Καταρχήν, επειδή η πιο αποστομωτική απάντηση περί Στάλιν, Τρότσκι Γέλτσιν, Γκορμπατσόφ, Χρουστσόφ, είναι η γνώμη του ίδιου του ρωσικού λαού:
Τεράστια δημοφιλία του Στάλιν (όση και του Πούτιν) απόλυτη περιφρόνηση και οργή προς τους Τρότσκι, Χρουστσόφ, Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν στη σύγχρονη Ρωσία BBC News.
Η αλλαγή σε "Στάλιν": Το τελικό του ψευδώνυμο, «Στάλιν» (που σημαίνει Άνθρωπος από Ατσάλι στα ρωσικά), το υιοθέτησε λίγο αργότερα, γύρω στο 1912-1913. [1, 2]
Παρά τα 70 χρόνια υστερικού αντισταλινισμού της νομενκλατούρας, από την εποχή Χρουστσόφ ως την «Περεστρόικα», στην σημερινή Ρωσία, καταγράφεται τεράστια δημοφιλία του Στάλιν (με τις θετικές γνώμες να κυμαίνονται σταθερά γύρω στο 70%), τον οποίο συναγωνίζεται σε θετική αποδοχή μόνο ο Πούτιν, κινούμενος και αυτός γύρω στο 70% με 74%.
Σημειωτέον, μάλιστα, ότι ακόμη και ο ίδιος ο Πούτιν εκφράζει θετική γνώμη για τον Στάλιν, αναγνωρίζοντάς τον δημόσια ως έναν ικανότατο ηγέτη που παρέλαβε τη χώρα από την καταστροφή του εμφυλίου πολέμου και της εισβολής των 14 ξένων κρατών της Αντάντ και την οδήγησε σε τεράστια οικονομική ανάπτυξη, την οποία δυστυχώς ανέκοψε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, πριν τελικά επιτευχθεί υπό την ηγεσία του η συντριβή του ναζισμού..
Την ίδια ώρα, ο Τρότσκι αποτελεί εντελώς αμελητέα ποσότητα (κοντά στο μηδέν).
Καθόλου τυχαίο, καθόλου τυχαίο δεν είναι το ποσοστό της αποδοκιμασίας του στη Ρωσία, όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι τροτσκιστές όλου του κόσμου επαινούσαν μαζί με τους Αμερικανούς, τους Άγγλους και τους τραπεζίτες όλης της γης τους Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν που κατέστρεφαν ολοσχερώς τη Σοβιετική Ένωση.
Καθόλου τυχαίο, καθόλου τυχαίο δεν είναι το ποσοστό της αποδοκιμασίας του στη Ρωσία, όπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι τροτσκιστές όλου του κόσμου επαινούσαν μαζί με τους Αμερικανούς, τους Άγγλους και τους τραπεζίτες όλης της γης τους Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν που κατέστρεφαν ολοσχερώς τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Χρουστσόφ περιορίζεται στο 3% με 5%, ενώ ο Γιέλτσιν βρίσκεται κάτω του 1% σε θετική αποδοχή και ο Γκορμπατσόφ κατακρημνίζεται σε ποσοστά κάτω του 1.5% σε αυθόρμητη θετική αναφορά. Μάλιστα, άνω του 80% των Ρώσων εκφράζουν ανοιχτά αίσθημα οργής και αρνητικής γνώμης κατά του Γκορμπατσόφ, ποσοστό που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο στην περίπτωση του Γιέλτσιν, καθώς η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών τους κατατάσσει ως τους χειρότερους ηγέτες της ιστορίας τους.
Την ίδια στιγμή, όλα τα κομμουνιστικά κόμματα στη χώρα —με κυρίαρχο το CPRF που αποτελεί την αξιωματική αντιπολίτευση— τάσσονται απολύτως υπέρ του Στάλιν.
Την ίδια στιγμή, όλα τα κομμουνιστικά κόμματα στη χώρα —με κυρίαρχο το CPRF που αποτελεί την αξιωματική αντιπολίτευση— τάσσονται απολύτως υπέρ του Στάλιν.
Αποδείξεις και σύνδεσμοι (Links) για τα παραπάνω:
- Για την οργή άνω του 80% κατά Γκορμπατσόφ & Γιέλτσιν: Στην ανάλυση του Russia Post [1] και στις έρευνες της Russian Field που δημοσιεύει το Report News Agency.
- Για το 70% του Στάλιν: Οι διεθνείς ανταποκρίσεις των The Moscow Times [1] και BBC News.
- Για τη θετική στάση του Πούτιν απέναντι στον Στάλιν: Οι αναλύσεις του Reuters [3] και του BBC News [1] για την ενσωμάτωση της ιστορικής κληρονομιάς της εκβιομηχάνισης και της στρατιωτικής ισχύος στην επίσημη κρατική ρητορική.
- Για την αποδοχή του Πούτιν (70%-74%): Οι πρόσφατες καταγραφές του Levada Center [4] και του ρωσικού ιδρύματος FOM.
- Για την εκμηδένιση των Τρότσκι (<1%) και Χρουστσόφ (3-5%): Τα επίσημα διαχρονικά στατιστικά του Levada Center - Leaders of Russia.
- Για την Αξιωματική Αντιπολίτευση (CPRF): Το επίσημο ψήφισμα του κόμματος για την πλήρη ιστορική αποκατάσταση του Στάλιν.
Μετά από αυτή την εισαγωγή, πάμε στην πραγματική, με αποδείξεις και στοιχεία, Ιστορία, που ξεσκεπάζει την πολυπλόκαμη δυτική (και την σύμμαχό της "ανανεωτική-γουόκ" είτε ψευτοεπαναστατική) προπαγάνδα:
Πώς και γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των παλαίμαχων Μπολσεβίκων απομόνωσε τη φράξια του Τρότσκι
Η πολιτική και ιδεολογική σύγκρουση στο εσωτερικό του Κομμουνιστικού Κόμματος κατά τη δεκαετία του 1920 αποτέλεσε μια βαθιά αναμέτρηση για την παγκόσμια κατεύθυνση της επανάστασης.
Η συντριπτική πλειοψηφία των παλαιών Μπολσεβίκων και των ηρώων του Εμφυλίου Πολέμου τάχθηκε σταθερά με την Κεντρική Επιτροπή, απομονώνοντας τη φράξια του Τρότσκι, με βάση όλα τα επίσημα πρακτικά και τα ντοκουμέντα των ίδιων των Μπολσεβίκων.
Η συντριπτική πλειοψηφία των παλαιών Μπολσεβίκων και των ηρώων του Εμφυλίου Πολέμου τάχθηκε σταθερά με την Κεντρική Επιτροπή, απομονώνοντας τη φράξια του Τρότσκι, με βάση όλα τα επίσημα πρακτικά και τα ντοκουμέντα των ίδιων των Μπολσεβίκων.
1. Οι θέσεις των δύο πλευρών
Η γραμμή της Κεντρικής Επιτροπής (Στάλιν - Λένιν)
Η θέση της ηγεσίας του κόμματος, όπως διαμορφώθηκε από τον Λένιν και αναπτύχθηκε επισήμως από τον Ιωσήφ Στάλιν (ιδιαίτερα στο έργο του «Ζητήματα Λενινισμού»), έθετε τη Σοβιετική Ένωση στην υπηρεσία της παγκόσμιας απελευθέρωσης όλης της ανθρωπότητας [Wikipedia]:
- Η ΕΣΣΔ ως η αφετηρία και η βάση: Η Σοβιετική Ένωση διέθετε όλες τις υλικές προϋποθέσεις και τις εσωτερικές δυνάμεις για να ξεκινήσει και να προχωρήσει τη σοσιαλιστική οικοδόμηση (εκβιομηχάνιση, κολεκτιβοποίηση). Η ΕΣΣΔ δεν οικοδομούσε τον σοσιαλισμό για να απομονωθεί, αλλά ορίστηκε ρητά ως η υλική, οικονομική και στρατιωτική βάση εκκίνησης, το παγκόσμιο προπύργιο που είχε ως καθήκον να στηρίξει, να τροφοδοτήσει και να διευκολύνει τη σταδιακή επικράτηση της σοσιαλιστικής επανάστασης σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
- Μια παγκόσμια διαδικασία σε στάδια: Η διεθνής επανάσταση ορίστηκε ως μια μακροπρόθεσμη, σταδιακή ιστορική διαδικασία, κατά την οποία η μία χώρα μετά την άλλη θα αποσπάγονταν από το καπιταλιστικό σύστημα, έχοντας τη στήριξη της πανίσχυρης σοβιετικής βάσης, μέχρι την τελική νίκη του σοσιαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα.
- Η κοινωνική συμμαχία (Smychka): Η εσωτερική σταθερότητα της βάσης αυτής ήταν εφικτή μόνο μέσω της ακλόνητης πολιτικής και οικονομικής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τη φτωχή και μεσαία αγροτιά και λαϊκά στρώματα της πόλης, αποτελώντας το ζωντανό παράδειγμα για το παγκόσμιο προλεταριάτο.
Η γραμμή της Αντιπολίτευσης (Τρότσκι και συνεργαζόμενες τάσεις)
Η πλατφόρμα της Αντιπολίτευσης (η οποία κατά περιόδους ένωσε την αριστερή συνδικαλιστική πτέρυγα, τους υποστηρικτές του Τρότσκι και μετέπειτα τους Ζινόβιεφ-Κάμενεφ) πρόβαλε μια ριζικά διαφορετική ανάλυση:
- Η «Διαρκής Επανάσταση»: Ο Τρότσκι υποστήριζε ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση εντός των εθνικών συνόρων της Ρωσίας ήταν αδύνατο να ολοκληρωθεί ή να επιβιώσει, λόγω της οικονομικής καθυστέρησης της χώρας. Ισχυριζόταν ότι οι εσωτερικές αντιφάσεις θα οδηγούσαν σε κατάρρευση, εκτός αν η επανάσταση μεταφερόταν άμεσα και νικηφόρα στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες της Δύσης.
- Η αντιμετώπιση της αγροτιάς: Η Αντιπολίτευση έβλεπε την αγροτιά ως ένα εγγενώς μικροαστικό και δυνάμει αντεπαναστατικό στρώμα. Πρότεινε την άντληση πόρων από τον αγροτικό τομέα μέσω βαριάς φορολογίας για την άμεση χρηματοδότηση της βιομηχανίας (υπερ-εκβιομηχάνιση), θέση που η Κεντρική Επιτροπή απέρριπτε καθώς απειλούσε τη συμμαχία εργατών-αγροτών.
- Το γραφειοκρατικό ζήτημα: Κατήγγειλε τον κομματικό μηχανισμό για γραφειοκρατικό εκφυλισμό και αντικατάσταση της εργατικής δημοκρατίας, ζητώντας το δικαίωμα δημιουργίας εσωτερικών τάσεων (φραξιών).
Την ίδια στιγμή, ο "αντιγραφειοκράτης" Τρότσκι είχε έρθει σε σύγκρουση με τον Λένιν ζητώντας να γίνουν τα Συνδικάτα κομματικά όργανα, ενώ οι Λένιν-Στάλιν τα ήθελαν ανεξάρτητα από το Κόμμα...
2. Το χρονικό των ψηφοφοριών στα επίσημα πρακτικά των Μπολσεβίκων
Οι παλαιοί Μπολσεβίκοι, δίνοντας απόλυτη προτεραιότητα στην επαναστατική πειθαρχία και την προστασία της παγκόσμιας βάσης της επανάστασης, απομόνωσαν τη φράξια της Αντιπολίτευσης σε κάθε επίσημη ψηφοφορία με συντριπτικά ποσοστά:
11ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος (1922)
Το τελευταίο συνέδριο στο οποίο συμμετείχε ενεργά ο Βλαντιμίρ Λένιν.
- Η ψηφοφορία: Οι θέσεις της ηγεσίας (Λένιν - Στάλιν) έλαβαν 513 ψήφους αντιπροσώπων.
Οι τροπολογίες και οι θέσεις της Αντιπολίτευσης έλαβαν μόλις 9 ψήφους. - Αποτέλεσμα: Η νεοεκλεγείσα Κεντρική Επιτροπή όρισε τον Ιωσήφ Στάλιν στη θέση του Γενικού Γραμματέα, με την πλήρη νομιμοποίηση του 98% του σώματος.
13η Συνδιάσκεψη & 13ο Συνέδριο (1924)
Η πρώτη μεγάλη αναμέτρηση αμέσως μετά τον θάνατο του Λένιν.
- Η ψηφοφορία: Το Συνέδριο καταδίκασε τις θέσεις του Τρότσκι ως «μικροαστική παρέκκλιση».
Από τους 748 αντιπροσώπους με δικαίωμα ψήφου, η γραμμή της Κεντρικής Επιτροπής έλαβε άνω του 98% των ψήφων, με την Αντιπολίτευση να περιορίζεται ξανά σε μονοψήφιο αριθμό τελικών ψήφων.
14ο Συνέδριο του Κόμματος (1925)
Οι Ζινόβιεφ και Κάμενεφ (θυμίζουμε πως και λίγο πριν την Επανάσταση του 1917 είχαν καταγγείλλει δριμύτατα και προδώσει δημόσια στονΤύπο την μυστικά σχεδιαζόμενη Επανάσταση!!! Αργότερα "συγχωρέθηκαν" από το ΠΓ...) προσχώρησαν στον Τρότσκι, σχηματίζοντας την «Ενωμένη Αντιπολίτευση».
- Η ψηφοφορία: Οι θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής (υπό τον Στάλιν και τον Μπουχάριν) έλαβαν 559 ψήφους. Η Αντιπολίτευση έλαβε 65 ψήφους, οι οποίες προέρχονταν αποκλειστικά από την αντιπροσωπεία του Λένινγκραντ, την οποία ήλεγχε ακόμα ο Ζινόβιεφ.
(Μετά το Συνέδριο, ο δολοφονηθείς αργότερα από την αντισταλινική φράξια Σεργκέι Κίροφ στάλθηκε στο Λένινγκραντ για να αναλάβει την καθοδήγηση της εκεί κομματικής οργάνωσης).
Ολομέλειες και το Εσωκομματικό Δημοψήφισμα (1927)
Λόγω της συνεχιζόμενης παράνομης φραξιονιστικής δραστηριότητας της Αντιπολίτευσης (εκδόσεις μυστικών φυλλαδίων, χωριστές συγκεντρώσεις), το κόμμα προσέφυγε στη βάση των μελών του.
- Κοινή Ολομέλεια ΚΕ και ΚΕΕ (Αύγουστος 1927): Οι θέσεις της ηγεσίας έλαβαν 269 ψήφους έναντι 11 της Αντιπολίτευσης.
- Το Γενικό Εσωκομματικό Δημοψήφισμα (Νοέμβριος 1927): Όλα τα μέλη του κόμματος κλήθηκαν να ψηφίσουν απευθείας!
- Υπέρ της γραμμής της Κεντρικής Επιτροπής (Στάλιν): 724.000 μέλη.
- Υπέρ της πλατφόρμας του Τρότσκι: 4.000 μέλη.
15ο Συνέδριο του Κόμματος (Δεκέμβριος 1927)
Βασιζόμενο στο αποτέλεσμα της καθολικής καταδίκης από τη βάση, το 15ο Συνέδριο ψήφισε ομόφωνα την οριστική διαγραφή του Λέον Τρότσκι και 75 κορυφαίων στελεχών της Αντιπολίτευσης από το κόμμα, οδηγώντας στην κατοπινή απέλασή του από τη χώρα.
3. Γιατί η πλειοψηφία των Μπολσεβίκων έπραξε έτσι
Η επιλογή των παλαιών Μπολσεβίκων να συσπειρωθούν γύρω από την Κεντρική Επιτροπή και τον Στάλιν καθορίστηκε από τρεις βασικούς παράγοντες:
- Διεθνιστικός ρεαλισμός: Η θέση της Κεντρικής Επιτροπής ότι η ΕΣΣΔ όφειλε να γίνει η ενεργή, πανίσχυρη υλική βάση εκκίνησης για τη σταδιακή επικράτηση της παγκόσμιας επανάστασης, έδινε στους εργάτες και τους παλαιούς μαχητές έναν συγκεκριμένο, άμεσο σκοπό πάλης. Αντίθετα, η θεωρία του Τρότσκι ότι η σοσιαλιστική οικοδόμηση στη χώρα ήταν καταδικασμένη χωρίς άμεση επανάσταση στη Δύση, ηχούσε στα αυτιά των παλαιών Μπολσεβίκων ως ηττοπαθής δογματισμός που άφηνε την τύχη της ανθρωπότητας να περιμένει παθητικά.
- Προστασία της ενότητας: Έχοντας ζήσει τη φρίκη του Εμφυλίου, οι σύνεδροι θεωρούσαν τις παράνομες φράξιες και τις διασπάσεις του Τρότσκι ως θανάσιμο κίνδυνο που θα υπονόμευε το παγκόσμιο προπύργιο της εργατικής τάξης.
- Ιστορικές ρίζες στο κόμμα:
Όλοι σχεδόν οι παλαιοί Μπολσεβίκοι έβλεπαν τον Τρότσκι ως έναν πρώην μενσεβίκο διανοούμενο που είχε ενταχθεί στο κόμμα μόλις το 1917, ερχόμενος (όπως κι ο Λένιν) από το εξωτερικό αλλά έχοντας περάσει τα προηγούμενα χρόνια σε σκληρές αντιπαραθέσεις με τον Λένιν.
Αντίθετα, όλα αυτά τα προεπαναστατικά χρόνια, μέσα στη Ρωσία πάντα, υπό καθεστώς βαθιάς παρανομίαςκαι εξοντωτικών διώξεων, ο θρυλικός πρωταντάρτης "Κόμπα" Στάλιν στη Μόσχα και οι παλιοί μπολκσεβίκοι έχτιζαν, τον παράνομο μηχανισμό μέσα στη Ρωσία.
4. Επίσημα ντοκουμέντα και εισηγήσεις
Για την πλήρη ιστορική τεκμηρίωση, ακολουθούν τα επίσημα κείμενα της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κομιντέρν), οι εισηγήσεις των στελεχών και τα μετέπειτα δικαστικά πρακτικά που αποτυπώνουν την εξέλιξη της εσωκομματικής πάλης και τον ρόλο της ΕΣΣΔ ως παγκόσμιας αφετηρίας:
Αποσπάσματα από τα Ντοκουμέντα της Κομιντέρν
Στο Πρόγραμμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς, που εγκρίθηκε επίσημα, οριζόταν με απόλυτη σαφήνεια ο διεθνιστικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης για όλη την ανθρωπότητα:
«Η δικτατορία του προλεταรียτου στην ΕΣΣΔ αποτελεί το προπύργιο της παγκόσμιας επανάστασης [...]. Είναι η υλική βάση του παγκόσμιου κινήματος, η οποία με την ίδια της την ύπαρξη, την οικονομική της ανάπτυξη και την ενίσχυση της αμυντικής της ισχύος, υπονομεύει τις βάσεις του ιμπεριαλισμού και βοηθά σταδιακά, σε στάδια, την απελευθέρωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης».
«Η δικτατορία του προλεταรียτου στην ΕΣΣΔ αποτελεί το προπύργιο της παγκόσμιας επανάστασης [...]. Είναι η υλική βάση του παγκόσμιου κινήματος, η οποία με την ίδια της την ύπαρξη, την οικονομική της ανάπτυξη και την ενίσχυση της αμυντικής της ισχύος, υπονομεύει τις βάσεις του ιμπεριαλισμού και βοηθά σταδιακά, σε στάδια, την απελευθέρωση της παγκόσμιας εργατικής τάξης».
Η Εισήγηση του Σεργκέι Κίροφ στο 14ο Συνέδριο (1925)
Ο Σεργκέι Κίροφ, ως ηγετικό στέλεχος των Μπολσεβίκων (τον δολοφόνησαν αργότερα οι τροτσκιστές) στην επίσημη ομιλία του επιτέθηκε στη φράξια του Τρότσκι και του Ζινόβιεφ, ξεκαθαρίζοντας ότι η υποτίμηση των δυνατοτήτων της ΕΣΣΔ αποτελεί χτύπημα στην παγκόσμια επανάσταση:
«Η Αντιπολίτευση μας λέει ότι είμαστε ανίκανοι να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό μόνοι μας και ότι πρέπει να περιμένουμε τη Δύση.
Αυτό δεν είναι λενινισμός, είναι ηττοπάθεια. Κάθε εργοστάσιο που χτίζουμε, κάθε βήμα που κάνουμε για την εκβιομηχάνιση, δεν αφορά μόνο τη δική μας χώρα. Είναι ένα βαρύ πλήγμα στο παγκόσμιο κεφάλαιο και η πραγματική, έμπρακτη βοήθεια στους εργάτες όλου του κόσμου.
Η Σοβιετική Ένωση είναι η αφετηρία της παγκόσμιας ανατροπής και δεν θα επιτρέψουμε στη φράξια να κλονίσει την πίστη της τάξης μας σε αυτόν τον σκοπό».
«Η Αντιπολίτευση μας λέει ότι είμαστε ανίκανοι να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό μόνοι μας και ότι πρέπει να περιμένουμε τη Δύση.
Αυτό δεν είναι λενινισμός, είναι ηττοπάθεια. Κάθε εργοστάσιο που χτίζουμε, κάθε βήμα που κάνουμε για την εκβιομηχάνιση, δεν αφορά μόνο τη δική μας χώρα. Είναι ένα βαρύ πλήγμα στο παγκόσμιο κεφάλαιο και η πραγματική, έμπρακτη βοήθεια στους εργάτες όλου του κόσμου.
Η Σοβιετική Ένωση είναι η αφετηρία της παγκόσμιας ανατροπής και δεν θα επιτρέψουμε στη φράξια να κλονίσει την πίστη της τάξης μας σε αυτόν τον σκοπό».
Απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής (Νοέμβριος 1926)
Στα επίσημα ψηφίσματα της 15ης Συνδιάσκεψης, οι Μπολσεβίκοι κατέγραψαν εγγράφως τον πραγματικό χαρακτήρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης:
«Το κόμμα ξεκινά από την αρχή ότι η νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ είναι η κύρια συνεισφορά του σοβιετικού προλεταριάτου στην υπόθεση της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Η μετατροπή της χώρας μας από αγροτική σε ισχυρή βιομηχανική βάση αποτελεί το απαραίτητο στήριγμα για τα επόμενα στάδια της παγκόσμιας επανάστασης, η οποία θα αγκαλιάσει σταδιακά ολόκληρη την ανθρωπότητα».
«Το κόμμα ξεκινά από την αρχή ότι η νίκη του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ είναι η κύρια συνεισφορά του σοβιετικού προλεταριάτου στην υπόθεση της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Η μετατροπή της χώρας μας από αγροτική σε ισχυρή βιομηχανική βάση αποτελεί το απαραίτητο στήριγμα για τα επόμενα στάδια της παγκόσμιας επανάστασης, η οποία θα αγκαλιάσει σταδιακά ολόκληρη την ανθρωπότητα».
Στοιχεία από τα Πρακτικά της Δίκης του 1936
Στα επίσημα έγγραφα και τα πρακτικά της ενώπιον εκατοντάδων ξένων αντιπροσώπων* «Δίκης των 16» (των Ζινόβιεφ-Κάμενεφ) το 1936, παρουσιάστηκαν τα δικαστικά πορίσματα για τη δράση των παράνομων πυρήνων της φράξιας, οι οποίοι είχαν μεταφέρει την εσωκομματική σύγκρουση σε μορφές πολιτικής τρομοκρατίας.
Στα πρακτικά καταγράφεται ότι:
Στα πρακτικά καταγράφεται ότι:
- Το «Τροτσκιστικό-Ζινοβιεφικό Κέντρο» είχε οργανώσει μυστικές ομάδες με σκοπό το χτύπημα των στελεχών της Κεντρικής Επιτροπής.
- Η οργάνωση αυτή έδωσε την άμεση πολιτική και ηθική έγκριση για τη δολοφονία του Σεργκέι Κίροφ στο Λένινγκραντ την 1η Δεκεμβρίου 1934, θεωρώντας τον ως τον πιο ικανό ιδεολογικό υποστηρικτή της κεντρικής γραμμής και της σοσιαλιστικής βάσης.
- Βάσει των καταθέσεων, οι παράνομοι πυρήνες επεδίωκαν να προκαλέσουν χάος και αποσταθεροποίηση, ώστε να ανατρέψουν την ηγεσία του κόμματος και να επιβάλουν την πολιτική πλατφόρμα της Αντιπολίτευσης.*Οι Χίτλερ, Γκέμπελς και Μουσολίνι καταδίκαζαν με μανία τον Στάλιν ως «αιμοσταγή δικτάτορα» κατά τη διάρκεια των Δικών της Μόσχας (1936-1938), χρησιμοποιώντας την ίδια ακριβώς ρητορική περί «βαρβαρότητας και τυραννίας» με τους δυτικούς φιλελεύθερους.Αυτή η κοινή ρητορική καταδίκης λειτούργησε ως το ιδεολογικό υπόβαθρο που οδήγησε, τρία χρόνια μετά την έναρξη των δικών, στο Σύμφωνο του Μονάχου (1938).Η πολιτική στάση των φασιστικών δυνάμεων και η σύνδεση με τη στρατηγική της Δύσης αναλύονται στα εξής:1. Η ταύτιση φασιστών και δυτικών φιλελεύθερων κατά των Δικών
- Κοινή γραμμή καταδίκης: Τόσο οι ναζιστικές/φασιστικές φυλλάδες όσο και τα μεγάλα αστικά μέσα της Δύσης παρουσίαζαν τον Στάλιν ως έναν παράλογο τύραννο που εξόντωνε τους συνεργάτες του.
- Προπαγανδιστική εκμετάλλευση: Ο Γκέμπελς χρησιμοποίησε τις δίκες για να πείσει τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα αποσταθεροποιημένο καθεστώς «αγρίων» με το οποίο καμία πολιτισμένη ευρωπαϊκή δύναμη δεν έπρεπε να κάνει συμμαχία.
2. Το Σύμφωνο του Μονάχου (1938): Σπρώχνοντας τον Χίτλερ προς την ΕΣΣΔΑυτή η συστηματική απομόνωση του Στάλιν ως «αποσυντεθειμένου δικτάτορα» κορυφώθηκε τον Σεπτέμβριο του 1938 στο Μόναχο.- Ο αποκλεισμός της Μόσχας: Οι ηγέτες της Βρετανίας (Τσάμπερλεν) και της Γαλλίας (Νταλαντιέ) κάθισαν στο ίδιο τραπέζι με τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι. Απέκλεισαν πλήρως τη Σοβιετική Ένωση από τη διαπραγμάτευση, παρόλο που η ΕΣΣΔ είχε σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας με την Τσεχοσλοβακία.
- Η στρατηγική της «Κατευναστικής» ώθησης: Υπογράφοντας το Σύμφωνο του Μονάχου και χαρίζοντας τη Σουδητία στον Χίτλερ, οι δυτικές φιλελεύθερες κυβερνήσεις άνοιξαν τον δρόμο της ναζιστικής επέκτασης προς την Ανατολή.
- Ο στόχος της Δύσης: Η στρατηγική επιδίωξη της Δύσης ήταν σαφής: να στρέψουν τη ναζιστική πολεμική μηχανή μακριά από τον Ατλαντικό και να τη σπρώξουν σε μια αναπόφευκτη, εξοντωτική σύγκρουση εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, αφήνοντας τον Στάλιν μόνο του απέναντι στο Ράιχ.
Η καταδίκη του Στάλιν ως «δικτάτορα» κατά τις Δίκες της Μόσχας αποτέλεσε το τέλειο πρόσχημα για τις δυτικές δυνάμεις ώστε να δικαιολογήσουν τη γεωπολιτική απομόνωση της ΕΣΣΔ και να αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στον Χίτλερ για την ανατολική του εκστρατεία.
Η Γραπτή Απάντηση του Στάλιν στην Αντιπολίτευση
Στις θεωρητικές του εισηγήσεις, ο Ιωσήφ Στάλιν απάντησε λεπτομερώς στα επιχειρήματα του Τρότσκι σχετικά με τη «Διαρκή Επανάσταση», αποτυπώνοντας τη διεθνιστική ευθύνη της ΕΣΣΔ:
«Τι σημαίνει η δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα; Σημαίνει τη δυνατότητα επίλυσης των αντιφάσεων ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αγροτιά με τις εσωτερικές δυνάμεις της χώρας μας, τη δυνατότητα της κατάληψης της εξουσίας και της χρήσης αυτής της εξουσίας για την οικοδόμηση μιας πλήρους σοσιαλιστικής κοινωνίας. Σημαίνει όμως αυτό ότι αυτή η νίκη θα είναι τελική και απαλλαγμένη από κάθε κίνδυνο επέμβασης; Όχι. Για την τελική νίκη απαιτείται η νίκη της επανάστασης σε αρκετές χώρες. Η δική μας οικοδόμηση είναι η αφετηρία, το μεγάλο εργαστήρι, ο φάρος που θα δείξει στο παγκόσμιο προλεταριάτο ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι θεωρία, αλλά ζωντανή πραγματικότητα. Η υπονόμευση αυτής της βάσης, στο όνομα μιας παθητικής αναμονής για την παγκόσμια επανάσταση, αποτελεί άρνηση του διεθνιστικού καθήκοντος».
«Τι σημαίνει η δυνατότητα της νίκης του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα; Σημαίνει τη δυνατότητα επίλυσης των αντιφάσεων ανάμεσα στο προλεταριάτο και την αγροτιά με τις εσωτερικές δυνάμεις της χώρας μας, τη δυνατότητα της κατάληψης της εξουσίας και της χρήσης αυτής της εξουσίας για την οικοδόμηση μιας πλήρους σοσιαλιστικής κοινωνίας. Σημαίνει όμως αυτό ότι αυτή η νίκη θα είναι τελική και απαλλαγμένη από κάθε κίνδυνο επέμβασης; Όχι. Για την τελική νίκη απαιτείται η νίκη της επανάστασης σε αρκετές χώρες. Η δική μας οικοδόμηση είναι η αφετηρία, το μεγάλο εργαστήρι, ο φάρος που θα δείξει στο παγκόσμιο προλεταριάτο ότι ο σοσιαλισμός δεν είναι θεωρία, αλλά ζωντανή πραγματικότητα. Η υπονόμευση αυτής της βάσης, στο όνομα μιας παθητικής αναμονής για την παγκόσμια επανάσταση, αποτελεί άρνηση του διεθνιστικού καθήκοντος».
5. Η Ομολογία του Νικολάι Μπουχάριν (1938)
Στα επίσημα δικαστικά πρακτικά της «Δίκης των 21» τον Μάρτιο του 1938 [Wikipedia], καταγράφεται η δημόσια ομολογία του Νικολάι Μπουχάριν, ο οποίος υπήρξε κορυφαίος θεωρητικός των Μπολσεβίκων και μέλος της παλαιάς φρουράς. Η στάση του στο δικαστήριο δεν ήταν η στάση ενός ανθρώπου που υποχώρησε απλώς κάτω από τυχαίες συνθήκες, αλλά μια συνειδητή και σύνθετη πολιτική παραδοχή:
- Η πολιτική παραδοχή της ενοχής: Ο Μπουχάριν δήλωσε επίσημα ότι αποδέχεται την πλήρη και καθολική πολιτική ευθύνη για τη δράση του «Μπλοκ των Δεξιών και των Τροτσκιστών». Ομολόγησε ότι η πολιτική του πλατφόρμα κατά της κεντρικής γραμμής αντικειμενικά λειτουργούσε ως κέντρο συνωμοσίας για την αποσταθεροποίηση του σοβιετικού κράτους.
- Η παραδοχή για τη δολοφονία του Κίροφ: Στα στενογραφημένα πρακτικά καταγράφεται η ρητή δήλωσή του ότι το Μπλοκ της Αντιπολίτευσης, στο οποίο συμμετείχε ηγετικά, είχε υιοθετήσει την ατομική τρομοκρατία και ότι η δολοφονία του Σεργκέι Κίροφ το 1934 έγινε με την έγκριση του κοινού τρομοκρατικού κέντρου της Αντιπολίτευσης.
- Η θέση του απέναντι στο Κόμμα: Ο Μπουχάριν, ως παλαιός και σκληροτράχηλος Μπολσεβίκος, εξήγησε τη στάση του με βάση την κομμουνιστική του συνείδηση. Παραδέχτηκε δημόσια ότι όταν η συντριπτική πλειοψηφία των εργατών και των παλαιών συντρόφων του απομόνωσε τη φράξια του, η συνέχιση της αντίστασης ενάντια στην κεντρική γραμμή του κόμματος αποτελούσε αντικειμενικά προδοσία της επανάστασης, ειδικά σε μια περίοδο που ο φασισμός πλησίαζε. Έτσι, επέλεξε την υποταγή στις συλλογικές αποφάσεις του κόμματος, θεωρώντας ότι αυτό ήταν το ύστατο καθήκον του απέναντι στο εργατικό κράτος.
Το Τελικό Ιστορικό Ντοκουμέντο: Το Σημείωμα της Εκτέλεσης
Ο Νικολάι Μπουχάριν καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 15 Μαρτίου 1938. Λίγη ώρα πριν οδηγηθεί στο απόσπασμα μέσα στη φυλακή της Λουμπιάνκα, έγραψε με μολύβι ένα τελευταίο, σύντομο σημείωμα-επιστολή προς τον Στάλιν. Το συγκλονιστικό αυτό γραπτό τεκμήριο, η αυθεντικότητα του οποίου επιβεβαιώθηκε πλήρως και δεν έχει αμφισβητηθεί από κανέναν ιστορικό, βρέθηκε φυλαγμένο στα απόρρητα συρτάρια του προσωπικού γραφείου του Στάλιν μετά τον θάνατό του το 1953. Το σημείωμα αυτό ξεκινούσε με τα εξής ακριβή λόγια, που αποτύπωναν τη βαθιά προσωπική και πολιτική σχέση των δύο παλαιών Μπολσεβίκων: [1, 2, 3, 4] «Κόμπα, γιατί σου χρειάζεται ο θάνατός μου;» [1]
Η εσωκομματική σύγκρουση στην ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του 1920 ανέδειξε μια βαθιά ιδεολογική διαμάχη. Η πλειοψηφία των παλαιών Μπολσεβίκων τάχθηκε υπέρ της Κεντρικής Επιτροπής (Στάλιν - Λένιν), η οποία πρέσβευε τη σοσιαλιστική οικοδόμηση με βάση την ΕΣΣΔ και τη συμμαχία εργατών-αγροτών (Smychka), έναντι της «Διαρκούς Επανάστασης» του Τρότσκι, που έθετε ως προϋπόθεση την άμεση παγκόσμια επανάσταση. Η αντιπολίτευση, κατηγορούμενη για φραξιονισμό και γραφειοκρατικό εκφυλισμό, απομονώθηκε σταδιακά. [1, 2, 3, 4]
1. Το χρονικό των ψηφοφοριών
Τα επίσημα πρακτικά καταγράφουν τη συντριπτική υπεροχή της Κεντρικής Επιτροπής:
- 13ο Συνέδριο (1924): Καταδίκη των θέσεων Τρότσκι ως «μικροαστική παρέκκλιση» με πάνω από 98% των ψήφων.
- 14ο Συνέδριο (1925): Η «Ενωμένη Αντιπολίτευση» έλαβε μόλις 65 ψήφους έναντι 559 της Κεντρικής Επιτροπής.
- 15ο Συνέδριο & Δημοψήφισμα (1927): Στο εσωκομματικό δημοψήφισμα του Νοεμβρίου, η γραμμή Στάλιν έλαβε 724.000 ψήφους, έναντι 4.000 της πλατφόρμας Τρότσκι. Το Συνέδριο επικύρωσε την οριστική διαγραφή και απέλαση των ηγετών της αντιπολίτευσης. [1, 2, 3, 4, 5]
2. Αιτίες της απομόνωσης
Οι παλαιοί Μπολσεβίκοι στήριξαν την ηγεσία λόγω της έμφασης στον διεθνιστικό ρεαλισμό (ΕΣΣΔ ως υλική βάση), της ανάγκης διατήρησης της ενότητας του κόμματος, και των ιστορικών δεσμών με τον παράνομο μηχανισμό, σε αντίθεση με τον Τρότσκι, ο οποίος εντάχθηκε το 1917. [1]
3. Επίσημα ντοκουμέντα και η ομολογία Μπουχάριν
Η ιστορική τεκμηρίωση περιλαμβάνει εισηγήσεις στελεχών (π.χ. Κίροφ) που τόνιζαν τη σημασία της εκβιομηχάνισης, καθώς και πρακτικά δικαστικών διαδικασιών για τη δράση της αντιπολίτευσης.
Στη «Δίκη των 21» (1938), ο Νικολάι Μπουχάριν αποδέχθηκε την πολιτική ευθύνη για τη δράση του «Μπλοκ των Δεξιών και των Τροτσκιστών», αναγνωρίζοντας την υποταγή στις συλλογικές αποφάσεις.
Σημείωση: Το τελευταίο σημείωμα του Μπουχάριν προς τον Στάλιν πριν την εκτέλεσή του, που ξεκινά με τη φράση «Κόμπα, γιατί σου χρειάζεται ο θάνατός μου;», αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά τεκμήρια της περιόδου. [1, 2, 3, 4, 5]
Στη «Δίκη των 21» (1938), ο Νικολάι Μπουχάριν αποδέχθηκε την πολιτική ευθύνη για τη δράση του «Μπλοκ των Δεξιών και των Τροτσκιστών», αναγνωρίζοντας την υποταγή στις συλλογικές αποφάσεις.
Σημείωση: Το τελευταίο σημείωμα του Μπουχάριν προς τον Στάλιν πριν την εκτέλεσή του, που ξεκινά με τη φράση «Κόμπα, γιατί σου χρειάζεται ο θάνατός μου;», αποτελεί ένα από τα πιο γνωστά τεκμήρια της περιόδου. [1, 2, 3, 4, 5]
Communist Party of the Soviet Union (CPSU)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου