «Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του» (1844), η έννοια της υποκειμενικής αυτονομίας ανάγεται σε απόλυτο δόγμα.
Ο Stirner τοποθέτησε το «Εγώ» σε μια κατάσταση διαρκούς άρνησης οποιασδήποτε θεσμικής, συλλογικής ή οργανωμένης κοινωνικής υποχρέωσης.
Αυτή η θεοποίηση της аτομικής βούλησης ταυτίζεται δομικά με την καπιταλιστική ηθική, η οποία αντιλαμβάνεται την κοινωνία όχι ως οργανικό σύνολο, αλλά ως ένα άθροισμα απομονωμένων μονάδων που ανταγωνίζονται ή συμβάλλονται ελεύθερα.
Ο Stirner τοποθέτησε το «Εγώ» σε μια κατάσταση διαρκούς άρνησης οποιασδήποτε θεσμικής, συλλογικής ή οργανωμένης κοινωνικής υποχρέωσης.
Αυτή η θεοποίηση της аτομικής βούλησης ταυτίζεται δομικά με την καπιταλιστική ηθική, η οποία αντιλαμβάνεται την κοινωνία όχι ως οργανικό σύνολο, αλλά ως ένα άθροισμα απομονωμένων μονάδων που ανταγωνίζονται ή συμβάλλονται ελεύθερα.
Η Πολιτική Ύπαρξη της Αυθεντίας και το Ιστορικό Αδιέξοδο
Η πρακτική αδυναμία του αναρχισμού να αποτελέσει πραγματική απειλή για το κεφαλαιοκρατικό σύστημα αναδείχθηκε κατά τη διάρκεια της ιδεολογικής σύγκρουσης του Karl Marx με τον Mikhail Bakunin στο πλαίσιο της Πρώτης Διεθνούς (1872).
Η αναρχική άρνηση κάθε μορφής πολιτικής οργάνωσης, συγκεντρωτικής δομής και πειθαρχίας καταδικάζει το κίνημα σε μια αποσπασματική δράση ασύνδετων ομάδων.
Η αναρχική άρνηση κάθε μορφής πολιτικής οργάνωσης, συγκεντρωτικής δομής και πειθαρχίας καταδικάζει το κίνημα σε μια αποσπασματική δράση ασύνδετων ομάδων.
Η μαρξιστική κριτική αποδομεί αυτή τη στάση ως βαθιά ουτοπική και πολιτικά επικίνδυνη. Ο Friedrich Engels, στο θεμελιώδες δοκίμιό του «Για την Αυθεντία» (1872), υπογράμμισε τον εγγενή αυταρχικό χαρακτήρα της επαναστατικής διαδικασίας:
«Μια επανάσταση είναι σίγουρα το πιο αυταρχικό πράγμα που υπάρχει· είναι η πράξη κατά την οποία ένα μέρος του πληθυσμού επιβάλλει τη θέλησή του στο άλλο μέρος με τουφέκια, ξιφολόγχες και κανόνια —μέσα κατ' εξοχήν αυταρχικά».
Ο σύγχρονος καπιταλισμός λειτουργεί ως ένα αυστηρά ιεραρχημένο, παγκοσμιοποιημένο και τεχνοκρατικό σύστημα, το οποίο ελέγχει τους παραγωγικούς και χρηματοπιστωτικούς μοχλούς με σιδερένια συνοχή. Αυτή η συγκεντρωτική ισχύς εκφράζεται σήμερα μέσα από τη γιγάντωση παγκόσμιων μονοπωλίων και επενδυτικών κολοσσών που ελέγχουν κάθε πτυχή της ανθρώπινης δραστηριότητας:
- Οι Αυτοκρατορίες της Ηλεκτρονικής, της Πληροφορικής και της Τεχνητής Νοημοσύνης: Εταιρείες-κράτη όπως η NVIDIA (η οποία ηγείται της παγκόσμιας αγοράς ημιαγωγών και υποδομών τεχνητής νοημοσύνης), η Apple, η Alphabet (Google), η Microsoft και η Meta Platforms. Αυτοί οι τεχνολογικοί κολοσσοί διαμορφώνουν τη ροή της πληροφορίας και της παγκόσμιας επικοινωνίας.
- Τα Μονοπώλια των Ημιαγωγών και των Υποδομών: Παγκόσμιοι κατασκευαστές όπως η TSMC (Taiwan Semiconductor Manufacturing Company) και η Broadcom, οι οποίες ελέγχουν τη φυσική παραγωγή των μικροτσίπ που κινούν κάθε ηλεκτρονική συσκευή στον πλανήτη.
- Οι Κολοσσοί του Παγκόσμιου Εμπορίου και της Εφοδιαστικής Αλυσίδας: Μονοπώλια όπως η Amazon (η οποία έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχη δύναμη παγκόσμιου τζίρου) και η Walmart, που ελέγχουν πλήρως τη διανομή αγαθών και την κατανάλωση.
- Οι Διαχειριστές του Παγκόσμιου Πλούτου: Χρηματοπιστωτικοί γίγαντες όπως η BlackRock (με περιουσιακά στοιχεία υπό διαχείριση που ξεπερνούν τα 14 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό μεγαλύτερο από το ΑΕΠ πολλών ισχυρών κρατών μαζί), η Vanguard και τραπεζικά ιδρύματα όπως η JPMorgan Chase. Αυτοί οι οργανισμοί κατέχουν τα πλειοψηφικά μετοχικά πακέτα σε όλους τους υπόλοιπους κλάδους.
- Η Βιομηχανία της Ενέργειας, της Αγροδιατροφής και της Υγείας: Καρτέλ όπως η Saudi Aramco και η ExxonMobil στην ενέργεια, αλλά και συμπλέγματα όπως η Bayer (γεωργικά χημικά, σπόροι και φάρμακα) και η UnitedHealth Group στην υγεία, που ελέγχουν τη διατροφή και τη φαρμακευτική περίθαλψη της ανθρωπότητας.
Η υπόθεση ότι μια τέτοια συγκεντρωτική, παγκόσμια ισχύς μπορεί να ανατραπεί χωρίς την οργανωμένη, πειθαρχημένη, πολιτικά ενοποιημένη και με σχεδιασμένη στρατηγική και τακτική, δράση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, συνιστά απόλυτο αποπροσανατολισμό και εξαπάτηση.
Αρνούμενος την ανάγκη της επαναστατικής οργάνωσης και σε περίπτωση νίκης, της κρατικής συγκρότησης, απέναντι σε τέτοιο πολυπλόκαμο σύστημα καπιταλιστικής εξουσίας ο αναρχισμός, αρνείται τα υλικά και πολιτικά μέσα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την διατήρηση της Λαϊκής Εξουσίας,
μα και την κατάκτηση σε συνθήκες καπιταλισμού, διατήρηση και υπεράσπιση οιασδήποτε φιλολαϊκής αλλαγής απέναντι σε αυτούς τους οργανωμένους κολοσσούς και το καπταλιστικό κράτος.
Αρνούμενος την ανάγκη της επαναστατικής οργάνωσης και σε περίπτωση νίκης, της κρατικής συγκρότησης, απέναντι σε τέτοιο πολυπλόκαμο σύστημα καπιταλιστικής εξουσίας ο αναρχισμός, αρνείται τα υλικά και πολιτικά μέσα για την ανατροπή του καπιταλισμού και την διατήρηση της Λαϊκής Εξουσίας,
μα και την κατάκτηση σε συνθήκες καπιταλισμού, διατήρηση και υπεράσπιση οιασδήποτε φιλολαϊκής αλλαγής απέναντι σε αυτούς τους οργανωμένους κολοσσούς και το καπταλιστικό κράτος.
Ιστορικά Παραδείγματα Συνθηκολόγησης και Στήριξης του Ιμπεριαλισμού
Η ιστορική πορεία του αναρχισμού επιβεβαιώνει ότι,
σε κρίσιμες γεωπολιτικές καμπές, πολλοί ηγέτες και οι ομάδες του εγκατέλειψαν τις αντικρατικές τους διακηρύξεις και ευθυγραμμίστηκαν πλήρως με τις επιλογές των αστικών κυβερνήσεων και του ιμπεριαλισμού.
σε κρίσιμες γεωπολιτικές καμπές, πολλοί ηγέτες και οι ομάδες του εγκατέλειψαν τις αντικρατικές τους διακηρύξεις και ευθυγραμμίστηκαν πλήρως με τις επιλογές των αστικών κυβερνήσεων και του ιμπεριαλισμού.
Το Μανιφέστο των Δεκαέξι (1916) και ο Πέτρος Κροπότκιν
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο Πιοτρ Κροπότκιν και άλλοι εξέχοντες αναρχικοί υπέγραψαν το διαβόητο «Μανιφέστο των Δεκαέξι». Αντί να κρατήσουν διεθνιστική στάση και να καταγγείλουν τη σφαγή των λαών για το μοίρασμα των αγορών, τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ των Συμμάχων (Μεγάλης Βρετανίας και Γαλλίας) ενάντια στη Γερμανία.
Με τον τρόπο αυτό, παρείχαν ιδεολογική κάλυψη στην πολεμική προσπάθεια των αστικών κυβερνήσεων, στέλνοντας την εργατική τάξη στα χαρακώματα για τα συμφέροντα του αγγλογαλλικού κεφαλαίου.
Με τον τρόπο αυτό, παρείχαν ιδεολογική κάλυψη στην πολεμική προσπάθεια των αστικών κυβερνήσεων, στέλνοντας την εργατική τάξη στα χαρακώματα για τα συμφέροντα του αγγλογαλλικού κεφαλαίου.
Μάης του '68: Η Προδοσία κατά του Γαλλικού Αντιιμπεριαλισμού
Η εξέγερση του Μάη του '68 στη Γαλλία εκδηλώθηκε σε μια πολύ συγκεκριμένη γεωπολιτική συγκυρία: ο πρόεδρος Σαρλ ντε Γκωλ (Charles de Gaulle) είχε έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας την ανεξαρτητοποίηση της Γαλλίας από την αμερικανική κηδεμονία. Ο ντε Γκωλ είχε ήδη αποσύρει τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και είχε εκδιώξει τις αμερικανικές βάσεις από το γαλλικό έδαφος.
Οι αναρχικές και «αριστερίστικες» ηγεσίες του Μάη του '68 λειτούργησαν αντικειμενικά ως εργαλείο αποσταθεροποίησης της γαλλικής κυβέρνησης προς όφελος των αμερικανικών σχεδιασμών. Δεν είναι τυχαίο ότι η εξέγερση αυτή δεν πυροδοτήθηκε στις δομές των ΗΠΑ ή της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά ΜΟΝΟ στη Γαλλία του ντε Γκωλ...
Η Μεταμόρφωση των Ηγετών του '68 σε Όργανα του ΝΑΤΟ
Η μετέπειτα εξέλιξη των ηγετικών φυσιογνωμιών εκείνης της περιόδου αποδεικνύει τον ρόλο που διαδραμάτισαν.
Ο εμβληματικός ηγέτης του Μάη του '68, Daniel Cohn-Bendit (γνωστός τότε ως «Κόκκινος Ντάνι»), μεταλλάχθηκε σε «Πράσινο Ντάνι» και κατέλαβε θέσεις ισχύος στο Ευρωκοινοβούλιο.
Ο εμβληματικός ηγέτης του Μάη του '68, Daniel Cohn-Bendit (γνωστός τότε ως «Κόκκινος Ντάνι»), μεταλλάχθηκε σε «Πράσινο Ντάνι» και κατέλαβε θέσεις ισχύος στο Ευρωκοινοβούλιο.
- Διαμελισμός της Γιουγκοσλαβίας (1999): Ο Cohn-Bendit και ο κύκλος των πρώην ριζοσπαστών υποστήριξαν ένθερμα τους νατοϊκούς βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, βαφτίζοντας την ιμπεριαλιστική επέμβαση ως «ανθρωπιστική επιχείρηση» για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
- Επέμβαση στη Λιβύη (2011): Ο ίδιος, μαζί με την εφημερίδα Libération (η οποία ιδρύθηκε στον απόηχο του '68 από τον Ζαν-Πολ Σαρτρ και άλλους αριστερούς), πρωτοστάτησαν στην πολεμική προπαγάνδα υπέρ της νατοϊκής επέμβασης και της ανατροπής του καθεστώτος στη Λιβύη. Η Libération και οι πρώην αναρχοαριστεροί διανοούμενοι μετατράπηκαν στους πιο φανατικούς απολογητές των ιμπεριαλιστικών πολέμων της Δύσης.
Η Στάση κατά την Περίοδο του COVID-19: Ο ρόλος του «Αστυνομικού»
Η πλήρης ενσωμάτωση του αναρχικού χώρου στον κρατικό μηχανισμό επισφραγίστηκε κατά την περίοδο της πανδημίας του COVID-19 (2020-2022).
Όταν όλα τα αστικά κράτη παγκοσμίως εφάρμοσαν πρωτοφανή μέτρα καθολικής καταστολής, απαγορεύσεων κυκλοφορίας (lockdowns) και ψηφιακής επιτήρησης των πληθυσμών,
η πλειοψηφία των αναρχικών ομάδων ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την κρατική και εταιρική ατζέντα.
Όταν όλα τα αστικά κράτη παγκοσμίως εφάρμοσαν πρωτοφανή μέτρα καθολικής καταστολής, απαγορεύσεων κυκλοφορίας (lockdowns) και ψηφιακής επιτήρησης των πληθυσμών,
η πλειοψηφία των αναρχικών ομάδων ευθυγραμμίστηκε πλήρως με την κρατική και εταιρική ατζέντα.
- Υιοθέτηση της Αστικής Προπαγάνδας: Αντί να καταγγείλουν τον ολοκληρωτικό έλεγχο και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών της Υγείας (Pfizer, Moderna), οι αναρχικοί μετέφρασαν την τυφλή υπακοή στα κρατικά διατάγματα ως «κοινωνική αλληλεγγύη» και «αλληλοβοήθεια».
- Καταστολή των Λαϊκών Αντιδράσεων: Αναρχικές συλλογικότητες ανέλαβαν ρόλο άτυπου αστυνομικού, επιτιθέμενες φραστικά και σωματικά σε εργαζόμενους και μέλη των λαϊκών στρωμάτων που αμφισβητούσαν τα lockdowns. Στοχοποίησαν τις αυθόρμητες λαϊκές αντιδράσεις ως «ανορθολογικές» ή «ακροδεξιές», αφήνοντας το αστικό κράτος ανενόχλητο να δοκιμάσει και να νομιμοποιήσει νέους, ακραίους μηχανισμούς κοινωνικής πειθαρχίας.
Η Γέννηση του "Αναρχο-Καπιταλισμού" και η Ιδιωτική Ισχύς
Η ιστορική εξέλιξη των πολιτικών θεωριών επιβεβαίωσε ότι η αποδέσμευση του αναρχικού ατομικισμού από το σοσιαλιστικό του περίβλημα οδηγεί αναπόφευκτα στην ανάδυση του «Αναρχο-καπιταλισμού» (Anarcho-capitalism), όπως αυτός διατυπώθηκε από την οικονομική σχολή του Murray Rothbard.
Η θεωρία αυτή απαιτεί την πλήρη διάλυση του κρατικού μηχανισμού, όχι με σκοπό την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, αλλά για την εγκαθίδρυση μιας απόλυτα ανεξέλεγκτης αγοράς.
Στο μοντέλο αυτό, οι ιδιωτικές εταιρείες, τα μονοπώλια και οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί αναλαμβάνουν το σύνολο των κοινωνικών λειτουργιών (υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη) χωρίς κανέναν θεσμικό περιορισμό.
Πρόκειται για την ακραία πραγμάτωση της μαρξιστικής προειδοποίησης:
η καταστροφή της συλλογικής πολιτικής οντότητας (του κράτους) χωρίς ταξική ανατροπή μετατρέπει την κοινωνία σε απόλυτο κτήμα του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Στο μοντέλο αυτό, οι ιδιωτικές εταιρείες, τα μονοπώλια και οι χρηματοπιστωτικοί κολοσσοί αναλαμβάνουν το σύνολο των κοινωνικών λειτουργιών (υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη) χωρίς κανέναν θεσμικό περιορισμό.
Πρόκειται για την ακραία πραγμάτωση της μαρξιστικής προειδοποίησης:
η καταστροφή της συλλογικής πολιτικής οντότητας (του κράτους) χωρίς ταξική ανατροπή μετατρέπει την κοινωνία σε απόλυτο κτήμα του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Η Ρομαντική Ηθική έναντι της Υλιστικής Πραγματικότητας
Ακόμα και οι τάσεις του αναρχισμού που προσπάθησαν να προσδώσουν επιστημονικό υπόβαθρο στη θεωρία, όπως ο αναρχο-κομμουνισμός του Πέτρου Κροπότκιν, παρέμειναν εγκλωβισμένες σε μια ιδεαλιστική προσέγγιση της ανθρώπινης φύσης.
Στο έργο του «Αλληλοβοήθεια: Ένας Παράγοντας της Εξέλιξης» (1902), ο Κροπότκιν επιχείρησε να αποδείξει ότι η φυσική τάση των ειδών είναι η συνεργασία και όχι ο ανταγωνισμός.
Στο έργο του «Αλληλοβοήθεια: Ένας Παράγοντας της Εξέλιξης» (1902), ο Κροπότκιν επιχείρησε να αποδείξει ότι η φυσική τάση των ειδών είναι η συνεργασία και όχι ο ανταγωνισμός.
Το πολιτικό συμπέρασμα του Κροπότκιν, ωστόσο, υποφέρει από μια βασική μεθοδολογική αδυναμία. Θεωρεί ότι η κατάργηση του κράτους θα επιτρέψει την αυτόματη και αυθόρμητη εκδήλωση αυτής της φυσικής αλληλεγγύης. Η προσέγγιση αυτή αγνοεί τον ιστορικό υλισμό: οι κοινωνικές σχέσεις, η ανθρώπινη συνείδηση και οι συμπεριφορές διαμορφώνονται άμεσα από την οικονομική βάση του καπιταλισμού.
Ο ατομικισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, δεν εξαλείφεται με την απλή διάλυση των δομών, αλλά απαιτεί τη μακροχρόνια, οργανωμένη και συλλογική αναδόμηση της κοινωνίας μέσω μιας γνήσια σοσιαλιστικής εξουσίας.
Ο ατομικισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, δεν εξαλείφεται με την απλή διάλυση των δομών, αλλά απαιτεί τη μακροχρόνια, οργανωμένη και συλλογική αναδόμηση της κοινωνίας μέσω μιας γνήσια σοσιαλιστικής εξουσίας.
Δύο Πυλώνες της Διαχείρισης του Καπιταλισμού:
Ο Αναρχισμός και ο ...αλήστου μνήμης "Ευρωκομμουνισμός"
Ο Αναρχισμός και ο ...αλήστου μνήμης "Ευρωκομμουνισμός"
Η συνολική αποτίμηση των κινημάτων που εμφανίστηκαν ως "ανατρεπτικά", αλλά κατέληξαν να ενσωματωθούν στο σύστημα, αποκαλύπτει ότι ο καπιταλισμός διαθέτει (μεταξύ πολλών άλλων) δύο βασικά σκέλη ιδεολογικής διαχείρισης και ενσωμάτωσης της λαϊκής οργής.
Το ένα σκέλος είναι ο αναρχικός ατομικισμός, ο οποίος μέσω της συχνά τυφλής ατομικής βίας και απόλυτης άρνησης της πανκοινωνικής πολιτικής οργάνωσης και της συνειδητής πάλης αφήνει ανενόχλητη την αστική κυριαρχία, καταλήγοντας στις κρίσιμες στιγμές να σύρεται πίσω από τα κρατικά διατάγματα και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς.
Το άλλο, εξίσου καταστροφικό σκέλος, είναι ο Ευρωκομμουνισμός. Αυτό το ρεύμα δεν προήλθε από τον αναρχισμό, αλλά γεννήθηκε μέσα στα ίδια τα σπλάχνα του κομμουνιστικού κινήματος, διαστρεβλώνοντας και εγκαταλείποντας τις μαρξιστικές και λενινιστικές αρχές. Εμφανιζόμενος με δήθεν μαρξιστικό μανδύα και με πρόσχημα τον «εκδημοκρατισμό» και την απόρριψη του συγκεντρωτισμού, ο Ευρωκομμουνισμός διέγραψε τη θεωρία για την ταξική φύση του κράτους, την αναγκαιότητα της επανάστασης και τον αγώνα για κατάκτηση και εδραίωση της εργατο-λαϊκής εξουσίας.
Η ιστορική δράση του Ευρωκομμουνισμού υπήρξε καταλυτική για τον εκφυλισμό του κινήματος στη Δυτική Ευρώπη:
- Η Διάλυση των Κραταιών Κομμάτων: Κατάφερε να αποδιοργανώσει και να οδηγήσει σε συνερφασίες με καπιταλιστικά κόμματα και κυβερνήσεις, σε πλήρη ιδεολογικό εκφυλισμό και τελικά έτσι σε πολιτική ανυπαρξία πρώην πανίσχυρα, ιστορικά κομμουνιστικά κόμματα με βαθιές ρίζες στην εργατική τάξη, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας (PCI) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας (PCF), μετατρέποντάς τα σε σοσιαλδημοκρατικά στηρίγματα του συστήματος.
- Η Κατάληξη στον Κυβερνητικό Οπορτουνισμό: Αυτή η μακρά πορεία εκφυλισμού και αντικατάστασης της ταξικής πάλης από τη θολή «κινηματική» και κοινοβουλευτική ρητορική βρήκε την τελική της έκφραση στον 21ο αιώνα. Οδήγησε στη δημιουργία πολιτικών σχημάτων τύπου Αλέξη Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα μετά το 2015, καθώς και αντίστοιχων κομμάτων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. Podemos στην Ισπανία).
Αυτά τα οπορτουνιστικά σχήματα αναδείχθηκαν στην πράξη ως η πιο κρίσιμη και πολύτιμη εφεδρεία του καπιταλισμού.
Αφού εγκλώβισαν την αυθόρμητη λαϊκή αγανάκτηση, ανέτρεψαν με απόλυτο κυνισμό τη θέληση των εργαζομένων —όπως αποδείχθηκε με την προδοσία του δημοψηφίσματος του 2015— και εφάρμοσαν τα πιο σκληρά μνημονιακά μέτρα υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, προωθώντας το ίδιο προδοτικά επιπλέον, διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και στρατηγική συμμαχία με το εγκληματικό ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ, της επί 78 χρόνια κατοχής και συνεχούς γενοκτονίας στην Παλαιστίνη!!!.
Αφού εγκλώβισαν την αυθόρμητη λαϊκή αγανάκτηση, ανέτρεψαν με απόλυτο κυνισμό τη θέληση των εργαζομένων —όπως αποδείχθηκε με την προδοσία του δημοψηφίσματος του 2015— και εφάρμοσαν τα πιο σκληρά μνημονιακά μέτρα υποταγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, προωθώντας το ίδιο προδοτικά επιπλέον, διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια και στρατηγική συμμαχία με το εγκληματικό ρατσιστικό κράτος του Ισραήλ, της επί 78 χρόνια κατοχής και συνεχούς γενοκτονίας στην Παλαιστίνη!!!.
Αυτή η ιστορική διαδρομή συνιστά την απόλυτη δικαίωση της μαρξιστικής επιστημονικής ανάλυσης:
Είτε μέσω του αναρχικού ατομικισμού είτε μέσω του ευρωκομμουνιστικού-σημερινού "γουόκ-νεοαριστερού" αναθεωρητισμού, η απόλυτη άρνηση και ακραία εχθρότητα προς κάθε ιδέα πολιτικής οργάνωσης του «Εμείς» οδηγεί αναπόφευκτα στην υπηρεσία του Κεφαλαίου.
Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίοι και ιστορικοί αγωνιστές, με πρώτο τον Μανώλη Γλέζο, μα και ο Μελανσόν της Γαλλίας, κατήγγειλαν την αισχρή συνθηκολόγηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ως ξεκάθαρη προδοσία των λαών και των αγώνων τους.
Η ελευθερία απαιτεί οργάνωση και συνέπεια σε αρχές και στόχους.
Όποιος την υποσκάπτει, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, μετατρέπεται σε εργαλείο του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και της νέας, ακόμα πιο απάνθρωπης, τάξης του.
Κ. Ντ.
Είτε μέσω του αναρχικού ατομικισμού είτε μέσω του ευρωκομμουνιστικού-σημερινού "γουόκ-νεοαριστερού" αναθεωρητισμού, η απόλυτη άρνηση και ακραία εχθρότητα προς κάθε ιδέα πολιτικής οργάνωσης του «Εμείς» οδηγεί αναπόφευκτα στην υπηρεσία του Κεφαλαίου.
Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίοι και ιστορικοί αγωνιστές, με πρώτο τον Μανώλη Γλέζο, μα και ο Μελανσόν της Γαλλίας, κατήγγειλαν την αισχρή συνθηκολόγηση Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ το 2015 ως ξεκάθαρη προδοσία των λαών και των αγώνων τους.
Η ελευθερία απαιτεί οργάνωση και συνέπεια σε αρχές και στόχους.
Όποιος την υποσκάπτει, ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, μετατρέπεται σε εργαλείο του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και της νέας, ακόμα πιο απάνθρωπης, τάξης του.
Κ. Ντ.
Βιβλιογραφικές Αναφορές
- Stirner, M. (1844). Der Einzige und sein Eigentum (Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του).
- Kropotkin, P., Grave, J. et al. (1916). Manifeste des Seize (Το Μανιφέστο των Δεκαέξι).
- Engels, F. (1872). On Authority (Για την Αυθεντία), Δημοσιεύτηκε στο Almanacco Repubblicano.
- Rothbard, M. N. (1973). For a New Liberty: The Libertarian Manifesto (Για μια Νέα Ελευθερία: Το Φιλελευθεριακό Μανιφέστο). Macmillan.
- Kropotkin, P. (1902). Mutual Aid: A Factor of Evolution (Αλληλοβοήθεια: Ένας Παράγοντας της Εξέλιξης).
- Γλέζος, Μ. (2015). Δημόσιες παρεμβάσεις και δηλώσεις καταγγελίας για τη συνθηκολόγηση του καλοκαιριού του 2015.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου